Η ΕΘΝΙΚΗ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΟΣ ΚΑΙ Η ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΗ ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ ΤΩΝ ΔΗΜΑΓΩΓΩΝ

Του Ιατρού-ερευνητού ΛΑΖΑΡΟΥ ΒΛΑΔΙΜΗΡΟΥ

 
«Άνδρες γαρ πόλις, και ου τείχη ουδέ νήες ανδρών κεναί»

(Θουκυδίδης Η-77)
 

Το πιο σημαντικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει στην εποχή μας η πατρίδα μας, είναι το δημογραφικό. Ούτε η επιθετικότης της Τουρκίας, ούτε οι εδαφικές διεκδικήσεις των ομόρων κρατών, ούτε η κακή κατάσταση της ελληνικής οικονομίας, αποτελούν σήμερα το κρίσιμο πρόβλημα. Τα παραπάνω σοβαρά προβλήματα δύναται να λυθούν και να αντιμετωπισθούν, με τη βασική φυσικά προϋπόθεση ότι θα υπάρχει ελληνικός λαός! Δυστυχώς όμως, όσο και αν αυτό ακούγεται ενοχλητικά, ο ελληνικός λαός βιολογικώς εξαφανίζεται.

Από το 1982, ο δείκτης γονιμότητος στην Ελλάδα έπεσε κάτω από το έσχατο όριο του 2,1 το οποίο αποτελεί το απαραίτητο επίπεδο για να επιτυγχάνεται η ανανέωση του πληθυσμού. Ο δείκτης γονιμότητος είναι επιστημονικός όρος ο οποίος καθιερώθηκε από την διεθνή εμπειρία σε θέματα βιομετρίας και βιοστατιστικής. Αποτελεί καταστάλαγμα επιστημονικών ερευνών και γι' αυτό το λόγο δεν επιδέχεται αμφισβήτηση.

Ο δείκτης γονιμότητος ενός λαού, είναι ο μέσος αριθμός παιδιών ανά γυναίκα ηλικίας 15-49 ετών. Με απλά λόγια, για να γίνεται από γενιά σε γενιά, η ανανέωση του πληθυσμού, πρέπει οι γυναίκες της αναπαραγωγικής ηλικίας, (από 15 έως 49 ετών), να έχουν κατά μέσο όρο, τουλάχιστον από 2,1 παιδιά η κάθε μία. Σε 100 γυναίκες να αναλογούν 210 παιδιά. Όταν λέμε ανανέωση του πληθυσμού, δεν σημαίνει ότι ο πληθυσμός είναι εύρωστος στατιστικά, απλώς επιβιώνει και αναπαράγεται. Στην περίπτωση που ο πληθυσμός μιας χώρας έχει δείκτη γονιμότητος κάτω από 2,1 είναι μαθηματικώς αποδεδειγμένο ότι στην ιστορική εξέλιξή του, με την πάροδο αρκετών γενεών θα εξαφανιστεί.

Κατά τους χρόνους της Τουρκοκρατίας, ο ελληνισμός επέζησε χάρις στον υψηλό δείκτη γονιμότητος που διέθετε. Διωγμοί, παιδομάζωμα, σφαγές, εξανδραποδισμοί, διώξεις, γενοκτονίες δεν εξόντωσαν το γένος μας γιατί διέθετε έναν υψηλό δείκτη γονιμότητος. Αμέτρητες εξεγέρσεις κατά την διάρκεια της μακραίωνης δουλείας πνίγηκαν στο αίμα, αλλά το Έθνος συνέχισε να αντιστέκεται χάρις στην υψηλή γεννητικότητα.

Η κατάκτηση της ελευθερίας κατέστη δυνατή μετά από έναν μακροχρόνιο και ιδιαίτερα αιματηρό αγώνα, κατά την διάρκεια του οποίου πραγματοποιήθηκαν ολοκαυτώματα, πραγματικά ολοκαυτώματα, σε πολλές περιοχές του ελληνισμού. Χίος, Σμύρνη, Ψαρά, Νάουσα, Μεσολόγγι, Κυδωνίες, για ν' αναφέρουμε τις πιο γνωστές περιπτώσεις, υπέστησαν ολοκληρωτική σφαγή και εξανδραποδισμό των κατοίκων τους, αλλά δεν ανεκόπη η πορεία της φυλής γιατί η ελληνική οικογένεια έμενε δημογραφικά δυνατή και ακμαία.

