ΡΩΜΗ : Η  ΚΑΡΑΤΟΜΗ  ΤΗΣ  ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ  ΟΙΚΟΥΜΕΝΗΣ


...εν ολίγοις

Η αρχαία Ρώμη ονομάσθη «κεφαλή του κόσμου» (caput mundi), «αιώνια πόλις» (urbs aeterna), «κέντρο του κόσμου» (centrum mundi), «επιτομή της οικουμένης», «ουρανόπολις», στύλος της αυτοκρατορίας (colonna Imperii), βάθρον του ρωμαϊκού κόσμου (fulcrum Romanitatis) κ.λ.π.

Η ισχύς εφευρίσκει τίτλους και τους τοποθετεί εκεί όπου οι τίτλοι δεν ανευρίσκουν συνήθως κανένα αντίκρισμα και αίτιο παρουσίας των, αλλά είναι μία τοιαύτη σχέσις που αποτελεί κανόνα και αξίωμα της τιτλοφορίας.

Η αλήθεια η οποία εμφανίζεται μέσα από την μελέτη της ιστορίας της Ρώμης, επιμένει πως πρέπει να της αφαιρεθούν αυτοί οι τίτλοι και να αντικατασταθούν από τους κάτωθι :

Ρώμη: η αινοδώτειρα πόλις, η ορφνεόπολις, η καρατομή της οικουμένης κ.λ.π.

 

Περί των αρχαίων κατοίκων της Ιταλίας (εν ολίγοις)

Πολύ ενωρίτερον της εμφανίσεως της Ρώμης και των Ρωμαίων οι οποίοι δεν αποτελούν ιδιαιτέραν φυλήν, εις την Ιταλικήν χερσόνησον υπήρχαν πανάρχαιαι φυλαί, εκ των οποίων και διάφορα διαμερίσματα της χώρας καθώς και ολόκληρος η χώρα είχαν λάβει τας ονομασίας των: Βιτελοί, Οινωτροί, Τυρρηνοί, (ή Ετρούσκοι), Ερνίκοι (ή Έρνικες), Όμβριοι (ή Ομβρικοί), Αύσονες, Σαβίνοι, Λατίνοι, οι Έλληνες κ.λ.π.

· Οινωτρία (ή Λευκανία) ήτο ένα των αρχαίων ονομάτων της Ιταλίας. Αρχικώς ονομάζετω ούτως το ΝΔ τμήμα της. Το όνομα τούτο έλαβε εκ του εξ Αρκαδίας μεταβάντος εις την περιοχήν Οινωτρού (υιού του Λυκάονος, βασιλέως Αρκαδίας), μετά πελασγών Αρκάδων. Εκ των οικιστών έλαβε (η «Ιταλία») το όνομα Οινωτρία και εν μέρος αυτής Πευκετία εκ του αδελφού του Οινωτρού, Πευκετίου.

· Οι Όμβριοι, εκ των οποίων ένα μεγάλο τμήμα της Ιταλικής χερσονήσου Βόρεια των Απεννίνων ονομάσθει Ομβρική (ήτις ΒΑ έφθανε μέχρι της Αδριατικής) ήταν συγγενείς των Ελλήνων, προγενέστεροι πιθανότατα των Ετρούσκων. Ομίλουν ιδίαν διάλλεκτον (ομβρο-οσκικήν) και η γραφή των ήτο σχεδόν παρομοία της Ετρουσκικής ως αποκαλύπτεται εκ των πέντε «Ευγουβικών» πινάκων. Εδέχθησαν πιέσεις υπό των Τυρρηνών και Κελτών. Συνεμάχησαν μετά της Ρώμης εναντίον των Ετρούσκων. Σταδιακώς απερροφήθησαν κι εξηφανίσθησαν από τους Ρωμαίους.

· Οι Ερνίκοι (ή Έρνικες) ήτο αρχαίος επίσης λαός της Ιταλίας, συγγενής των Σαβίνων.

· Οι Σαβίνοι (εκ των οποίων κατήγοντο και οι Λατίνοι) εκ των Απεννίνων κοιλάδων της Σαβίνης μετακινήθησαν σταδιακώς μέχρι του Τιβερίου και του Λιρίου. Διάφοραι μικρότεραι φυλαί όπως οι Μαρσοί, οι Μαρουκίνιοι, οι Ουεστίνοι, οι Παιλίγκοι, κατήγοντο εκ των Σαβίνων. Αργότερα κατακτώντες την μεσημβρινή Ιταλία συνεδέθησαν με άλλας φυλάς και έλαβον το όνομα των Σαβελλών. Είχαν πλουσίας πόλεις όπως το Ρεάτε, η Κύρις, το Αμίτερνον, τα Τρίβηλα, το Ηρητόν κ.ά. Μετά των Σαβίνων συνεχωνεύθησαν οι Όσκοι, ένας ακόμη αρχαιότατος λαός της Μέσης Ιταλίας. Η γλώσσα των Σαβίνων επηρεάσθη τα μέγιστα από την οσκικήν.

· Οι Αύσονες ήταν επίσης αρχαιότατοι κάτοικοι της μέσης Ιταλίας. Έλαβον το όνομά των εκ του πρώτου των βασιλέως Αύσωνος ο οποίος ήτο υιός του Οδυσσέως και της Κίρκης ή της Καλυψούς. Εξ αυτού και η Ιταλία ονομάζετο Αυσονία, η δε  Σικελική θάλασσα Αυσόνιος Κόλπος.

· Οι Λατίνοι κατελάμβανον την περί το Αρχαίον Λάτιον χώραν μεταξύ του Τιβέρεως και των υπωρείων λόφων των Απεννίνων, των Αλβανών όρεων και της θαλάσσης. Η Ρώμη εκτίσθη επί τμήματος του Λατίου όπου κατώκουν οι Ραμνίτες ή Ραμνησείς (λατινικόν φύλον εξ ου προήλθον οι Πατρίκιοι), οι Τίτιοι (η δευτέρα των φυλών εξ ου προήλθεν μεγάλο ποσοστό πατρικίων) και οι Λούκερες (καταγόμενοι εκ του Ετρούσκου βασιλέως Λουκούμονος). Ο Λατίνος, ιδρυτής του Λατίου ήτο υιός του Οδυσσέως και Κίρκης κατ' άλλους του Τηλεμάχου ή του Ηρακλέους και ηγεμών των Ετρούσκων ή Αβοριγίνων του Λατίου^ την κόρη του Λαβινία έλαβε ως σύζυγό του ο Αινείας.

(Κατά τον Βιργήλιον ο Λατίνος ήτο υιός του Φαύνου). Ο εξ Αρκαδίας Εύανδρος περί το 1250 π.Χ. μετώκοισε μετά Αρκάδων εις Ιταλίαν και εγκαταστάθει εις λόφον παρά τον Τίβεριν τον οποίο ονόμασε Παλλάντειον (ο κατόπιν περίφημος Παλαντίνος λόφος της Ρώμης) προς τιμήν του παππού του και του υιού του Πάλλαντος ή της θυγατρός του Παλλαντίας, ταφείσης εις αυτόν τον λόφο. Οι πρώτοι λοιπόν κάτοικοι φέρονται Αρκάδες - Πελασγοί και το όνομα της Ρώμης (ισχύς) ήτο Ελληνικόν (και όχι εκ του Rumon=ποτάμιος ή ruma=μαστός). Ακόμη και ο Ιανός ο οποίος αναφέρεται εις την Ρωμαϊκήν μυθολογία ως αρχαιότατος βασιλεύς της Ιταλίας λατρευόμενος ως Θεός υπό των Ρωμαίων, ήτο εγγονός του Ερεχθέως (υιός της Κρεούσης). Ως πρώτη πόλις των Λατίνων θεωρείται η Άλβα. Συν τω χρόνω άλλαι πόλεις όπως η Αρικία, το Λανούβιο, αι Άντεμναι, η Καινίνα και πολίσματα απετέλεσαν την Λατινική κοινοπολιτεία αλλά και άλλων γειτονικών λαών οι κάτοικοι των οποίων υπό ειδικούς όρους ηδύναντο να μετοικήσουν εις την Ρώμην και να γίνουν Ρωμαίοι πολίτες.

· Οι Ετρούσκοι ή Τούσκοι ή Τυρρηνοί.

Πρόγονός των ο Τάρχων (ή Τυρσηνός ή Τυρρηνός) υιός του Ηρακλέους και της Ομφάλης ή του Ηρακλείδου Τηλέφου και της Ιέρας. Κατ' άλλους υιός του Άτιος θρακοπελασγικής καταγωγής. Αφικνείται πιθανώς εκ της Τύρρας εις την Ιταλίαν όπου ιδρύει πελασγικήν αποικίαν καλέσας και την περιοχήν της μέσης Ιταλίας μεταξύ Τυρρηνικής θαλάσσης, Απεννίνων και Τιβέριδος Τυρρηνία (ή Τυρσηνία). Αναφέρεται ότι επνίγη εις την Τυρρηνικήν θάλασσαν και εκ του υιού του - διαδόχου Τούσκου η χώρα εκλήθη Τουσκία (ή Τοσκάνη).

Σταδιακώς κατήλθον και νοτιώτερον (και ένεκα πιέσεως υπό των Ομβρίων) προσετέθησαν δε και άλλοι προερχόμενοι εκ της Ραιτίας, οι ονομαζόμενοι Τούσκοι ή Θούσκιοι ή Ρασένοι. Οι Ετρούσκοι αιώνες προ της κτίσεως της Ρώμης διέδωσαν τον πρωτοελληνικό πολιτισμό τους εις την Ιταλική Χερσόνησο καθότι υπερείχον κατά πολύ των υπολοίπων φυλών εις κάθε πολιτισμικό τομέα.

Απετέλουν, κατά το Ελληνικόν πρότυπον συμπολιτείαν της οποίας αι πόλεις είχον Δωρικού τύπου πολίτευμα υπό την κληρονομικήν αριστοκρατία των Λικινίων ή Λουκουμόνων (εξ ων προήρχοντο οι βασιλείς των).

