ΟΤΑΝ Η ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ ΔΕΙΧΝΕΙ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ

Η ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ ΒΛΕΠΕΙ ΤΟ ΔΑΚΤΥΛΟ!

 
Η κύρια διαφορά μεταξύ τών "επιστημόνων" καί τών "ερευνητών" δέν είναι η δυνατότης προσεγγίσεως ή αφομοιώσεως σοβαρών γνώσεων ή πληροφοριών. Η μεγάλη διαφορά έγκειται στό ότι οι πρώτοι βαδίζουν σέ δογματικά οριοθετημένους δρόμους, που πολλές φορές οδηγούν σε αδιέξοδα, τά οποία δυστυχώς δέν διδάσκουν αλλά παραβλέπονται, ενώ οι δεύτεροι κινούνται ελεύθεροι, ακολουθώντας καί διανοίγοντας μονοπάτια απ' όπου δέν λείπουν βέβαια οι κακοτοπιές, αλλά καί αρκετές φορές οδηγούν σέ φωτεινές, γιά τήν γνώση, κορυφές. Η ιστορία τής Ανθρωπότητος είναι γεμάτη από τέτοιες κορυφές, επιτεύγματα ελευθέρων κι ανησύχων ανθρώπων που μπορούν νά βλέπουν πέρα από το δάχτυλο!

Τό γενικό πρόβλημα κάθε κατεστημένης επιστήμης, όταν πρόκειται γιά τήν επιστήμη τής Αρχαιολογίας, γίνεται ακόμη μεγαλύτερο. Ψηλαφώντας συνήθως στά σκοτεινά βάθη χιλιετιών, χρειάζεται πρώτιστα ένα εργαλείο που η ίδια αρνείται στόν εαυτό της. Τήν φαντασία! Έχει οριοθετήσει και σέ μεγάλο βαθμό προδιαγράψει τόν δρόμο της, υιοθετώντας τήν άποψη μιάς Γραμμικής πορείας εξελίξεως της Ανθρωπότητος. Μιάς συνεχόμενης προόδου του Πολιτισμού, ενός ευθυγράμμου, προοδευτικού, συνεχούς ξετυλίγματος τής Ιστορίας. Αυτό είναι ένα λάθος, που τό βρίσκει συνεχώς μπροστά της. Απορρίπτοντας πεισματικά τήν ιδέα προϋπάρξεως άλλων υψηλών Πολιτισμών που ολοσχερώς κατεστράφησαν, φθάνει σέ αδιέξοδα, κάθε φορά που κάποιο εύρημα αντιφάσκει στίς προδιαγραφές καί στόν δογματισμό της. Τέτοια ευρήματα έχουν πια μαζευτεί πολλά καί μέ τήν βοήθεια τής σύγχρονης προηγμένης τεχνολογίας, κραυγάζουν πλέον αδυσώπητα. Ιδιαίτερα στήν Αίγυπτο, μέ τό ευνοϊκό γιά τήν συντήρησή τους κλίμα, καί χωρίς πολύ μεγάλους θρησκόληπτους βανδαλισμούς (όπως στήν Ελλάδα του "ες γήν φέρειν"), τό φαινόμενο τής λεγομένης "Αιγυπτιακής αντεξελίξεως" είναι χαρακτηριστικά έντονο. Ένας Τεχνολογικά υψηλός -ακόμη καί με τά σημερινά μέτρα- Πολιτισμός γεννήθηκε ξαφνικά από τό τίποτε, από μιά Νεολιθική, πρωτόγονη κοινωνία, κι αμέσως μετά τήν γέννησή του, αφού μεγαλούργησε γιά 400 χρόνια, άρχισε προοδευτικά νά φθίνη, αντί νά εξελίσσεται! Τά Τεχνολογικά επιτεύγματα τών πέντε πρώτων δυναστειών, δέν μπορούν πλέον νά επαναληφθούν από τίς επόμενες, κι ακολουθούν κακέκτυπες (από Τεχνολογική άποψη) απομιμήσεις, που συνεχώς καί σταδιακά φθίνουν. Ένας Πολιτισμός στήν αυγή τής επιστημονικά αποδεκτής Ιστορίας, μόλις αναδυόμενος, υποτίθεται, από τήν λίθινη περίοδο, ήταν σέ θέση νά υπολογίζη αστρονομικά και γεωδαιτικά δεδομένα μέ ακρίβεια, που ο δικός μας Πολιτισμός μόλις καί κατόρθωσε τούς δύο τελευταίους αιώνες. Ήταν αρχικά σέ θέση νά φτιάχνη κατασκευές μεγαλύτερης ακρίβειας απ' ότι μπορούμε σήμερα, κι όμως κατέληξε νά μήν έχει τήν γνώση ή τήν ευστροφία, τήν εποχή του Θαλή, νά υπολογίση τό ύψος τής Μεγάλης Πυραμίδας, από τήν σκιά της, όπως έπραξε εκείνος!