Μετά από δύο παγκοσμίους πολέμους, στους οποίους η Ελλάς πρόσφερε ποταμούς αίματος, μετά από την επική εξόρμηση των Βαλκανικών και τη Μικρασιατική εκστρατεία, μετά από την κατοχή και τον εμφύλιο πόλεμο, δεν εξαφανιστήκαμε ως Έθνος. Θα εξαφανιστούμε όμως με την πάροδο μερικών γενεών, από την πτώση της γεννητικότητος.

Χωρίς ανθρώπους, ούτε οικονομική ανάπτυξη μπορεί να επιτευχθεί, ούτε φυσικά αμυντική θωράκιση της χώρας. Η χώρα αδειάζει από κατοίκους. Η κατάσταση γίνεται εφιαλτική αν αναλογιστούμε ότι όλες οι όμορες με την Ελλάδα χώρες, διαθέτουν πληθυσμούς με δείκτες γονιμότητος υπερδιπλάσιους. Ήδη έχουν αρχίσει να παρουσιάζονται στις Ένοπλες Δυνάμεις προβλήματα πλήρους επανδρώσεως των μονάδων από την έλλειψη του αναγκαίου αριθμού στρατευσίμων. Στο πολύ κοντινό μέλλον, δεν θα διαθέτουμε τον απαραίτητο αριθμό νεοσύλλεκτων για να διατηρηθεί ο Στρατός μας, στα σημερινά του αριθμητικά επίπεδα.

Δυστυχώς από το 1982 και μετά, κάθε χρόνο ο δείκτης γονιμότητος γίνεται στην πατρίδα μας όλο και πιο μικρός. Το 1990 έφτασε στο 1,4 και συνεχώς εμφανίζει τάσεις πτωτικές. Υπολογίζουν οι ειδικοί επιστήμονες ότι πλησιάζουμε το εφιαλτικό νούμερο 1,1. Η αμείλικτη γλώσσα της στατιστικής και των μαθηματικών δεν μπορεί ν' αμφισβητηθεί.

Το 1934 η Ελλάδα είχε πληθυσμό 6.227.000 και οι γεννήσεις ήταν 209.000. Το 1961 με πληθυσμό περίπου 8.500.000 οι γεννήσεις ήταν 150.000, ενώ το 1973 οι γεννήσεις ελαττώθηκαν σε 140.000. Το 1991 με πληθυσμό περίπου 10.000.000 οι γεννήσεις έφτασαν μόλις στις 100.000.

Η δημογραφική γήρανση του πληθυσμού, εμποδίζει την οικονομική ανάπτυξη της χώρας. Ανάπτυξη χωρίς νέους δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί. Μερικοί πιστεύουν ότι το δημογραφικό δεν αποτελεί πρόβλημα και ότι με λιγότερο πληθυσμό θα δυνηθεί να διατηρηθεί το υπάρχων βιοτικό επίπεδο. Πλάνη. Χωρίς την συνέχιση της ανθρώπινης αλυσίδας, είναι αδύνατο να υπάρξει διατήρηση του υπάρχοντος βιοτικού επιπέδου. Ο διάσημος Γάλλος δημογράφος Alfred Sauvy διατύπωσε σοφά και επιγραμματικά την αμείλικτη και αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα: «Χωρίς παιδιά σήμερα, χωρίς σύνταξη αύριο».