Πολλά ευρήματα αποδεικνύουν την μεγίστην επίδρασην των Ετρούσκων επί της Ρώμης. Η βασιλεία των Ετρούσκων στην Ρώμη διήρκησε έως το 510 π.Χ.. Ο βασιλεύς Ταρκύνιος ο πρώτος (Λουκούμων) ο υιός του Κορινθίου Δημαράτου [όστις επί τυράννου Κυψέλου (υιού του Ηετίωνος και εκ της μητρός Βακχιάδης) εγκατέλειψε την Κόρινθον, ελθών εις Ετρουρίαν. Ο Εύγραμμος, ο Κλεόφαντος και ο Εύχειρ, πυλοπλάσται και ζωγράφοι συνοδεύσαντες αυτόν, εισήγαγον εκεί πρώτοι την πυλοπλαστική και ζωγραφική], ανέσυρε την Ρώμην από την αγροίκον κατάστασίν της κατασκευάσας άριστα δημόσια έργα και εξωραΐσας παντοιοτρόπως αυτήν (616 -578 π.Χ.). Ήτο ο τέταρτος κατά σειράν βασιλεύς της Ρώμης (Νουμάς, Πομπίλιος, Τύλλος, Οστίλιος, Άγκος Μάρκιος, Ταρκύνιος ο πρεσβύτερος). Εις αυτόν αποδίδεται, η Αγορά (Forum Romanum), η μεγάλη υπόνομος (Cloaca Maxima), ο μέγας Ιππόδρομος (Civius Maximus), η Ακρόπολις του Καπιτωλίου κ.ά. Η βασιλεία των Ταρκυνίων πλην της Ρώμης περιελάμβανε και την ευρυτέρα περιοχήν του Λατίου, της Τυρρηνίας και Καμπανίας.

Το αλφάβητο των Ετρούσκων ήτο Ελληνικόν (της Κύμης - Ευβοϊκόν) και ομοίαζε με ελληνικό πρωτοαλφάβητο. Απ' αυτό το αλφάβητο προήλθε και το Οσκικό και το Ομβρικό. Από ελληνικό αρχέτυπο βεβαίως προήλθε και το Λατινικό αλφάβητο (τα αρχαιότερα κείμενα από επιτύμβια στήλη της Ρωμαϊκής Αγοράς, η ενεπίγραφη πόρπη από την Πραινεστό κ.λ.π.). Σημαντικοτάτη είναι η αναφορά στην ανασκαφή επί Ιουλίου Καίσαρος εις την Καπούη (όπου ανευρέθει η σαρκοφάγος του ιδρυτού της πόλεως με ελληνική επιγραφή).

Η Ετρουσκική τέχνη έφθασε εις μεγάλο βαθμό τελειότητας (επηρεασμένη τα μέγιστα από την Ελληνική, επηρέασε τα μέγιστα την πρωτογονορωμαϊκή). Περίφημα αρχιτεκτονικά έργα όπως η Αψιδωτή Πύλη στην Βολτέρα της Ετρουρίας, η Πύλη του Διός, τα γλυπτά του ναού «scasato», στο αέτωμα civitalba, στ' αετώματα όπου παριστάνονται ο πόλεμος στις Θήβες, ο Βάκχος και η Αριάδνη, η σφαγή των Νιοβηδών, μορφές του Απόλλωνος κ.λ.π. σαρκοφάγοι διάφοροι, αγάλματα σε διάφορα σημεία, τοιχογραφίες, κεραμικά, χαρακτικά, αποδεικνύουν εντονώτατα την ελληνικήν επίδρασιν εις κάθε τομέα τεχνών και καλλιτεχνικών ρευμάτων.

 

 
Η Ρώμη :

Ο Εύανδρος, υιός του Ερμού και της νύμφης Θέτιδος - θυγατρός του Λάδωνος ή Νικοστράτης ή κατά τους Λατίνους της Μάντιδος Καρμέντης (προς τιμήν της οποίας επανηγύριζον την 10η Ιανουαρίου τα Καρμεντάλια), ή Έχεμου και της Τιμάνδρας, θυγατρός του Τινδάρεω, περίπου 60 έτη πρό της πτώσεως (περί το 1250) της Τροίας (500 και πλέον έτη προ της ιδρύσεως της Ρώμης), περιπλεχθής εις διένεξιν με τους Αργείους ανεχώρησε μετά στόλου Αρκάδων και εισελθών δια του Τιβέρεως εις Λάτιον ίδρυσε αποικίαν εις το Παλαντίνον όρος (λόφον) την οποίαν ονόμασε Παλλάντειον (κατά το Παλλάντειον της Αρκαδίας (νυν Τρίπολις), ή προς τιμήν του παππού του, υιού του, και εγγονού του - Πάλλαντος ή της εκεί ταφείσης θυγατρός του Παλλαντίας). Εγένετο ευχαρίστως δεκτός υπό του Φαύνου, βασιλέως των Αβοριγίνων υιού του Ερμού ή του Άρεως ή του Διός και της Κίρκης ή του Πίκου και της Κοινέντης, θυγατρός του Ιανού (υιού της Κρεούσης, θυγατρός του Ερεχθέως βασιλέως των Αθηνών). Εδίδαξε πρώτος τους αγροίκους κατοίκους της Ιταλίας γραφήν και τέχνας και τους εμύησεν εις την Λατρείαν της Δήμητρος, του Ποσειδώνος, του Ηρακλέους, του Λυκαίου Πανός (όστις ονομάσθει από τους Λατίνους Φαύνος) κ.ά.. Αργότερα εις την Ρώμην ετιμάτω ο Εύανδρος ως ήρως μετά της Καρμένης και πολλαί γεννεαλογίαι συεδέθησαν μετ' αυτού.

 
Η αρχαία Ρώμη και η κυοφορία του ολέθρου.

Η Ρώμη ανετράφη με σάρκες διαφόρων φυλών, αυτών αι οποίαι σταδιακώς την συναποτέλεσαν. Μοναδικό παράδειγμα κανιβαλικής πόλεως με τόση σθεναρά αντίσταση εις την Ετρουσκο-Ελληνική εξημερωτική δυναμική.

Εκ των υστέρων επενόησαν μια μυθολογία την οποία διακωμωδούσαν ορισμένοι λόγιοι Ρωμαίοι, και είναι γνωστό το: «η Ρώμη υπήρξε πολύ προ του Ρωμύλου και Ρέμου». Η παθολογική μυθολογική δίψα ορισμένων ολιγαρχιών είναι συνηθισμένο υστερικό ιστορικό φαινόμενο το οποίο έχει αλλοιώσει τόσο την ιστορική Δικαιοσύνη που η ιστορία απώλεσε σχεδόν εντελώς την αξιοπρέπειάν της και ισχύν της. Οι απατεώνες και παραχαράκται της ιστορίας είναι φαινόμενο συνομήλικον σχεδόν της Ιστορίας και εσκεμμένως ίσως δεν έχει διερευνηθεί όσο πρέπει.

Εις ορισμένας ολιγαρχίας φυλών, απαντάται ιδιαιτέρως έντονο και ανησυχητικό και φθάνει εις το σημείο να δημιουργή «ευρήματα» εις το παρόν και με καταλλήλους μεθόδους να τα εμφανίζη ως στοιχεία από το αυθαιρέτως χρονολογούμενον παρελθόν λ.χ. η ανακάλυψις δήθεν «πλακών» εις την (αρχαίαν) «συριακήν» Ebla με ονόματα όπως Ismail και Israil (Ισμαήλ, Ισραήλ) ή  ότι το όνομα Ebrum, βασιλέως δήθεν της  Ebla, μας οδηγεί στον μακρινό πρόγονό του Αβραάμ! Πως συνδέεται ο Ιακώβ-Ισραήλ δεν μας απασχολεί, θα ανακαλυφθεί νέο στοιχείο... (δυστυχώς η αλήθεια δεν έχει υπερασπιστάς).

Ενώ λοιπόν βεβαιώνουν ότι αυτό το στοιχείο αρκεί δια μία χρονολογική διαστολήν μερικών χιλιάδων ετών, δηλώνουν αδυναμία να συμπεράνουν ποιοι ήσαν οι λαοί της θάλασσας - οι Φιλισταίοι - τους οποίους εμφανίζουν χιλιετηρίδας αργότερα.

· Ορισμένοι εξ ορισμένων φυλών έχουν την μανία να γιγαντοποιούν τα ελάχιστα και να ελαχιστοποιούν τα γιγάντια, αναλόγως της φοράς της σκοπιμότητάς των. Η Ebla παρουσιάζεται ως ένας οικονομικός γίγαντας της εποχής με εμπορικάς συναλλαγάς με πόλεις όπως η Βίβλος, Μάρι, Ασσούρ, Καμάζι και άλλες. Αι ερμηνείαι πλακών είναι κατά βούλησιν. Ίσως κατά φαντασίαν, ακόμη και με οπτικάς παραισθήσεις, καθότι δια ορισμένους έως ελαχίστους (ίσως δια κανένα) επετράπη η «πρόσβασις». Λ.χ. Ebrum, ταυτίζεται με Eber της «γενέσεως» ο οποίος ήτο μακρινός απόγονος του Νώε και μακρινός πρόγονος του Αβραάμ, του γεννήτορα των εβραίων. IL και YA ταυτίζεται με τον Ιεχωβά^ Mi, Ka, Ya με αυτόν που είναι σαν τον Ιεχωβά (Μιχαήλ).

Εις Στην Ελλάδα συμβαίνει το αντίθετο^ υπάρχουν εξειδικευμένοι ανθέλληνες οι οποίοι με ανάλογη μεθοδολογία προσπαθούν να αμφισβητήσουν ή να καταστρέψουν στοιχεία που αποδεικνύουν την αρχαιότητα, οικονομική διασπορά, πολιτιστική προσφορά κ.λ.π., των προσελλήνων πρωτοελλήνων. Με το αντικείμενο όμως ας ασχοληθούν οι φενακοαρχαιολόγοι και ψευδοΐστορες.

Η ιερή δίψα των αληθών Ελλήνων δια την ΑΛΗΘΕΙΑΝ και ο βαθύτατος σεβασμός δια τους προπάτορας του ανθρωπίνου γένους, είναι δύο από τα πολλά χαρακτηριστικά των, τα οποία απουσιάζουν εντελώς από όλας σχεδόν τας φυλάς της ανθρωπότητος, ορισμέναι εκ των οποίων ευχαρίστως θα κατέστρεφαν οποιανδήποτε ιστορική μαρτυρία ώστε να εμφανίσουν μια ψευδοϊστορία η οποία να ικανοποιή την ίδιο-ψυχασθένειάν των. Πιθανώς η πυρπόλησις της βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας από τον Ιούλιο Καίσαρα - κατά τον «Αλεξανδρινό πόλεμο» κατά τον οποίο αρκετοί «στρατηγοί» του Πτολεμαίου ήτον εβραίοι - να οφείλεται εις την μανιακή επιθυμία του Καίσαρα να εξαλείψη κάθε στοιχείο το οποίο θ' αμφισβητούσε την μοναδική «θεϊκή» του προέλευσιν και την «Καισαρική» αποστολή της Ρώμης. Όμως ο Brutus, ο Longinus, ο Albinus, ο Decimus, ο Trebonius και μερικές δεκάδες άλλοι, κατόρθωσαν, μια στιγμή πριν τη στιγμή που η σύγκλητος θα του «περνούσε» το στέμμα του βασιλέως των βασιλέων των βασιλέων, να του περάσουν λόγχες. Ξεψύχησε λοιπόν εκεί που έπρεπε, εις τους πόδας του αγάλματος του Μέγα Πομπηίου.