Πρός επιβεβαίωση τών παραπάνω, καί γιά νά έχει κανείς καλύτερη κρίση αυτών που υποστηρίζω, θά αναφέρω, παρά τόν κίνδυνο μακρολογίας, μερικά παραδείγματα, ελάχιστα ενός μεγάλου πλήθους, αναγνωρίσιμα εύκολα από μία μέση, κοινή λογική που φαίνεται όμως πως η κατεστημένη Αρχαιολογία δέν διαθέτει. Πρώτη θέση βέβαια έχει η Μεγάλη Πυραμίδα, κτισμένη, κατά τήν επίσημη άποψη, από τον Σούφι Α' ή Χού-φού, ή Χέοπα, τής 4ης Δυναστείας (2691 π.Χ. κατά Μανέθωνα). Οι γεωμετρικές ιδιότητες που προβάλλει είναι ασύλληπτες γι' αυτόν τόν Πολιτισμό που μόλις βγήκε από τήν λίθινη εποχή. Η περιφέρεια μέ ακτίνα ίση μέ τό ύψος τής Πυραμίδας, έχει ίδιο μήκος μέ τήν περίμετρο τής βάσης της. Καταγράφεται δηλαδή ο τετραγωνισμός τού κύκλου. Το τετράγωνο που σχηματίζεται μέ πλευρά τό ύψος τής Πυραμίδος έχει ίδιο εμβαδόν μέ τό καθένα από τά τρίγωνα τών πλαϊνών εδρών της. Ο λόγος τού ύψους ενός τριγώνου των πλαϊνών εδρών, διά τού μισού τής μιάς τών πλευρών τής βάσης, είναι ίσος μέ τόν χρυσό αριθμό Φ (1,618 ). Οι αναλογίες των μέτρων καί γωνιών κατασκευής της εκφράζουν λόγους του Ιερού αριθμού π (3,14) καί τού Χρυσού αριθμού Φ , κι αυτό συμβαίνει μέ ακρίβεια, μόνον σ' αυτήν. (Ι. Δάκογλου, "ο Μυστικός κώδικας του Πυθαγόρα"). Αλλά καί οι Γεωδαιτικές και Αστρονομικές καταγραφές της, είναι επίσης εντυπωσιακές. Η κοιλότητα τών εδρών της επιτρέπει τόν προσδιορισμό τών ισημεριών, μέ ελάχιστη απόκλιση. Ο γνώμονας της κορυφής δείχνει τό χειμερινό ηλιοστάσιο καί την ηλιακή μεσημβρία. Καταγράφεται επίσης η περίοδος περιστροφής τής Γής, γύρω από τόν άξονά της καί η κλίση του. Η απόστασις από τόν ήλιο, η γωνιακή επιτάχυνση της Γής στήν τροχιά της, καί πολλά άλλα Αστρονομικά δεδομένα.