Τα προπολεμικά χρόνια, σε κάθε ηλικιωμένο (άνω των 65 ετών), αντιστοιχούσαν πέντε παιδιά. Σήμερα, σε κάθε ηλικιωμένο αντιστοιχεί ένα μόνο παιδί. Η δημογραφική γήρανση του πληθυσμού εκτός από τις άμεσες επιπτώσεις στην οικονομία, δημιουργεί και έμμεσες δυσμενείς επιπτώσεις, οι οποίες είναι μη αναστρέψιμες. Η αύξηση του αριθμού των ηλικιωμένων, όταν δεν συνοδεύεται από ανάλογη αύξηση των νέων ατόμων, συνεπάγεται την εξάντληση των πόρων όλων των ασφαλιστικών και συνταξιοδοτικών ταμείων. Οι ηλικιωμένοι, καταναλωτές κατά κανόνα περισσοτέρων και πιο ακρι-βών υπηρεσιών υγείας, εξαντλούν με ταχύτατους ρυθμούς τους διαθέ-σιμους πόρους των ασφαλιστικών ταμείων, όταν αυτά δεν εισπράττουν τα ανάλογα ποσά από τις νέες ηλικίες των εργαζομένων. Σε αυτό το σημείο οφείλεται άλλωστε και η κατάρρευση όλων των συστημάτων υγείας στα αναπτυγμένα κράτη με χαμηλούς δημογραφικούς δείκτες αναπτύξεως. «Σοσιαλιστικά», «Καπιταλιστικά», ή «Φιλελεύθερα» συστήματα υγείας, όλα διέρχονται κρίση και κλονίζονται όταν δεν υπάρχει αύξηση του αριθμού των νέων εργαζομένων.

Όλες οι στατιστικές μετρήσεις δείχνουν ότι στη χώρα μας, η πτωτική τάση για τον δείκτη γονιμότητος συνεχίζεται. Το πιο ζοφερό σημείο όμως, οι στατιστικές δεν μπορούν να το αποδώσουν. Ο αμιγής ελληνικός πληθυσμός μειώνεται με μεγαλύτερη ταχύτητα. Στο σύνολο των 10 εκατομμυρίων η στατιστική υπολογίζει όλους τους ανθρώπους που ζουν στη χώρα, υπολογίζει δηλαδή και τους μετανάστες, τους λαθρομετανάστες, τους μουσουλμάνους της Θράκης, τους Αθιγγάνους κ.ά. Φυσικά και στις γεννήσεις, η στατιστική υπηρεσία υπολογίζει το σύνολο των γεννήσεων της χώρας. Όμως ένα μέρος των γεννήσεων που πραγματοποιούνται αφορά τους ξένους που εργάζονται στη χώρα μας, τους μουσουλμάνους της Θράκης, τους λαθρομετανάστες κ.λ.π. Σε λίγες γενιές, οι έλληνες θα είναι μειονότητα στην ... Ελλάδα! Ότι δεν κατόρθωσαν στο πέρασμα των αιώνων, αμέτρητοι δυνάστες και κατακτητές, το κατάφεραν οι Έλληνες στο διάστημα μισού αιώνα. Ειδικά για την Θράκη το πρόβλημα λαμβάνει τραγικές διαστάσεις. Ο δείκτης γονιμότητος του μουσουλμανικού πληθυσμού είναι κοντά στο 4,5! Σε λίγα χρόνια, στη Θράκη θα δημιουργηθεί το ανάλογο με την πληθυσμιακή αλλαγή που πραγματοποιήθηκε στο Κόσσοβο. Η ιστορική κοιτίδα των Σέρβων, το Κόσσοβο, αλλοιώθηκε πληθυσμιακά από το γεγονός ότι οι Σέρβοι είχαν χαμηλότερο δείκτη γονιμότητος από τους Αλβανούς.

Από το 1987 και μετά, η χώρα μας εμφανίζει το θλιβερό φαινόμενο οι θάνατοι να υπερτερούν των γεννήσεων. Ο πληθυσμός της Ελλάδος ελαττώνεται. Ιδιαίτερα το φαινόμενο λαμβάνει ανησυχητικές διαστάσεις στις παραμεθόριες και ακριτικές περιοχές. Στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου, στα Ιόνια, στη Θράκη, στα Δωδεκάνησα, οι θάνατοι είναι περισσότεροι από τις γεννήσεις. Η χώρα αδειάζει από ανθρώπους. Παράλ-ληλα ένα κύμα μεταναστών από βαλκανικές, ασιατικές και αφρικανικές χώρες κατακλύζει τον τόπο μας.