Κανείς δεν αναφέρει τι έγινε το στέμμα.

Το ποδοπάτησαν, το πέταξαν, ή "κατρακύλησε" να συναντήσει την κεφαλή του Καίσαρα που κείτονταν εις τους πόδας του «Πομπηίου»; Περίεργη σύμπτωσις : Βρούτος ονομάζετo αυτός που εξεθρόνισε τον τελευταίο Βασιλιά της Ρώμης. Βρούτος κι αυτός ο οποίος εφόνευσε τον πρώτο επίδοξο βασιλέα της οικουμένης.

 

 
Αι Ελληνικαί αποικίαι της Ιταλίας

Οι Έλληνες, οι μόνοι κατ' εξοχήν αποικιοτέκτονες, από αρχαιοτάτων προϊστορικών χρόνων ίδρυσαν αποικίας προς κάθε κατεύθυνσιν του τότε γνωστού και αγνώστου κόσμου. Συνηθέστατα εχρησμοδότει το Μαντείον και ο οικιστής λαμβάνων το ιερόν πυρ εκ του πρυτανείου της μητροπόλεως, εξεπέμπετο με πολίτας οι οποίοι προσεκαλούντο δια κηρύκων. Τα δικαιώματά των (και υποχρεώσεις των) ήσαν γνωστά και καθορισμένα.

Εις την Ιταλία και ιδιαιτέρως εις την κάτω Ιταλίαν και Σικελίαν (Σικανία ή Τρινακρία ή Θρινακία) αι ελληνικαί αποικίαι ήσαν πάμπολλαι, πανάρχαιαι και η ακμή των ήτο πρωτοφανής εις κάθε τομέα των ανθρωπίνων πολιτισμικών δραστηριοτήτων. Εις αυτάς οφείλετο ο εκπολιτισμός όλης της Ιταλίας και ο πλούτος και η πολιτιστική μεταμόρφωσις της Ρώμης και των αγροίκων Ρωμαίων. Θα αναφέρω ορισμένας εξ αυτών, με την υπόνοια ότι αι χρονολογίαι έχουν αλλοιωθεί από τους Ρωμαίους ούτως ώστε να συμπίπτουν σχεδόν με την χρονολογία «ιδρύσεως» της Ρώμης.

Αι ενδείξεις και αρκεταί αποδείξεις οδηγούν εις το συμπέρασμα ότι από την Τρίτη π.Χ. χιλιετία και πολύ περισσότερο την δευτέρα καθώς και εις τας αρχάς της πρώτης, Ελληνοπελασγικά φύλλα είχον εγκατασταθεί εις την Σικελία και την Ιταλική χερσόνησο. Η ιστορική παραχάραξις και η σκοπιμότης κάποιας ιδιοτελούς «ισχύος» ενώ αδυνατεί παρά να αποδώση εις τους Καρχηδονίους δύο κυρίας αποικίας, την Μότνα και την Πάνορμο, περί το 800 π.Χ., θεωρεί φυσικό και ανθρωπίνως κατορθωτό την εντός διαστήματος μιας δεκάδος ετών ίδρυσην δεκάδων Ελληνικών πόλεων αι οποίαι αυτοστιγμεί ανέπτυξαν εις ανυπέρβλητον βαθμόν την αρχιτεκτονικήν, την ζωγραφικήν, την λογοτεχνίαν, την φιλοσοφίαν, τας επιστήμας, την νομοθεσίαν, την οικονομίαν, το εμπόριον, και τας «διέσπειραν» στο «χέρσο έδαφος» ολοκλήρου της αγροίκου χώρας. Ακόμη και η ιστορική παραχάραξις ενώ αφαιρεί χρόνο αναγκάζεται να δεχθεί το Ελληνικό πολιτισμικό θαύμα. Η βάρβαρη Ρώμη δεν κατόρθωσε εντός του Ελληνικού δημιουργικού παραδείσου να διδαχθή «Δημιουργία». Η αρπαγή, ήταν η μοναδική της τέχνη. Διήρπασε ό,τι ήτο δυνατόν από τας Ελληνικάς αποικίας (καθώς και των υπολοίπων φυλών τας πόλεις), και άρχισε να εμφανίζει την όψιν της πόλεως, όταν προσεκόμισε αμέτρητους θησαυρούς κάθε είδους, λεηλατώντας τας πόλεις τας οποίας κατελάμβανε. Όταν σχεδόν όλα είχον απογυμνωθή και παρακμάσει, δηλαδή περί τα τέλη του τρίτου και αρχάς δευτέρου π.Χ. αιώνος. Ήδη την εποχή του τέλους του αρχαίου κόσμου, δεν διαθέτει ούτε μια βιβλιοθήκη και αποκτά την πρώτη βιβλιοθήκη η οποία δεν είναι παρά αυτή που μετέφερε ως λάφυρο από την Πέλλα του Περσέως το 168 π.Χ.. Ιδού η αιώνια πόλις, η οποία έγινε «πόλις» όταν τελείωσαν οι αιώνες της αρχαίας ιστορίας. Ιδού η «κεφαλή του κόσμου» η οποία απεκεφάλισε τον αρχαίο κόσμο. Ιδού η «επιτομή της οικουμένης» εκ παραδρομής, καθότι ήτο η καρατομή της αρχαίας οικουμένης, ιδού η ωνία πόλις (και όχι αιωνία).

Όταν ο Θείος Αλέξανδρος ενεφύτευε τον πολιτισμό στην Ανατολή (Εξ Ελλήνων το φως και όχι Ex Οriente Lux), η Ρώμη άρχισε να απεκεφαλίζη τον πολιτισμό των Ιταλιωτών και Ελλήνων της Δύσεως και σταμάτησε όταν πλέον δεν είχε ν' αποκεφάλιση καμμία «κεφαλή», ούτε εις την μητροπολιτική Ελλάδα, ούτε εις την Ανατολή, ούτε εις το Βορρά, ή εις τον Νότο (κατέσκαψε και αφάνισε και την Καρχηδόνα).

· Νεάπολις : Ιδρύθη υπό Χαλκιδέων εκ Κύμης, αποικισάντων κατ' αρχάς την Δικαιάρχειαν και κατόπιν την Παρθενόπην.

Μετά από προσέλευσιν νέων αποίκων εκ Χαλκίδος και εξ Αθηνών, νέα πόλις ιδρύθη παρά την Δικαιάρχειαν. Εκτίσθη υπό κλιτύν του Βεζουβίου. Περιελάμβανε δύο τμήματα, την Παλαιόπολιν και την Νεάπολιν. Ανέπτυξε εις μεγάλο βαθμόν το εμπόριον, την βιομηχανίαν, την ναυπηγική, τας τέχνας, τα γράμματα. Κατελήφθη το 290 υπό των Ρωμαίων, αλλά διετήρησε τον ελληνικό πληθυσμό της και την ελληνική νομοθεσία. Επί των θεάτρων της έδωσε παραστάσεις ο Νέρων, ο οποίος υπεστήριζε ότι μόνο οι Έλληνες της Νεαπόλεως είναι ικανοί να εκτιμήσουν την καλλιτεχνικήν του φύσιν, ο δε Αδριανός ανεκηρύχθη επίτιμος δήμαρχός της.

· Σίρις : Ελληνική αποικία εις τον κόλπον του Τάραντος παρά τας εκβολάς του ομωνύμου ποταμού, ιδρυθείσα τον 8ον π.Χ. αιώνα.

· Σύβαρις : Αποικία Αχαιών και Τροιζηνίων εν Ιταλία, ιδρυθείσα το 720 π.Χ..

Λίαν εύπορος, εγνώρισε μεγάλην ακμήν και ήρχε 25 πόλεων. Ο πληθυσμός της υπερέβαινε τας 300.000. Μυθικός ο πλούτος της. Αγνοείται πότε κατεστράφη εντελώς. Πιθανώς το 510 π.Χ. μετά από πόλεμο με τους Κροτωνιάτες.

· Τέριννα : Αποικία των Κροτωνιατών, επί του Τερινναίου κόλπου.

· Λοκροί Επιζεφύριοι : Αρχαιοτάτη αποικία Ελλήνων εν τη κάτω Ιταλία. Η πόλις οργανώθη υπό του νομοθέτου Ζαλεύκου, όστις και θεωρείται ο πρώτος όστις έδωσε γραπτούς νόμους. Κατελήφθη υπό των Ρωμαίων, αλλά οι κάτοικοί της διετήρησαν την αρχαίαν νομοθεσίαν του Ζαλεύκου. Περίφημος ήτο ο Ναός της Περσεφόνης.

· Μεταπόντιον (Μεταπούς) : Ελληνική αποικία εις την Λευκανία (εις τον κόλπον του Τάραντος), ιδρυθείσα υπό του Νέστορος ή υπό του Επειού (του κατασκευαστή του Δούρειου Ίππου). Ελεηλατήθη από τους Ρωμαίους.

· Ταρκυνία : Πόλις της Ιταλικής Τυρρηνίας, ιδρυθείσα υφ' Ελλήνων της Μικράς Ασίας.

· Κύμη : Ιδρύθη περί το 1050 π.Χ.. Αρχαιοτάτη αποικία των Χαλκιδέων (πλησίον Νεαπόλεως). Ανέπτυξε μέγα εμπόριον, βιομηχανίαν, τέχνας και ίδρυσε την Δικαιαρχίαν, την Παλαιόπολιν, την Ζάγκλην κ.λ.π.