Καί στόν τομέα τών κατασκευών όμως υπάρχει μεγάλη αντίφαση ανάμεσα στην Αρχαιολογική έρευνα καί στήν Τεχνολογική. Δηλαδή κατά την κατεστημένη Αρχαιολογική άποψη, η έλλειψη ευρημάτων καί αναφορών γιά τά εργαλεία καί τίς Τεχνολογικές μεθόδους τών Αιγυπτίων, δικαιολογεί τό "επιστημονικό" συμπέρασμα ότι η Αίγυπτος δεν διέθετε ούτε υψηλή τεχνολογία, ούτε προχωρημένη επιστήμη. Η τεχνολογική έρευνα όμως αυτών τών κατασκευών, αποδεικνύει ακριβώς τό αντίθετο. Κι εδώ θά σταθούμε λίγο, γιατί τά στοιχεία είναι εντυπωσιακά. Τό μεγαλύτερο μέρος τών ογκολίθων τών Μνημείων είναι από Γρανίτη, και μάλιστα τόν πολύ σκληρό κόκκινο Γρανίτη του Ασσουάν. Παράλληλα έχουν βρεθεί μεγάλα χάλκινα πριόνια (που βέβαια θά μπορούσαν νά προορίζονται για ασβεστόλιθο ή ψαμμίτη). Τό Αρχαιολογικό συμπέρασμα είναι κι εδώ, αβίαστα εύκολο. Μέ χάλκινα πριόνια έκοβαν του τεραστίους όγκους του Γρανίτη! Καί βέβαια, όπως γνωρίζω πολύ καλά από την δουλειά μου, θα γελάση ο κάθε Μαρμαράς, που βλαστημά γιά τό πόσο εύκολα χαλάνε στόν Γρανίτη οι δίσκοι προηγμένης τεχνολογίας και τά ατσάλινα, ή από καρβίδια, τρυπάνια του! Στό Μουσείο του Καΐρου, στήν αίθουσα 32 τού ισογείου, είδα ο ίδιος, έναν όγκο Γρανίτη, που στήν επιφάνεια κοπής είχε υποστεί υάλωση. Για να συμβή αυτό χρειάζεται θερμοκρασία μεγαλύτερη από 1500 C. Τέτοια θερμοκρασία βέβαια δέν είναι δυνατόν νά δημιουργηθή διά τριβής, αλλά κι αν ήταν, ο Χαλκός λιώνει νωρίτερα, στούς 1083 C κι ο Ορείχαλκος, ανάλογα της περιεκτικότητας σέ Ψευδάργυρο ή Κασσίτερο, σέ πολύ λιγότερο (από 860 C). Όσο γιά την γλυπτική καί τέλεια λείανση των Γρανίτινων αγαλμάτων, κι εδώ τό συμπέρασμα είναι εύκολο. Μιάς κι η Αίγυπτος "αναμφισβήτητα" βρίσκονταν στήν εποχή του χαλκού, θα χρησιμοποιούσαν βέβαια, χάλκινα εργαλεία! Ας δοκιμάσουν να σκαλίσουν γρανίτη με χάλκινα σκαρπέλα! Εκτός κι αν χρησιμοποιούσαν Διορίτη! Ο Διορίτης είναι το σκληρότερο πέτρωμα στή Γή, μετά το Διαμάντι (που όμως, κατά τούς Αρχαιολόγους, δεν υπήρχε στήν Αίγυπτο), και χαράσσεται μόνο απ' αυτό κι από τίποτε άλλο. Έλα όμως που βρέθηκαν καί τέλεια λειανσμένα αγάλματα από Διορίτη, όπως αυτό του Φαραώ της 4ης Δυναστείας, Χεφρήνου πού υπάρχει στο Μουσείο του Καΐρου μέ τόν αριθμό 138, καί που δείχνει να χαμογελά ειρωνικά, με τά Αρχαιολογικά, σοφά συμπεράσματα! Από τήν 5η Δυναστεία (2420 π.