Σε λίγες γενιές, το μοναδικό κράτος στον πλανήτη το οποίο, εμφάνιζε ως τη δεκαετία του 1970, μια παγκόσμια σχεδόν μοναδικότητα, να κατοικείται δηλαδή σε ποσοστό 97,9% από πληθυσμό ο οποίος έχει την ίδια γλώσσα, την ίδια θρησκεία, τα ίδια ήθη κι έθιμα, την ίδια εθνική συνείδηση, να μεταβληθεί σε μια πολυεθνική μάζα, σε ένα πολυφυλετικό πολτό, που φυσικά δεν θα αντισταθεί στις όποιες προσπάθειες εθνικού εξανδραποδισμού.

Τέσσερις ιδιότητες χαρακτή-ριζαν τους Έλληνες στην αρχαιό-τητα, τα περίφημα 4 «Ο». Το όμαιμον, το ομόγλωσσον, το ομόθρησκον, το ομότροπον. Το ίδιο δηλαδή αίμα, η ίδια φυλή, η ίδια γλώσσα, η ίδια θρησκεία, τα ίδια ήθη κι έθιμα, ο ίδιος τρόπος ζωής.

Στο κράτος που κατοικούν σήμερα οι έλληνες (συνειδητά δεν χρησιμοποιώ τον όρο ελληνικό κράτος, γιατί το κράτος μας είναι ανθελληνικό), αλλά και στους απανταχού της γης Έλληνες, οι πιο πάνω τέσσερις ιδιότητες ενυπάρχουν. Πάντα υπήρχαν.

Από την εποχή της «Μεταπολίτευσης», όλο και πιο έντονα γίνεται αντιληπτό σε πολλούς Έλληνες, ότι η διεθνείς εξουσία σκόπιμα προσπαθεί να διαβρώσει και τις τέσσερις συνιστώσες που συναποτελούν το ελληνικό Έθνος. Επιθέσεις στη γλώσσα, στη θρησκεία, στα ήθη κι έθιμα, στον τρόπο ζωής, στη σύνθεση του πληθυσμού. Για να μην ξεφύγω από το δημογραφικό θέμα, δεν θα αναφερθώ στις επιθέσεις που δέχεται η γλώσσα, η θρησκεία, τα ήθη κι έθιμα, ο τρόπος ζωής των ελλήνων, γνωστές άλλωστε, στους συνειδητούς και ευαισθητο-ποιημένους Έλληνες. Η νέα τάξη πραγμάτων, δεν επιθυμεί να υπάρχουν λαοί και κράτη με προσήλωση στον πολιτισμό τους, την ιστορία, τις παραδόσεις, τη θρησκεία τους. Επιθυμεί πολυφυλετικές, πολυθρη-σκευτικές και πολυπολιτισμικές κοινωνίες, ευάλωτες στα επεκτατικά σχέδια των εξουσιαστικών κύκλων του επερχόμενου μεσαίωνα. Στην Ελλάδα η διεθνείς εξουσία δεν χρειάστηκε να κοπιάσει και πολύ. Πλήθος δημαγωγών τα τελευταία είκοσι χρόνια (σκόπιμα αποφεύγω να αποδώσω τη σημαίνουσα λέξη Πολιτικός, στα πρόθυμα και υπάκουα κελεύσματα της διεθνούς εξουσίας ασπόνδυλα, που διαχειρίζονται τις τύχες του τόπου μας), έχουν εξυφάνει ένα τεράστιο ιστό από νόμους για να πνίξουν κάθε τι το ελληνικό...στην Ελλάδα. Όλα τα εκτεθέντα πιο πάνω, είναι αρκετά γνωστά σε πολλούς συνειδητοποιημένους πολίτες. Ο σκοπός του άρθρου δεν είναι να εξετάσει το μέγα θέμα του δημογραφικού προβλήματος της χώρας. Δεν θα επεκταθώ στα αίτια και τις επιπτώσεις, ούτε θα αναφερθώ στις πολλές παραμέτρους που παρουσιάζει. Τα τελευταία χρόνια, είδαν το φως της δημοσιότητος, πολλές και αξιόλογες δημοσιεύσεις οι οποίες καλύπτουν όλες τις πτυχές του θέματος.