· Τάρας : Αποικία αρχαιοτάτη εις την κάτω Ιταλίαν, νοτίως του όρους Αυλώνος, ιδρυθείσα υπό του Τάραντος, υιού του Ποσειδώνος και Αχαιούς ή Κρήτας και ενισχυθείσα αργότερα (707 π.Χ.) υπό του Φαλάνθου και Δωριέων. Ανέπτυξε πανίσχυρον ναυτικήν δύναμιν και διέπρεψε εις κάθε μορφή τεχνών, καθώς και εις το εμπόριον και την βιομηχανίαν. Υπέκυψε εις την Ρώμην το 272 π.Χ.. Το έτος 209 οι Ρωμαίοι επώλησαν πλέον των 30.000 κατοίκων της ως δούλους. Δύο περίφημα έργα του Λυσίππου ήσαν α) το χάλκινο άγαλμα του Ηρακλέους το οποίο διερπάγει από τους Ρωμαίους και ετοποθετήθη εις την Ρώμην και β) κολοσσός του Διός, ύψους 40 πήχεων ο οποίος εφημίζετο δια την ισοσταθμίαν του (ενώ εκινήτο δια της χειρός, δεν ήτο δυνατό να ανατραπεί και από τον ισχυρότερον άνεμον).

· Ηράκλεια : Αποικία των Ελλήνων του Τάραντος, κατά τας εκβολάς του Ακέριδος. Πατρίς του ζωγράφου Ζεύξιδος.

· Κατάνη : Ιδρυθείσα υπό των Χαλκιδέων (της Νάξου), παρά τους πρόποδες της Αίτνης. Υπήρξε μία των πολυανθρωποτέρων πόλεων της Σικελίας. Κατελήφθη υπό των Ρωμαίων.

· Σεγέστα ή Εγέστα ή Αιγέστα : Πανάρχαια Ελληνική αποικία μεταξύ Πανόρμου και Δρεπάνου της Σικελίας, ιδρυθείσα από οπαδούς του Φιλοκτήτου.

· Νάξος : Ιδρυθείσα περί τα μέσα του 8ου αιώνος, από Χαλκιδείς υπό την ηγεσίαν του Θεοκλέους, εις την ανατολικήν ακτήν της Σικελίας, νοτίως του όρους Ταύρου (εξ αυτής ιδρύθησαν οι Λεοντίνοι, η Κατάνη, η Ζάγκλη κ.ά.)

· Συρακούσαι : Ιδρύθη από Κορινθίους, υπό την ηγεσίαν του Αρχία, επί της ανατολικής παραλίας παρά του τέλματος Λυσιμελείας και τον ποταμόν Άναπον. Κατέλαβον προηγουμένως την παρακειμένην νήσον Ορτυγίαν (Νάσος). Περιελάμβανε πέντε συνοικίας : α) Η Ορτυγία όπου η περίφημος πηγή της Αρεθούσης, ναοί μεγαλοπρεπείς της Αρτέμιδος, της Αθηνάς κ.ά. β) Η Αχραδινή, με αγορά, πρυτανείο, δικαστήρια, και άλλα επιβλητικά οικοδομήματα και ισχυράν οχύρωσιν. γ) Η Τύχη, με μεγαλοπρεπήν ναό της Τύχης. δ) Η Τεμενίτις (Νέα πόλις) με ναόν του Απόλλωνος και άλλων Θεών και με το μεγαλύτερο αριθμό θεάτρων εις όλη την Σικελίαν. ε) Επιπολαί, εν είδη ακροπόλεως, ισχυρώς οχυρομένη. Δύο λιμένες, ο μείζων και ο ελάσσων (Λάκκιος) με αξιολογότατα ναυπηγεία. Νοτίως της πόλεως το επίνειον Δάσκων και μέγας ναός του Διός, το Ολυμπείον. Πολιορκηθείσα υπό των Ρωμαίων το 212 π.Χ. αντέστη τη βοήθεια και των εφευρέσεων του Αρχιμήδους. Τελικώς κατελήφθη υπό των Ρωμαίων, διερπάγη και παρήκμασε.

· Γέλα : Δωρική αποικία επί της Νοτίου ακτής της Σικελίας, ιδρυθείσα υπό του Αντιλήμου του Ροδίου και Εντίμου του Κρητός περί το 700 π.Χ.

· Λεοντίνοι : Ιδρυθείσα από Χαλκιδείς της Νάξου το 730 π.Χ. ΒΔ των Συρακουσών. Πατρίς του Γοργία. Κατά την διάρκεια των Καρχηδονικών πολέμων οι Ρωμαίοι ελεηλάτησαν την πόλιν.

· Μεσσήνη : Αξιολογότατη αποικία Ελλήνων εκ Χαλκίδος και Κύμης, ιδρυθείσα περί το 729 π.Χ. υπό τον Κραταιμένην, επί της Σικελίας (επί του πορθμού). Κατελήφθη υπό των μισθοφόρων Μαμερτίνων το 282 και συνδρομή των Ρωμαίων εφονεύθησαν όλοι σχεδόν οι άνδρες της πόλεως, παραμένουσα έκτοτε υπό Ρωμαϊκή κατοχή.

· Ιμέρα : Ιδρύθει υπό Χαλκιδέων εκ Ζάγκλης περί τα μέσα του 7ου π.Χ. αιώνος, ανατολικώς της Πανόρμου (νυν Παλέρμο). Πατρίς του Στησιχόρου. Κατελήφθη αρχικώς υπό του Αννίβα, ο οποίος την κατέστρεψε, θανατώσας και 3.000 αιχμαλώτους. Κατόπιν την κατέκτησαν οι Ρωμαίοι.

· Σελινούς : Αποικία των Μεγαρέων εις Σικελία. Αξιολογοτάτη εμπορική πόλις μετά τεσσάρων λιμένων. Το 249 κατεστράφη εντελώς και οι κάτοικοί της μετωκίσθησαν εις το Λιλύβαιον. Έξοχα δημόσια οικοδομήματα και επιβλητικοί ναοί δωρικού ρυθμού, εστόλιζαν την πόλιν. Σώζονται ακόμη εις ερείπια επί της ακροπόλεως καθώς και κάτωθεν αυτής, όπως ο ναός του Διός, μήκους 161 ποδών και πλάτους 79, καθώς και πολλά άλλα.

· Μινώα : Αποικία των Σπαρτιατών εις Νότια ακτή της Σικελίας (Ηράκλεια η Μινώα) κατά τας εκβολάς του μείζονος Αλύκου.

· Ρήγιον : Αποικία των Χαλκιδέων (επί του σικελικού πορθμού, κτισθείσα κατά τον 8ο αιώνα π.Χ.), καθώς και Μεσσηνίων υπό τον Ζάγκλη Αντίμνηστον. Η θέσις της συνετέλεσε εις την ταχείαν ανάπτυξιν. Κατελήφθη υπό των Ρωμαίων, οι οποίοι κατέσφαξαν μεγάλο αριθμό των κατοίκων της.

· Ύβλη (Μέγαρα) : Αποικία των Μεγαρέων, βορείως των Συρακουσών. Κατεστράφη υπό των Ρωμαίων. Εσώζετο επί Κικέρωνος μερικώς υπό το όνομα Μεγαρίς.

· Ακράγας : Αποικία κτισθείσα υπό αποίκων της Γέλας εις τα νότια της Σικελίας, υπό τον Αριστόνουν και Πυστίλον κατά τας αρχάς του 6ου αιώνος. Κατά την μυθολογίαν, ιδρύθη υπό του Ακράγαντος υιού του Διός και της Αστερόπης. Πατρίς του Εμπεδοκλέους. Εγνώρισε μεγάλη ακμή κυρίως κατά τον 5ο αιώνα. Το 262 κατελήφθη υπό τον Ρωμαίων. Σώζονται ναοί του Διός, του Ηρακλέους και της Ομονοίας (ο ναός του Διός είχε την οροφήν επί γιγάντων στηριζομένην).

· Κρότων : Πελασγική αποικία. Πατρίς του Μίλωνος. Ιδρύθη από τον Ιάσιον και τον Δάρδανον υιούς του Κορύθου (υιού του Διός) και της Ηλέκτρας (θυγατρός του Άτλαντος) διό και Κόρυθος εκαλείτο.

· Έννα : Αρχαιοτάτη Ελληνική αποικία εις το κέντρο της Σικελίας (ομφαλός ή οφθαλμός της Σικελίας). Περίφημος η οχύρωσίς της καθώς και οι ναοί και τα ιερά της, ιδιαιτέρως το της Δήμητρος. Εδώ επιστεύετο ότι ο Πλούτων ήρπασε την Περσεφόνη. Το 259 υπέκυψε εις τους Ρωμαίους, αλλά το 214 π.Χ. εξηγέρθη εναντίον των με αποτέλεσμα δια δόλου ο Ρωμαίος φρούραρχος Πεινάριος, να συγκεντρώση τους κατοίκους της εντός θεάτρου και να προβή εις αγρίαν σφαγήν αυτών. Το 138 π.Χ. η πρώτη εξέγερσις δούλων εναντίον Ρωμαίων εσημειώθη εδώ, όταν ο δούλος Εύνους κατόρθωσε να στρατολογήση μέγα αριθμό δούλων και να νικήση επανειλημμένως τους Ρωμαίους. Τελικώς ηττήθη υπό του Ρουπιλίου.

· Δικαιαρχία : Αποικία των εν Κύμη Ελλήνων, εν Καμπανία^ εμπορικός λιμήν.

· Έλωρος : Αποικία εις την ανατολική ακτή της Σικελίας, συνδεομένη μετά των Συρακουσών δια της Ελωρινής οδού. Εκαλείτο και «Ελώρια Τέμπη».

· Βούξεντον (Πυξός) : Ιδρυθείσα υπό του εκ Μεσσήνης Μικύθου, εν Λευκανία της Ιταλίας περί τας αρχάς του 5ου αιώνα π.Χ.

· Άλαισα (και Άλεσα) : Αποικία εις την βόρεια ακτή της Σικελίας, ιδρυθείσα υπό του Αρχωνίδου. Κατελήφθη υπό των Ρωμαίων.

· Αγκών : Ιδρύθη υπό Ελλήνων Συρακουσίων. Εμπορικότατη πόλις επί της Αδριατικής ακτής.

· Υρίη (Υρία και Ουρία) : Πανάρχαια αποικία των Κρητών εν τη Ιαπυγία (Απουλία). Μητρόπολις της Ιαπυγίας (Ιαπυγία : εκ του εκεί μεταβάντος Ιάπυγος, υιού του Λυκάονος ή του Δαιδάλου και ιδρύσαντος αποικίαν).

· Άκραι : Αποικία των Συρακουσίων Ελλήνων εις Σικελίαν.

· Αδρία : Πόλις (αρχικώς Ετρούσκων και κατόπιν κυρίως) Κορινθίων παρά τας εκβολάς του Λάδου. Εξ αυτής η ονομασία της Αδριατικής.