Χ κατά τον Μανέθωνα), σταματάει η κατεργασία τού Διορίτη. Φαίνεται ότι δεν έχουν πιά τις Τεχνικές γνώσεις για κάτι τέτοιο! Τά Κανωπικά αγγεία, από μαύρο Γρανίτη ή Διορίτη, που περιείχαν τά σπλάχνα τών μουμιοποιημένων νεκρών, τής 1ης έως 4ης Δυναστείας, έχουν κατακόρυφες οπές καθ' όλο τό ύψος, που μόνο μέ τρυπάνια μπορούν νά γίνουν. Μέ τί τρυπάνια όμως; Χάλκινα; Η τεχνολογική ανάλυση τών οπών αυτών δείχνει ότι είχαν μία διεισδυτικότητα διατρήσεως 2,5 χιλ. σέ κάθε στροφή, μέ καθαρό κόψιμο και τέλειο παραλληλισμό ανάμεσα στα κοψίματα. Αυτό, σύμφωνα μέ τά σημερινά δεδομένα θα μπορούσε νά γίνη μόνο με διαμάντι. Τά σύγχρονα όμως ατσάλινα τρυπάνια, μέ τρείς ή τέσσερις μύτες από διαμάντια ή καρβίδια, έχουν διεισδυτικότητα 0,04 χιλ. σέ κάθε στροφή. Αν πιεστούν περισσότερο σπάζουν ή καίγονται οι μύτες καί αχρηστεύεται το τρυπάνι. Αυτό σημαίνει ότι τά αρχαία Αιγυπτιακά τρυπάνια είχαν διεισδυτικότητα 50 φορές μεγαλύτερη απ' ότι τά σύγχρονα! Δηλαδή μπορούσαν νά υποστούν μία πίεση 50 φορές μεγαλύτερη. Αν λογαριάσει κανείς ότι τά σύγχρονα τρυπάνια δέχονται πίεση 50 Kgr., τότε τά Αιγυπτιακά άντεχαν πίεση 2.500 Kgr. Αυτό είναι αδύνατον νά συμβή μέ διαμάντια ή καρβίδια, γιατί αν καί πολύ σκληρά, είναι καί πολύ εύθραυστα και θα κομματιάζονταν. Έτσι φθάνουμε πάλι σέ αδιέξοδο. Υλικό σκληρό σαν διαμάντι, αλλά 50 φορές ανθεκτικότερο σε πίεση, δέν υπάρχει στή Γή! Μήπως λοιπόν, αυτοί οι Αιγύπτιοι, οι κατοικούντες τήν χώρα "υπτίως τού Αιγαίου" κατά τόν Στράβωνα, μερικούς αιώνες μετά τήν λίθινή τους περίοδο, γνώριζαν αλχημικές μεθόδους μεταλλάξεως τών χαρακτηριστικών σκληρότητος καί μηχανικής αντοχής τών μετάλλων καί λίθων; Κι αν ναί, από ποιούς τίς έμαθαν;

Αλλά καί στήν γεωμετρία τών κατασκευών τους τά δεδομένα είναι επίσης εκπληκτικά. Η απόκλιση των παραλλήλων επιφανειών τής σαρκοφάγου του Χέοπος (που δέν είναι ούτε σαρκοφάγος, καί πιθανώς, ούτε του Χέοπος) παρουσιάζει λάθος ενός μόνο χιλιοστού, σέ ένα μήκος 2,23 μ. Τό αντίστοιχο λάθος στην σαρκοφάγο του Σέσωστρη Β', είναι 0,06 χιλ. σέ μήκος 2,70 μ. Στήν σαρκοφάγο του Χεφρήνου, μόλις 0,03 χιλ.! Αυτές τις επιδόσεις μικρομετρίας, σήμερα μπορούμε νά επιτύχουμε μόνο μέ Ιντερφερομετρική μέθοδο, που χρησιμοποιεί τίς αλληλοεπιδράσεις (Interferencias) τών φωτεινών κυμάτων! Ποιά μέθοδο γνώριζαν οι Αιγύπτιοι της εποχής του Χαλκού; Κι από ποίους τήν έμαθαν;