Σκοπός του άρθρου αυτού είναι να επισημάνει μία άγνωστη αλλά σημαντικότατη πτυχή του δημογραφικού προβλήματος. Επειδή τα τελευταία χρόνια δημοσιεύ-τηκαν βιβλία και άρθρα τα οποία επισήμαναν τον επερχόμενο εθνικό κίνδυνο, οι πάντες νομίζουν ότι το δημογραφικό, ως πρόβλημα, ενεφάνει σχετικώς προσφάτως. Δυστυχώς για τον τόπο, η τεκμηριωμένη και αδιαμφισβήτητη επισήμανση των σοβαρών εθνικών κινδύνων, είχε πραγματοποιηθεί από επιστήμονες μεγάλου κύρους, από πολύ παλιά. Σε εποχή που όλοι αγνοούσαν το θέμα, υπήρξαν επιστήμονες που έκρουσαν τον κώδωνα του κινδύνου...δυστυχώς εις ώτα μη ακουόντων. Με ομιλίες σε Πανεπι-στήμια και την Ακαδημία και με πολλά δημοσιεύματα, επεσήμαναν με αδιά-ψευστα στοιχεία τον επερχόμενο κίνδυνο. Ενημέρωσαν του «Έλληνες» «Πολιτικούς». (Δυο λέξεις, δυο μεγάλα ερωτηματικά).

Οι δημαγωγοί που κυβερνούν τον ελληνικό λαό δεν μπορούν πλέον να επικαλεσθούν το επιχείρημα της άγνοιας. Άλλωστε, ουδέποτε η άγνοια αποτελεί σοβαρό επιχείρημα. Γνωρίζουν το πρόβλημα και τις τεράστιες διαστάσεις του. Το γνώριζαν ακόμα από τη δεκαετία του 1960. Ο καθηγητής της Υγιεινής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, Βασίλειος Βαλαώρας είχε επισημάνει από πολύ νωρίς τον κίνδυνο. Υπήρξε ο πρώτος που επιστήμονας στη χώρα μας ο οποίος ασχολήθηκε με τη Βιομετρία και τη Στατιστική. Από τις μελέτες του διαπίστωσε, με ακλόνητα επιστημονικά τεκμήρια, ότι οι δημογραφικές εξελίξεις στη χώρα μας, οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια τον ελληνικό λαό, σταδιακώς στη συρρίκνωση και τον αφανισμό. Κατά τις παραδόσεις του το 1965-66 στους φοιτητές (προσωπική μαρτυρία του γράφοντος), αλλά και σε πολλές δημοσιεύσεις του, τόνιζε το μέγεθος του προβλήματος και την εθνική ανάγκη να ληφθούν από την Πολιτεία μέτρα για την αντιμετώπιση του δημογραφικού. Τον ακολούθησε στη συνεχή επισήμανση των εθνικών κινδύνων που δημιουργούσε η μη αντιμετώπιση του δημογραφικού προβλήματος, ο καθηγητής της Μαιευτικής και Γυναικολογίας Νικόλαος Λούρος.

Με τη μελέτη των στατιστικών δεδομένων επεσήμαναν, αυτοί οι λαμπροί επιστήμονες, από πολύ νωρίς, ότι η χώρα μας κινδύνευε σε μερικές γενιές να μη μπορεί να αναπληρώσει τις δημογραφικές απώλειες του πληθυσμού. Ενημέρωσαν την Πολιτεία νομίζοντας ότι απευθύνονται σε πολιτικούς άνδρες, οι οποίοι σκοπό έχουν να μεριμνούν για την πρόοδο και το μέλλον του τόπου. Οι πολιτικοί ταγοί όμως, δρούσαν ως απλοί δημαγωγοί κομματάρχες που φρόντιζαν μόνο για το κομματικό συμφέρον και τη νομή της εξουσίας, για να χρησιμοποιήσω την πιο επιεική εκδοχή που δικαιολογεί την ολέθρια για το Έθνος, ακηδία τους.

Αν όμως οι φωνές των δεκαετιών του 1960 και 1970 ήσαν αδύναμες ή ίσως λιγοστές, από τη δεκαετία του 1980 και μετά, τα κομματικά ιερατεία δεν μπορούν πλέον να επικαλεσθούν άγνοια του προβλήματος. Γνώριζαν, και όμως δεν έκαναν την παραμικρή προσπάθεια για την αντιμετώπιση του μεγάλου εθνικού κινδύνου. Εκατοντάδες δημοσιεύσεις στον ιατρικό και πολιτικό τύπο, μελέτη της Ακαδημίας, βιβλία, φορείς, συνέδρια επιστημονικών εταιρειών κ.λ.π. έχουν επανειλημμένα τονίσει το μεγάλο εθνικό πρόβλημα. Η Ελλάς γηράσκουσα.