· Ολυμπείον : Πολίχνη πλησίον των Συρακουσών, παρά τας εκβολάς του Ανάπου.

· Άδρανον : Πόλις παρά την Αίτνα, ιδρυθείσα υπό του Διονυσίου. Ελατρεύετο ο Άδρανος - Βάκχος.

· Καμάρινα : Επί των εκβολών του Ιππάριδος εις τα νότια της Σικελίας. Εκτίσθη υπό του Μενέκλου. Κατεστράφη το 258 υπό των Ρωμαίων.

· Θάψος : Αποικία των Μεγαρέων εις την ανατολική ακτή της Σικελίας.

· Αββέλα : Υπό Χαλκιδέων αποικισθείσα πόλις της Καμπανίας, μηλοφόρος αποκαλούμενη υπό του Βιργιλίου. Ευρέθη επιγραφή εις την οσκικήν.

· Κατάνη : Παρά τους πρόποδας της Αίτνης. Αποικία των Χαλκιδέων (εκ Νάξου), ιδρυθείσα το 730 π.Χ.. Υπήρξε μία των πολυανθρωποτέρων πόλεων της Σικελίας. Περίφημος νομοθέτης ο Χαρώνδας, ο οποίος συνέταξε πολλούς νόμους και δια στίχων («Σκόλια»).

· Αυλωνία : Αχαϊκή αποικία εις την Βρεττίαν της κάτω Ιταλίας.

· Ηράκλεια : Εκτίσθη υπό ελλήνων Ταραντίνων κατά τας εκβολάς του Ακέριδος, εις τον κόλπον του Τάραντος. Αντικατέστησε την αρχαία Ιωνική Σίριν.

· Μυλαί : Εις την βόρεια ακτή της Σικελίας, αποικισθείσα το 716 π.Χ. (υπό Ελλήνων Ζαγκλέων).

Έντελλα : Αρχαία αποικία των Ελλήνων, εις το εσωτερικό της Σικελίας, ιδρυθείσα από τον Ακέστην, όστις της έδωσε το όνομα της συζύγου του ... κ.λ.π. ... κ.λ.π. ... κ.λ.π.

Εκτός των αποικιών εις την περιοχήν της Μεγάλης Ελλάδος, υπήρχον πολλαί ακόμη, όχι μόνο εδώ, αλλά και εις άλλα γεωγραφικάς περιοχάς της δυτικής Μεσογείου, όπως π.χ. :

· Αλαλία ή Αλερία : Αποικία επί της Κορσικής (Κύρνος), η κυριοτέρα πόλις (και πρωτεύουσα) της νήσου, ιδρυθείσα από Έλληνας Φωκαείς.

· Ολβία : Εις την ανατολική ακτή της Σαρδηνίας. Αξιολογότατος λιμήν.

· Ολβία : (ομώνυμος της προηγουμένης) Αποικία Ελλήνων Μασσαλιωτών εν τη Ναρβωνίτιδι Γαλλία, πλησίον της Αθηνουπόλεως.

· Αθηνούπολις : Αποικία Ελλήνων πλησίον της σημερινής Τουλώνος.

· Ολισίπων ή Ολίσιπον : (σημερινή Λισσαβών, εκ του λατινικού Ulysses= Οδυσσεύς) Πόλις της Λυσιτανίας. Κατά την μυθολογία εκτίσθη υπό του Οδυσσέως και εξ αυτού έλαβε το όνομά της. Όταν κατελήφθη υπό των Ρωμαίων έλαβε το όνομα Felicitas Julia.

· Μασσαλία : Αποικία Φωκαίων εις την Λιγουρίαν (Γαλλία), ανατολικώς των εκβολών του Ροδανού ... ... Αγάθη, Μόνικος (Μονακό), Ροδαί (Rosas), Αλωναί, η Αντίπολις, η Νίκαια, Εμπόριον (σημερ. Ampurias), Ημεροσκοπείο κ.λ.π. (οι σημερινές πόλεις Nice, Monaco, Antibes, Rosas, Malaga κ.λ.π.). Η παραδείσια Κυρήνη, από Δωριείς της Θήρας, μεταξύ Καρχηδόνος και Αιγύπτου με την εξαιρετική τέχνη - Ναούς, οικήματα, γυμνάσια, περίφημους κήπους κ.λ.π., όπου ο Αρίστιππος ίδρυσε την Κυρηναϊκή Σχολή...

Όμως δεν θα επεκταθώ πέραν της Ιταλικής χερσονήσου καθ' ότι θα είμαι εκτός θέματος, και εκτός τούτου, δεν θα επαρκούσαν δεκάδες σελίδων δια τα ταξίδια των Ελλήνων προς την δυτική Μεσόγειο και Ατλαντικό (Υπενθυμίζω την φιλοξενία Ελλήνων θαλασσοπόρων από Αργανθώνιο, τον ηγεμόνα της Ταρτησσούς περί το 600 π.Χ. ή τα ταξίδια του Πυθέα, μέχρι Θούλης κ.λ.π.).

Δυστυχώς ο ανταγωνισμός των Ελληνικών αποικιών οδήγησε όχι μόνο εις ολοσχερείς καταστροφάς (π.χ. Σίρις, Σύβαρις κ.λ.π.) και εμπολέμους καταστάσεις αλλά και εξασθένισιν της απαιτουμένης εγρηγόρσεως, ώστε ν' αντιμετωπισθή η σταθερή ανάπτυξις της δολίου βαρβαρότητος της πλέον αξέστου πόλεως της Ιταλικής χερσονήσου - της Ρώμης.

Εκτός των πολύ γνωστών προσωπικοτήτων και σχολών των αποικιών όπως :

- Αρχύτας ο Ταραντίνος. Πολιτικός, στρατηγός, φιλόσοφος και μαθηματικός, (ευρών τον διπλασιασμόν του κύβου).

- Η Πυθαγόρειος Σχολή του Κρότωνα, εις τον Κρότωνα και η μεγαλύτερη Ιατρική Σχολή της «Μεγάλης Ελλάδος»

- Η Ελεατική Σχολή [ιδρυθείσα από τον Ξενοφάνη (τον Κολοφώνιο) περί το 510 π.Χ. (ο Θείος Παρμενίδης ο Ελεάτης οδήγησε την φιλοσοφική σκέψιν εις ανυπέρβλητα - ακόμη - ύψη)].

- Εμπεδοκλής ο Ακραγαντίνος (ο ναός του Διός στην Ακράγαντο - ίσως ο μεγαλύτερος ναός του Διός).

- Αρχιμήδης ο Συρακούσιος

- Ο Πυθέας ο Μασσαλιώτης, ο οποίος δεν ήτο μόνο θαλασσοπόρος, αλλά και αστρονόμος και μαθηματικός.

- Ο Ευθυμένης (Μασσαλιώτης όπως ο Πυθέας, εξερεύνησε τας αφρικανικάς ακτάς μέχρι της Σενεγάλης).

- Αρχιμήδης, Ζεύξης κ.λ.π. κ.λ.π.

υπήρξαν και πολλοί, ολιγώτερο γνωστοί, αλλά πολύ αξιόλογοι όπως :

- Ευήμερος (εκ Μεσσήνης^ «ιερά αναγραφή», «περί νήσου Παγχαίας», «ευημερισμός» κ.λ.π.)

- Ηρακλείδης (ιατρός εκ Τάραντος, εκ των μεγαλυτέρων ιατρών της αρχαιότητος^ «περί σκευασίας και δοκιμασίας φαρμάκων» κ.λ.π.)

- Θαλής (σοφιστής εκ Σικελίας)

- Ίβυκος (λυρικός ποιητής του 6ου π.Χ. αιώνος, εκ Ρηγίου)

- Ικέτης (Πυθαγόρειος φιλόσοφος εκ Συρακουσών^ Εις αυτόν ο Κικέρων αποδίδει την θεωρία της στροφής της Γης περί τον άξονά της).

- Ίππος (ιστορικός εκ Ρηγίου).

- Λεωνίδας (επιγραμματογράφος εκ Τάραντος).

- Κόραξ (μέγας ρήτωρ).

- Τισίας (Συρακούσιος μαθητής του προηγουμένου, μέγας ρήτωρ, διδάσκαλος του Λυσίου).

- Λύσις (εκ Τάραντος, μαθητής του Πυθαγόρου).

- Νυμφόδωρος ( Συρακούσιος^ «περίπλους», «περί των εν Σικελία θαυμαζομένων» κ.λ.π.)

- Παρμενίσκος (φιλόσοφος εκ Μεταποντίου).

- Μίλων (περίφημος αθλητής εκ Κρότωνος).

- Αθανάδας ή Αθάνας (Συρακούσιος ιστορικός).

- Αθήναιος (Σικελός^ «Περί μηχανημάτων πολεμικών», σύγχρονος του Αρχιμήδους.

- Άκρων (ιατρός μέγας, Ακραγαντίνος, καθαρίσας τας Αθήνας μετά από λιμόν).

- Απολλόδωρος (εκ Γέλας, κωμικός, σύγχρονος του Μενάδρου).

- Αριστόξενος (Ταραντίνος, μαθητής του Αριστοτέλους^ έγραψε πολυάριθμα συγγράμματα. Σώζονται τρία βιβλία επιγραφόμενα «Αρμονικά στοιχεία» και μέρος ενός «περί ρυθμικών στοιχείων»).

- Δικαίαρχος (εκ Μεσσήνης, περιπατιτικός, σύγχρονος του Αριστοξένου και Θεόφραστου, μαθητής του Αριστοτέλους. Έγραψε διάφορα έργα : «βίος της Ελλάδος», «περί μουσικών αγώνων', «αναγραφή της Ελλάδος» κ.λ.π. Τα φιλοσοφικά του έργα απωλέσθησαν.

- Θεαίτητος (πυθαγόρειος φιλόσοφος, νομοθέτης εν Ρηγίω).

- Θεματογένης (Συρακούσιος)

- Θεόκριτος (Συρακούσιος^ διάσημος βουκολικός ποιητής)

- Μόσχος (Συρακούσιος^ «επιτάφιος Βίωνος» κ.ά.)

- Δημοκήδης (Κροτωνιάτης, μέγας ιατρός).

- Θεανώ (η πρεσβυτέρα^ εκ Κρότωνος, σύζυγος Πυθαγόρου)

- Θεανώ (η νεωτέρα, εκ Θουρίου ή εκ Μεταποντίου), κ.λ.π. κ.λ.π. ... ... ...

Η Ρώμη ευνοήθηκε (καθ' όλη την ιστορικής της πορεία) από την «ατυχία», «κακοδαιμονία» και αφροσύνη των άλλων πόλεων. Αι διάφοραι φυλαί της Ιταλικής χερσονήσου, ασυγκρίτως πλέον εκπολιτισμέναι εν συγκρίσει με τους κατοίκους της Ρώμης, με ακμαίας οχυράς πόλεις, εις κοινοπολιτείας ηνωμένας, δεν υπελόγισαν δεόντως την βαρβαροδυναμική της «τετράγωνης» Ρώμης.

Οι Ετρούσκοι περί τα τέλη του 6ου αιώνος κατόρθωσαν σχεδόν να θέσουν υπό την ηγεμονίαν των, όλη την ιταλικήν χερσόνησον άνωθεν της Νεαπόλεως^ κατέλαβον την Φιδήνη και την Ρώμη και άλλας πόλεις έως και την Φελσίνα (νυν Βologna). Εις τας αρχάς του 5ου αιώνος απώλεσαν το Λάτιο και την Ρώμη, εφ' όσον ενωρίτερον απέτυχαν να καταλάβουν την Κύμη (524). Το 474 ηττήθησαν από τους Έλληνας Συρακούσιους εις ναυμαχίαν εις τα ανοιχτά της Κύμης. Σταδιακώς έχαναν έδαφος, τόσο από Κέλτας όσο και από Όσκιους, οι οποίοι κατόρθωσαν να αφαιρέσουν την Καπούη από τους Ετρούσκους όσο και την Κύμη από τους Έλληνας. Δεν κατόρθωσαν (οι Ετρούσκοι) να απαλλαγούν από την νοσηρά - δια την ιστορική στιγμή Ελληνική νοοτροπία «πόλις - κράτος», η οποία οδήγησε εις διαμάχην και φθορά ακριβώς όπως και την πανίσχυρη δυναμική των Ελληνικών πόλεων. Ο πολιτικός εξελληνισμός των πόλεων της ιταλικής χερσονήσου εκείνη την ιστορική εποχή έδρασε αρνητικά, όπως και δια τας Ελληνικάς πόλεις.

Οι Έλληνες κατόρθωσαν σχεδόν να ενώσουν υπό την ηγεμονία των την Σικελία και την Ιταλική χερσόνησο εις τα τέλη του 5ου και αρχάς 4ου αιώνος π.Χ., όταν ο Διόνυσος Α΄ (405 - 367) των Συρακουσών κατόρθωσε, να συνασπίση την Σικελιωτική κοινοπολιτεία, να νικήση του Καρχηδόνιους, να «μετατρέψη» την Αδριατική εις «σικελιωτική λίμνη», να ελέγχη τους Κέλτας, και να καταλάβη του Πύργους, πλουσίαν πόλιν κατά τον λιμένα της Καίρης, της νοτιοτέρας και κυρίας πόλεως των Ετρούσκων και οι οποίοι εχρησιμοποιούντο ως λιμήν και υπό της Ρώμης (σώζονται ερείπια κυκλωπείων τειχών, ναού της Ειλειθυίας κ.ά.). Δεν προβαίνει όμως εις κατάληψιν της Καίρης και της Ρώμης.

Εν συνεχεία (και εν συντομία), πόλεμοι μεταξύ των Ελληνικών πόλεων (Ρηγίον, Κρότων, Λοκροί Επιζεφύριοι, Συρακούσαι κ.ά.) καθώς και η εμπλοκή των εις τον Πελοποννησιακόν πόλεμο και ο πόλεμος των Αθηναίων εναντίον των Συρακουσών, οδήγησε τους Καρχηδόνιους εις επιθέσεις κατά των Συρακουσών και των λοιπών πόλεων της Σικελίας.

Ο Διόνυσος «παρ' ολίγον» απέτυχε, και περί τα 120 έτη αργότερον και ένεκα των γνωστών και πολλών παρομοίων αιτίων απέτυχε και ο Πύρρος.

Η Ρώμη, η οποία οργανώθη ουσιαστικώς από Ετρούσκους βασιλείς και Έλληνας, άρχισε να εισέρχεται εις το προσκήνιον της «πολιτικής» ηγεμονίας περί τα τέλη του 4ου αιώνος π.Χ. και αρχάς του 3ου (περί το 335 - 265 π.Χ.), και σταδιακά κατορθώνει - εκατό έτη αργότερα - να υποτάξη και καταστρέψη τας περισσοτέρας πόλεις της Ελλάδος, και ιδιαιτέρως την Πέλλα η οποία είχε καταστεί κοσμοκράτειρα, και να κατασκάψη την Κόρινθο και εκατοντάδας Ελληνικών πόλεων. Η πορεία και μέθοδοι εις πολλά σημεία μας θυμίζουν αυτάς των Οθωμανών.

 
 

 

ΠΕΥΚΕΤΙΑ : Οι κάτοικοι της, Πευκέτιοι, κατήγοντο εξ Αρκαδίας ή κατ' άλλους εξ Ηπείρου.

ΙΑΠΥΓΙΑ (ΜΕΣΣΑΠΙΑ, ΣΑΛΕΝΤΙΝΗ, ΚΑΛΑΥΡΙΑ) : Εκ του Ιάπυγος, υιού του Λυκάονος (ή του Δαιδάλου) όστις έφερεν αποικίαν Κρητών.

ΚΥΡΝΟΣ (ΚΟΡΣΙΚΗ) :  Εκ του Κύρνου, υιού του Ηρακλέους. Φωκαείς ίδρυσαν την πόλιν Αλαλίαν ή Αλερίαν.

ΣΑΡΔΩ (ΣΑΡΔΗΝΙΑ) : Ο εταίρος του Ηρακλέους Ιόλαος, συνοίκισεν την νήσον μετά Ετρούσκων, εις τα Ιολάϊα χωρία. Τα ανευρεθέντα οικοδομήματα και θησαυροί, ανάλογα των Μυκηναϊκών και Ελληνικού ρυθμού, απεδίδοντο εις τον Δαίδαλον.

ΜΕΓΑΛΗ ΕΛΛΑΣ : Εκλήθη ούτως η Κάτω Ιταλία, ήτοι η ΑΠΟΥΛΙΑ, ΙΑΠΥΓΙΑ, ΠΕΥΚΕΤΙΑ (μέρος της Απουλίας), ΛΕΥΚΑΝΙΑ, ΒΡΕΤΤΙΑ, ένεκα των πολλών Ελληνικών αποικιών και της εγκαταστάσεως Ελλήνων από πανάρχαιων χρόνων.

 

 
Η ολοσχερής καταστροφή ΠΕΛΛΑΣ, ΚΟΡΙΝΘΟΥ, ΚΑΡΧΙΔΟΝΟΣ

ΠΕΛΛΑ : Πόλις της Βοττιαίας η οποία την εποχή του Φιλίππου τουλάχιστον συμφώνως με αυτόπτες μάρτυρες και με διαβεβαίωσιν του Ξενοφώντος, ήτο η μεγίστη των εν Μακεδονία πόλεων. Ο συχνάκις «τυφλός» από ανθελληνικό - αντιμακεδονικό φανατισμό Δημοσθένης, αναφέρει την ίδια εποχή ότι ο Φίλιππος μεγάλωσε εις την Πέλλα «χωρίω αδόξο τότε γε όντι και μικρώ». Από των προϊστορικών χρόνων κατοικούν την Βοττιαίαν Δωριείς, Μακεδόνες, Θράκες  και Κρητοαθηναίοι οι οποίοι αφίχθησαν εξ Ιαπυγίας. Οι Μακεδόνες ή το Μακεδνόν έθνος ήτο Δωρικόν γένος κατοικόν αρχικώς εις την Φθιώτιδα υπό τον Δευκαλίωνα και αργότερα εις την Πίνδον. Πενήντα και πλέον έτη προ της γεννήσεως του Αλεξάνδρου και επί βασιλείας του Αρχέλαου,  και εις την αυλή του έζησαν ο Ευριπίδης, ο Ζεύξις, ο Τιμόθεος, ο Αγάθων, ο Χοιρίλος και πολλοί άλλοι (προσωπικότητες γραμμάτων και τεχνών). Ο Ζεύξις εφιλοτέχνησε την Πέλλα και το ανάκτορο του Αρχελάου, το οποίο αποτελούσε ένα από τα μεγαλύτερα αξιοθέατα οικοδομήματα της Μακεδονίας. Μετεμόρφωσε την Πέλλα εις την μεγαλυτέραν οχυροτέραν και αξιολογότερη πόλιν της Μακεδονίας. Διαδεδομένη ήτο η λατρεία της Αθηνάς, του Διός, του Απόλλωνος, της Αρτέμιδος, της Δήμητρος, του Ασκληπιού, του Διονύσου, του Ηρακλέως, του Πανός, των Καβείρων, του Περσέως και άλλων Θεών και Ηρώων. Ο Αλέξανδρος την κατέστησε  πρώτη πρωτεύουσα της οικουμένης. Την ενδοξοτέρα των πόλεων. Οι Μακεδόνες βασιλείς, (έως και τον Μέγα Αλέξανδρο), Τημενίδαι ή Αργεάδαι κατήγοντο εκ του Τημένου, βασιλέως του Άργους, εκ του γένους των Ηρακλειδών. Ήσαν κατά σειράν, οι κάτωθι :

Κάρανος (αναφέρεται επίσης : Ημάθιος, Μακεδών, Κάρανος 802 - 700 π.Χ.)

Περδίκας Α' 700 π.Χ.

Αργαίος Α' 652 π.Χ.

Φίλιππος Α' 621 π.Χ.

Αέροπος Α' 588 π.Χ.

Αλκέτας Α' 568 π.Χ.

Αμύντας Α' 540 π.Χ.

Αλέξανδρος Α' 498 π.Χ.

Αλκέτας Β' 454 π.Χ.

Περδίκας Β' + Φίλιππος 448 π.Χ.

Περδίκας Β' 436 π.Χ.

Αρχέλαος Β' 413 π.Χ.

Αέροπος Β' 399 π.Χ.

Αμύντας Β' 393 π.Χ.

Αργαίος 391 π.Χ.

Αμύντας Β' 390 π.Χ.

Αλέξανδρος Β' 369 π.Χ.

Πτολεμαίος 368 π.Χ.

Περδίκας Γ' 365 π.Χ.

Φίλιππος Β' 359 π.Χ.

Αλέξανδρος ο Μέγας 336 π.Χ.