Ο καθηγητής Β. Βαλαώρας έγραψε το 1975: «Αι προοπτικαί αυταί είναι δυσοίωνοι δια το μέλλον της χώρας μας. Με την προοδευτικήν ελάττωσιν των γεννήσεων και την επίσης προοδευτικήν αύξησιν των κατ' έτος θανάτων, η ετήσια αύξησις του πληθυσμού τείνει να μηδενισθεί, εάν βέβαια δεν περιπέσει εις την αρνητικήν αυτής φάσιν. Αυτό σημαίνει ότι ο πληθυσμός της Ελλάδος μετά δυσκολίας θα υπερβεί τα 9 και ουδέποτε θα φθάσει τα 10 εκατομμύρια ανθρώπων. «...». «Εις το κατώφλιον του τελευταίου τετάρτου του 20ου αιώνος, η παναρχαία Ελλάς αντιμετωπίζει όχι μόνον πονηρούς εχθρούς εις το εξωτερικόν αλλά και κρίσιμα προβλήματα προς επίλυσιν εις το εσωτερικόν». Καταλήγει στα συμπεράσματά του ο καθηγητής Βαλαώρας υποδεικνύοντας το πλέον επιτακτικό καθήκον της Πολιτείας, για την αντιμετώπιση του δημογραφικού προβλήματος: «Ένα από τα τελευταία και ίσως το σπουδεότερον, είναι η αναζοπύρωσις της ικμάδος του αγροτικού πληθυσμού της χώρας και η χαλιναγώγησις της Τερατώδους αυξητικής ροπής της ελληνικής πρωτευούσης και εν μέρει της Θεσσαλονίκης. Η ύπαιθρος χώρα πρέπει να επανεύρει την ικανότητά της ως εθνικού στυλοβάτου και ως φυσικού τροφοδότου των Ελλήνων, ενώ εξ άλλου πρέπει να αποσυμφορηθούν τα δυο μεγάλα αστικά κέντρα...».

Σε άλλη ευκαιρία, σε παιδιατρικό συνέδριο, ο καθηγητής Βαλαώρας τόνιζε: «Είναι γνωστό ότι ο κάτω των 15 ετών παιδικός πληθυσμός της Ελλάδος είναι σήμερον κατά 50% περίπου μικρότερος εν σχέσει προς την προπολεμικήν περίοδον. Τότε είχαμε έναν υπερήλικα (65 ετών και άνω) προς 5,5 παιδιά, ενώ τώρα έχομεν ένα προς 1,8 παιδιά. Ο πληθυσμός μας, βλέπετε γίνεται συν τω χρόνω πτωχότερος εις παιδιά και πλουσιώτερος εις γέροντας, με όλας τας συμπαρομαρτούσας δυσμενείς ανακατατάξεις των δυνάμεων αναπαραγωγής και παραγωγικότητος, βιολογικής αντοχής και εθνικής προόδου. Μια άλλη δυσοίωνος εξέλιξις είναι η τερατώδης διόγκωσις των αστικών κέντρων και η απογύμνωσις των αγροτικών περιφεριών». Αξιοπρόσεκτο ότι και αυτά τα ζοφερά στοιχεία τα ανακοίνωσε ο καθηγητής Βαλαώρας από το 1975. Στην επιστημονική συζήτηση όπου ο καθηγητή Βαλαώρας ανακοίνωσε τα παραπάνω, συντονιστής της ήτο ο μετέπειτα υπουργός Σπύρος Δοξιάδης! Το πολιτικό κατεστημένο της χώρας γνώριζε το πρόβλημα από πολύ παλιά. Ίσως ο απλός λαός να το αγνοούσε. Γνώριζαν, αλλά δεν έπραξαν για την αντιμετώπιση του μεγάλου εθνικού θέματος. Σε όλους είναι γνωστό, πόσο οι κυβερνήσεις από το 1975 και μετά, φρόντιζαν την ανάπτυξη της υπαίθρου και την καταπολέμηση της διογκώσεως των αστικών κέντρων...