(Ο οίκος των ΑΡΓΕΑΔΩΝ - ΤΗΜΕΝΙΔΩΝ τελειώνει με την δολοφονία από τον Κάσσανδρο των υιών - διαδόχων, του Αλεξάνδρου και της μητρός του)

Αντίπατρος 323 π.Χ.

Κάσσανδρος 319 π.Χ.

Δημήτριος ο Πολιορκητής 295 π.Χ.

Αντίγονος Γονατάς 278 π.Χ.

Δημήτριος Β' 240 π.Χ.   οίκος Αντιγονιδών

Αντίγονος Β' ο Δώσων 230 π.Χ.

Φίλιππος Γ' (Ε') 221 π.Χ. *

Περσεύς 179 π.Χ.

Τελευταίος βασιλεύς της Μακεδονίας ήτο ο Περσεύς υιός του Φιλίππου του Γ'. Διεδέχθη τον πατέρα του το 179. Βασιλεύς συνετός και γενναίος, επωμίσθη το μέγα χρέος της διασώσεως της Ελλάδος, όταν το μεγαλύτερο ποσοστό των νοτίων ελλήνων εστρέφετο εναντίον του. Συνεμμάχισε μετά του Γεντίου, βασιλέως της Ιλλυρίας, μετά του Κότυος των Θρακών και μετά των Βαστάρνων, καθώς και μέρους της Συρίας. Μια μικρή μόνο μερίς των Αιτωλών και Βοιωτών ετάχθησαν υπέρ αυτού. Ότε ήρξατο ο πόλεμος το 171, μετά των Ρωμαίων, κατενίκησεν τον ρωμαίο Συκούριον εις την Όσσα της Θεσσαλίας. Το επόμενο έτος και πάλιν κατενίκησεν αυτούς και κατέστρεψε τον στόλον των εις τους Ωρεούς της Ευβοίας, διέλυσε δε και τους συμμάχους των, Δαρδάνους. Το 170, δια δόλου εισελθόντες οι Ρωμαίοι εις Μακεδονίαν, ηττήθησαν επανειλημμένως υπ' αυτού εν Θεσσαλία. Τελικώς, επέμφθη  κατ' αυτού, ο ύπατος Αιμίλιος Παύλος όστις από παράδοξον έκβασιν της οπισθοχωρήσεώς του ευνοηθής κατόρθωσε  να μετατρέψει την ήττα του εις νίκην, παρά την Πύδναν την 22α Ιουνίου 168 (κατά το Ιουλιανόν ημερολόγιον). Ο Περσεύς μετά της οικογενείας του κατέφυγεν εις Σαμοθράκην, εις τον ναόν των Διοσκούρων. Οι Ρωμαίοι τον συνέλαβον και τον ηνάγκασαν να κοσμήση τον θρίαμβο του Λ. Αιμιλίου Παύλου μετά τον οποίο ενεκλείσθη εις φυλακήν, όπου απέθανε το 164 εις άθλιον, υγρό και κατασκότεινο κελί της Άλβα Δουκεντίας. Αι Ρωμαϊκαί λεγεώναι ανέλαβον να λεηλατήσουν κάθε πόλιν της Μακεδονίας.

Αυτό το οποίο χαρακτηρίζει περισσότερο τας ρωμαϊκάς λεγεώνας είναι ο τρόπος με τον οποίο επελαύνουν επί των κατακτηθέντων εδαφών. Καταστρέφουν εντελώς τας πόλεις, φονεύουν όχι μόνον του κατοίκους αλλά και τα ζώα, αρπάζουν οτιδήποτε κατά την κρίσιν τους έχει αξία, πυρπολούν και κατασκάπτουν και το έδαφος, πολλάκις «σπέρνουν» αλάτι ώστε τίποτε να μην φυτρώσει ξανά, και επί πλέον κηρύσσουν επικατάρατον το μέρος ! Κατά την κατάλυσιν του Μακεδονικού κράτους με την ήττα του Περσέως, ο Αιμίλιος Παύλος, φίλος του Πολυβίου, επί τεσσάρων χιλιάδων περίπου αμαξών απήγαγε εις την Ρώμη κάθε είδους θησαυρών και λαφύρων. Πεντακόσιαι άμαξαι μετέφερον αγάλματα και ανδριάντες (και κολοσσούς). Επίσης ολόκληρος η τεραστία και πλουσιοτάτη βιβλιοθήκη του Περσέως, η οποία απετέλεσε και την πρώτην(!) βιβλιοθήκη της Ρώμης - αρπαγή την οποία συνέχισε αργότερα, περί το 84 π.Χ. ο άλλος rapax Σύλλας. (Romae primus librorum copiam advexit Aemilius Paulus Perse Macedonum rege devicto). Χιλιάδες χρυσαί ασπίδαι, τάλαντα, άρμα ελεφάντινον, στέφανοι, διάφορα αναθήματα του Αλεξάνδρου και κάθε είδος πολυτίμου αντικειμένου, εστόλιζον τον «θρίαμβο» του Αιμιλίου Παύλου (πέραν των λαφύρων του κάθε ρωμαίου στρατιώτου από την λεηλασία πλέον των 100 μακεδονικών πόλεων), και ... ο Περσεύς με τους δυο υιούς του και την θυγατέρα του, με ενδυμασίας χωρικών και 250 Μακεδόνες της Μακεδονικής αριστοκρατίας, αλυσόδετοι. (και εθεωρήθη ο Αιμίλιος Παύλος - από τους ορισμένους οσφυοκάμπτες έλληνας της εποχής, Φιλέλλην!).......

Η Πέλλα έπρεπε να αφανισθή. Διαφορετικά ήτο αδύνατο να λησμονηθή ή να υπερβή κάποιος το πρωτοφανές ιστορικό μεγαλείο της το οποίο υπερέβαινε και αυτό του μύθου. Ένας ημίθεος, ο πρώτος θεάνθρωπος της ιστορίας εγεννήθη εις τους κόλπους της, ήνωσε την Ελλάδα και την οικουμένη και συμπεριφέρθη ως ΑΝΑΞ - ημίθεος, από την πρώτη έως την τελευταία στιγμή της ζωής του. Τον μίσησαν οι Υπάνθρωποι βασιλείς και ηγεμόνες, οχλοκράται και δημαγωγοί, δημοπίθηκοι και δημοχάνοι, κοπρορήτορες και φιλόστομφοι, παρανοϊκοί καίσαρες και ορνεοΰπατοι, αφιλόσοφοι και βαρβαρόπαιδες, ταρταρόψυχοι και ερεβόνοες ...

Έπρεπε να αφανίσουν από το πρόσωπο του Ηλίου τα έργα του, τον τόπο γεννήσεώς του, και να παραμορφώσουν την μνήμη του. Το οικουμενικό υποσυνείδητο όμως τον έχει εις τον υψηλότερο θρόνο του  και η αιωνία οικουμενική μνήμη, ΑΕΛΙΟΝ, ΜΕΓΙΣΤΟΝ, ΑΕΙΛΑΜΠΗΝ ΚΑΙ ΑΕΙΘΡΥΛΗΤΟΝ. Ουδείς Άνθρωπος δεν είναι δυνατόν να λησμονήσει τον ενσαρκωθέντα Θεό. Το πόσο ΔΕΝ τον τιμούμε, καταδεικνύει το μέγεθος της αχαρακτήριστης ασεβείας μας, διαφθοράς μας, εκφυλισμού μας, μικρότητός μας. Δεν τον τιμούν οι αντι-άνθρωποι. Ένα δείγμα της τιμής που του αποδίδουμε, είναι και η σημερινή κατάστασις του τόπου γεννήσεώς του...

Η Πέλλα έπεσε, έπεσε η Μακεδονία, η Ελλάς έπεσε και σύρεται εις την Ρωμαϊκήν βαρβαρότητα η Αλεξανδρινή - Ελληνική οικουμένη. 22 Ιουνίου 168 η αποφράς ημέρα της Ελλάδος, της οικουμένης και του πολιτισμού. Η λεηλασία επελαύνει και εντός ολίγου φθάνει  προ των πυλών της Κορίνθου ...

[Μια άλλη Πέλλα, η νοτιοτάτη της Δεκαπόλεως εν τη Περαία της Παλαιστίνης, ιδρυθείσα υπό του Μεγάλου Αλεξάνδρου -σημερινή Ελ Βουσδχέ- κατεστράφη εντελώς υπό του Ιουδαίου Αλεξάνδρου Ιανναίου (103-78 π.Χ.), διότι οι Μακεδόνες κάτοικοί της δεν ήθελαν να ασπασθούν τον Ιουδαϊσμό. Ο Πομπήιος αργότερα επανίδρυσε την πόλιν (η οποία εκαλείτο και Βούτις), και επανέφερε τους Μακεδόνες κατοίκους της.

Ο εβραίος Ιανναίος, ιδιαιτέρως βάρβαρος, διέταξε ακόμη και την σφαγή 6.000 ιουδαίων και την σταύρωσιν τουλάχιστον 600 Φαρισαίων. Κατόρθωσε να αποφύγη την προσάρτησιν του βασιλείου του εις την Αίγυπτον, με επέμβασιν των στρατηγών της Κλεοπάτρας (μητρός του Πτολεμαίου του Λαθύρου) οι οποίοι εις το μεγαλύτερον ποσοστό ήταν Ιουδαίοι].

 

 
Κόρινθος :

Αρχαιοτάτη πόλις. Το αρχαίον πελασγικό της όνομα ήτο «Έφυρα». Οι κάτοικοι της Ελληνοπελασγοί Αιολείς και Δωριείς. Η πολυανθρωποτέρα πασών των ελληνικών πόλεων. Την επότιζε η πηγή της Πειρήνης, ένθα ο Βελλεροφόντης εδάμασε τον Πήγασον. Κατάκοσμος ιδιωτικών οικοδομών και δημοσίων μελάθρων καθώς Ναών Θεών, θεαινών και Ηρώων. Άριστος και ανυπέρβλητος η ζωγραφική, η γλυπτική, η χαλκουργία, η κεραμογραφία... Ο Σίσυφος, υιός του Αιόλου και της Εναρέτης, σύζυγος της Πλειάδος Μερόπης, πατήρ του Γλαύκου και Ορνυτίωνος και πάππος του Βελλεροφόντου, ίδρυσε την πόλιν. Η θέσις της εις την ναυτιλίαν και το εμπόριον ήτο ανυπέρβλητος. Σισυφίδαι, Ηρακλείδαι, Βακχιάδαι, κατά σειράν οι βασιλικοί των οίκοι. (Μετά τον Περίανδρον 627 - 585, εγκατέστη δημοκρατία). Η ίδρυσίς της, χάνεται εις την προϊστορία. Το όνομά της  αποδίδεται εις τον Κόρινθον, υιόν του Διός. Ο τελευταίος της βασιλεύς, ο Περίανδρος, υιός του Κυψέλου, ήτο είς των επτά σοφών (ο ανεψιός του Ψαμμίτιχος εβασίλευσε μόνον τρία έτη και θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε αυτόν ως τελευταίο βασιλέα) ... ... ...

146 π.Χ. : Οι Ρωμαίοι εισέρχονται εις την Κόρινθον. Σφαγιάζουν όλους τους άρρενας και πωλούν ως δούλους όλας τας γυναίκας και τα παιδιά, καθώς και τους απελεύθερους. Λεηλατούν τα πάντα, πυρπολούν και κατασκάπτουν την πόλιν (εις χρόνους μεταγενέστερους, επροτιμάτω ο κορινθιακός χαλκός ως μέταλλον προελθόν εκ της μίξεως διαφόρων μετάλλων επί του εμπρησμού της Κορίνθου υπό του Μουμμίου). Απαγορεύουν την επανασυνοίκισίν της. Μετακομίζουν όλους τους θησαυρούς της εις την Ρώμην (Ρωμαίοι έπαιζαν ζάρια επάνω εις αριστουργηματικά έργα ζωγραφικής). Κηρύσσουν το έδαφος επικατάρατον και επιδίδονται εις λεηλασίας των υπολοίπων πόλεων της Πελοποννήσου.

Ύπατος Λεύκιος Μούμμιος : ο σφαγέας και εξολοθρευτής της Κορίνθου. Μετέτρεψεν εις δημόσιον αγρόν την ωραιοτέρα πόλιν της Ελλάδος. Ό,τι απέμεινε από τας πόλεις της Πελοποννήσου και Στερεάς, έγιναν φόρου υποτελείς εις την Ρώμη. Εξαιρούν την Αθήνα και την Σπάρτη (και εις το βάθος αυτής της εξαιρέσεως φωλεάζει η μεγάλη εντροπή, η αισχύνη των άλλοτε ενδόξων αυτών πόλεων). Ο Πολύβιος ο μεγαλοπολίτης, αναλαβών σχεδόν αμέσως μετά την μάχην της Πύδνας, την αγωγήν των υιών του Λ. Αιμιλίου Παύλου και συνδεθής μετ' αυτών δια βαθυτάτης φιλίας(!) (Αιμίλιος Παύλος : ο εξολοθρευτής της Πέλλας και Μακεδονίας), συνόδευε το έτος της καταστροφής της Κορίνθου, τον μαθητή του Σκιπίωνα εις την πολιορκία και ισοπέδωσιν της Καρχηδόνος.

 

 
Καρχηδών :

Η αρχαία ένδοξος πόλις, ήδη υποτελής από τον δεύτερο Καρχηδονιακό πόλεμο εις τους Ρωμαίους, ερέθιζε το μίσος των Ρωμαίων και μόνον διότι υπήρχε. Ο Κάτων ο πρεσβύτερος υπενθύμιζε διαρκώς ότι έπρεπε να εξαφανίσουν εντελώς κάθε ίχνος της πόλεως και τελείωνε κάθε αγόρευσίν του ανεξαρτήτου θέματος με την φράσιν : Ceterum censeo Carthaginem esse delentam. Κάτων ο τιμητής! Αριστοκράτης της Ρώμης! ... «Delenta est Carthago» ήτο η έμμονος ιδέα του, η μανία του. Η Καρχηδών έπρεπε να καταστραφή. Ιδού το ρωμαϊκό μεγαλείο. Επινοούν την αφορμή μέσω του Μασσανάση και κηρύσσουν το 149 τον τρίτο Καρχηδονιακό πόλεμο εναντίον της υποτελούς Καρχηδόνος δίχως αυτή να παραβιάση κανέναν όρο. Απλώς διότι διατηρούσε,  παρά την υποτέλειάν της, μια κατάστασιν ακμής. Παρά την δυσμενή κατάστασίν της, κατορθώνει δις να νικήση τους Ρωμαίους. Όμως το 147 αναλαμβάνει μετά τον Λ. Καρπούρνιον Πίσωνα, ο Κ. Σκιπίων ο νεώτερος την επιχείρησιν της καταστροφής της. Η Καρχηδών κατόρθωσε να αντισταθή επί εν έτος. Το 146 αποκλείεται και πολιορκείται η πόλις. Η πείνα και αι ασθένειαι δεν πτοούν τους κατοίκους της. Ενδίδει εις την τελικήν έφοδο και ακολουθούν μάχαι σώμα με σώμα, δια εξ ημέρας. Εκ των 500.000 κατοίκων της, απέμειναν περίπου 50.000 οι οποίοι επωλήθησαν όλοι ως δούλοι. Ελεηλατήθη η πόλις, επυρπολήθη απ' άκρου εις άκρον, και αφού την κατέσκαψαν και σκόρπισαν αλάτι, κήρυξαν καταραμένο οποιονδήποτε θα τολμούσε να κτίση και εν κτίσμα εις την επίπεδον πλέον τοποθεσίαν όπου υπήρχε η πόλις ... ... ... ...

 Με τον ίδιο πολιτισμένο τρόπο αντιμετώπισε η Ρωμαϊκή βαρβαρότης τας περισσοτέρας πόλεις της Ιταλίας, της Σικελίας, της Αφρικής, της Ισπανίας, της Γαλατίας, της Ασίας, της Ελλάδος κ.λ.π.

Κατ' αυτόν τον τρόπο ανέτειλε η μεγάλη εποχή, του ακόμη και σήμερον δοξαζομένου ρωμαϊκού πολιτισμού (ή ορθότερον : πολιτισμοφθορίας). Αντικατέστησε τον Ελληνικό Ήλιο με "μαύρη οπή", η οποία προσροφούσε τα πάντα για να εγκαταστήση τελικώς έναν υπερχιλιετή μεσαίωνα στην οικουμένη.

Ήτο φυσικό, καθότι η Ρώμη δεν διέθετε πνεύμα. Οργανώθη από Ετρούσκους και Έλληνας και όταν «εγκαταλήφθη» ακολούθησε την μέθοδο της στρατιωτικής κατακυριαρχίας. Αφόριζε τας τέχνας και τα γράμματα, καθώς και διακωμωδούσε τον Ετρουσκικό και Ελληνικό τρόπο ζωής έως την όψιμον εποχήν της, ότε διεπίστωσε να επελαύνη η παρακμή της. Δεν δημιούργησε ούτε τέχνη, ούτε φιλοσοφία, ούτε επιστήμη και δεν αντελήφθη την έννοια του ανθρωπισμού, του ήθους, της εξελίξεως του ανθρώπου, αν και εβρίσκετο εις το μέσον των πλέον πολιτισμένων φυλών της ανθρωπότητος : των Ελλήνων και Των Ετρούσκων.

Από πλευράς αξιών, η χείριστη των πόλεων της Ιταλίας συνεμάχισε με τον όλεθρο και επέλασε καταστρέφοντας διαδοχικά όλας τας πόλεις τας οποίας κατελάμβανε. Τα "αισθητήρια" και "κέντρα" του θαυμασμού και της εκτιμήσεως, ήτο νεκρά στους Ρωμαίους. Μεθούσαν από την όλη διαδικασία της καταστροφής και αυτή έσπειραν και εις τον φυσικό και εις τον πνευματικό κόσμο. Δεν εχρησιμοποίησαν την πολιτική, αλλά την παραμόρφωσαν εις Πολεμικήν. Η ζηλόφθονος βαρβαρότης η οποία τους συσπείρωνε, δεν επέτρεψε ουδεμία εκ των ευγενών αξιών και ιδιοτήτων του ανθρώπου, να τους επηρεάσει. Η αρμονία δια τους Ρωμαίους, ήτο η αρμονία των ισοπεδωμένων πόλεων, των δούλων και των υποτελών. Το πνεύμα κατ' αυτούς, ήτο πηγή δυσαρμονίας. Ακόμη και αυτοί οι "Ρωμαίοι", οι οποίοι προσεπάθησαν να διαπραγματευθούν με το Ελληνικό Πνεύμα, συμπεριφέρθησαν ως οπλισμένοι πίθηκοι οι οποίοι έμαθαν μια γλώσσα και μερικώς κατανοούσαν ορισμένας ιδέας. Υποβίβασαν το Πνεύμα από την κορυφή του Ολύμπου εις τα χαμαιτυπεία και τα δημόσια λουτρά (εξαιρούνται ορισμένοι Ιταλοί οι οποίοι δεν ήσαν Ρωμαίοι). Δια τους Ρωμαίους οι Θεοί δεν ήταν σοφοί και εάν ήταν, τότε η σοφία τους ήταν στρατοκρατικού περιεχομένου. Ένεκα τούτου και η (ανύπαρκτος) «φιλοσοφία» των, εξεδηλώθει μόνο ως απάνθρωπος στρατοκρατία. Ο κόσμος δια τους Ρωμαίους, δεν ήτο παρά ένας εχθρικός κόσμος και ως παράνοες, έβλεπαν παντού εχθρούς τους οποίους έπρεπε να αφανίσουν ή να υποτάξουν. Ο Ελληνικός Λόγος ήτο εντελώς ακατανόητος και η Θέμις έπρεπε πάντα να μεροληπτή δια να διατηρή τον θρόνο της. Ήτο επόμενον λοιπόν, ορισμένοι Λαοί εντός του ρωμαϊκού κατεστημένου της Δυστυχίας και Απελπισίας, να αναζητήσουν οπουδήποτε μια λύτρωσιν, τώρα που ο Ήλιος ο Ελληνικός και Ετρουσκικός Ήλιος, καθώς και οι δορυφόροι των, χάθηκαν πέρα από το Ρωμαϊκό Σκότος. Η εποχή του Χριστιανισμού άρχισε να εμφανίζεται από την Ανατολή. Η Δύσις προσερρόφησε το Ελληνικό Φως (και ένεκα τούτου παραμένει ακόμη Δύσις - με την ασέβειά της προς την ΕΛΛΑΔΑ να μεσουρανή).

ΜΙΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟ "ΑΜΝΑΣ" ΕΘΥΣΙΑΣΘΗ ΔΙΑ ΤΗΝ ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ 
ΚΑΙ ΤΟ ΟΝΟΜΑ  ΑΥΤΗΣ ... ΕΛΛΑΣ
 


Μανώλης Καπουσίδης

 

[ Πίσω ]