«Σε πολλά δημοσιεύματα και ομιλίες μου σε εταιρείες που σχετίζονται με το δημογραφικό πρόβλημα της χώρας μας, και μάλιστα σε επανειλημμένες ευκαιρίες (εδώ και 15 χρόνια) από το υψηλό τούτο βήμα, έχουν κρούσει τον κώδωνα των κινδύνων που απειλούν τον πληθυσμό μας». «Η επαρχιακή δημογραφία και δυναμικότητα έχει ελαττωθεί από την υδροκεφαλική Αθήνα στη χαμηλότερη δημογραφική πυκνότητα της Ευρώπης. Σαράντα κάτοικοι ανά τετραγωνικό χιλιό-μετρο!». Τα παραπάνω δεν τα έγραψε κάποιος περιθωριακός σε δυσεύρετο έντυπο, τα είπε από το βήμα της Ακαδημίας ο καθηγητής Ν. Λούρος το 1980, (και τα δημοσίευσε αργότερα σε βιβλίο). Πολλές από τις ομιλίες του μάλιστα, πραγματοποιήθηκαν ενώπιον της «πολιτι-κής» ηγεσίας του τόπου. Τι έπραξαν οι κομματικές ηγεσίες, για την αντιμετώπιση του δημογραφικού προβλήματος, όταν ήταν στην εξουσία; Μη βιασθείτε αγαπητοί φίλοι να απαντήσετε, «τίποτε». Έπραξαν πολλά.

Όταν πλήθος από ειδικούς επιστήμονες πρότειναν μέτρα, με επανειλημμένες δημοσιεύσεις, για να ανασταλεί η δημογραφική γήρανση, όπως π.χ. ενίσχυση της υπαίθρου, ενίσχυση της γεωργικής και κτηνοτροφικής εργασίας και παραγωγής, αποκέντρωση, προστασία της μητρότητος, γενναία επιδόματα στις πολύτεκνες οικογένειες, ενθάρρυνση με ειδικά επιδόματα για το τρίτο παιδί στην οικογένεια, φορολογικές ελαφρύνσεις κ.ά. όλες οι κυβερνήσεις από το 1980 και μετά, έπραξαν πολλά. Τα ακριβώς αντίθετα από τα προτεινόμενα από τους ειδικούς μέτρα.

Το δημογραφικό πρόβλημα της χώρας δεν παρουσιάστηκε τα τελευταία χρόνια. Δεν υπήρξε «κεραυνός εν αιθρία». Από το 1965 και μετά, είχε τεθεί κατ' επανάληψη «υπ' όψιν» των διαφόρων κυβερνήσεων. Γνώριζαν, αλλά δεν έλαβαν μέτρα για την αντιμετώπιση του επερχόμενου κινδύνου. Πολιτικός είναι αυτός ο οποίος μεριμνά για το μέλλον του τόπου και του λαού, ενώ αυτός που ενδιαφέρεται μόνο για τη νομή της εξουσίας και το κομματικό του συμφέρον, είναι απλώς ένας δημαγωγός.

Τουλάχιστον να είναι μόνο δημαγωγός...

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

1. Clogg R. «Συνοπτική ιστορία της Ελλάδας 1770-1990» Αθήνα. Εκδόσεις «ιστορητής». Σελ. 252

2. Βαλαώρας Β. «Η Ελλάς και οι άνθρωποί της». Ιατρικό περισκόπιο. Ιούνιος 1975. Σελ. 11-18.

3. Συζήτηση Στρογγυλής Τραπέζης. 14ο Παιδιατρικό Συμπόσιο. Δημοσιεύθηκε: Περιοδικό «Ιατρική» Τόμος 27. 1975 Σελ. 242-243.

4. Λούρος Ν. «Τα προβλήματα της Δημογραφίας μας». Στον τόμο: «Καταφύγια». Σελ. 410-421. Αθήνα. Εκδόσεις Γ. Παρισιάνος 1983.

 
 
[ Πίσω ΠΟΛΙΤΙΚΗ] [ Πίσω ΤΕΥΧΟΣ 13ον]