Τό τελευταίο Αιγυπτιακό παράδειγμα Αρχαιολογικού αδιεξόδου που θέλω νά αναφέρω, αφορά τόν τρόπο κατασκευής τών μεγάλων οικοδομημάτων. Επί δεκαετίες ολόκληρες η προπαγάνδα τού, από γνωστά κέντρα ελεγχόμενου, Hollywood, μέ έργα όπως "οι δέκα εντολές" καί άλλα, μάς έχει περάσει τήν εικόνα των χιλιάδων σκλάβων (συνήθως καλών Εβραίων) που κάτω από τό μαστίγιο τών κακών Αιγυπτίων κατασκεύαζαν τίς Πυραμίδες. Δεν είναι του παρόντος νά εξετάσουμε τό ασύστατο αυτής τής εκδοχής από Ιστορικής, οικονομικής, στατιστικής καί κοινωνιολογικής πλευράς, αλλά μόνο την τεχνολογική πλευρά της. Μία μονολιθική πλάκα τής Πυραμίδας του Μικερήνου τής 4ης Δυναστείας, γιά παράδειγμα, τοποθετημένη σέ ύψος αρκετών μέτρων, υπολογίστηκε ότι ζυγίζει περίπου 600 τόνους. Ο μεγαλύτερος γερανός από ατσαλοδικτύωμα καί συρματόσχοινα, δέν μπορούσε μέχρι προ ολίγων ετών νά ανυψώσει φορτίο μεγαλύτερο από 400 τόνους. Τά συμπεράσματα δικά σας! Τό συμπέρασμα τής Αρχαιολογίας όμως, είναι ότι χρησιμοποιήθηκε γερανός από κορμούς δένδρων καί φυτικά σχοινιά από πάπυρο (όπως παραπληροφορημένα πάλι, σέ μία εποχή απωλείας τής γνώσεως, αναφέρει ο Ηρόδοτος)! Ας δούμε τώρα πώς μετεφέρθη αυτός ο ογκόλιθος από τό σημείο εξορύξεώς του, κάπου 650 χλμ. μακριά. Κατ’ αρχήν μέ πλοίο, στόν Νείλο. Τι είδους πλοίο όμως καί τί μεγέθους θά ήταν κατάλληλο γιά κάτι τέτοιο, δέν γνωρίζουμε. Τά ξύλινα πλοία, σάν αυτά που βρέθηκαν, σέ άριστη κατάσταση, δίπλα στήν Πυραμίδα, ούτε κατ’ ελάχιστον δέν έχουν ικανότητα τέτοιας μεταφοράς. Γιά τήν μεταφορά αυτού του ογκολίθου τών 600 τόνων, στήν ξηρά, πάνω σέ ξύλινα έλκηθρα, (όπως δείχνει τό ανάγλυφο του Ελ Μπέρσε, της 12ης Δυναστείας, που ζυγίζοντας 60 τόνους, σέρνεται από 172 εργάτες αντί 1.200 που κανονικά χρειάζονται), υπολογίστηκε από Μηχανικούς κι όχι Αρχαιολόγους, ότι χρειάζονται 12.000 εργάτες. Αν χωρισθούν σέ 5 σειρές καί μέ μισό μέτρο απόσταση μεταξύ τους, κάθε σειρά θά έχει μήκος 1.200 μ. Το σχοινί από φυτικές ίνες παπύρου, τής κάθε σειράς θά είχε επίσης μήκος 1.200 μ., καί γιά νά κρατήση τήν έλξη του φορτίου, θά έπρεπε νά έχη διάμετρο 1,5μ!!! Δηλαδή ο κάθε εργάτης θά ήταν αμφίβολο αν θά μπορούσε νά σηκώση καί μόνο τό βάρος τού σχοινιού που τού αναλογούσε! Ακόμη ένα αδιέξοδο; Ή μήπως αυτοί οι γεμάτοι εκπλήξεις Αιγύπτιοι, είχαν κληρονομήσει από κάποιους άλλους μιά μέθοδο δημιουργίας αντιβαρύτητος που υποπολλαπλασίαζε τό βάρος των ογκολίθων; Στήν Ινδία βρέθηκε ανοξείδωτο ατσάλι, χωρίς νά υπήρξαν υψικάμινοι καί χαλυβουργία. Στήν Κίνα, αλουμίνιο χωρίς ηλεκτροπαραγωγά εργοστάσια. Στό Περού επιμεταλλωμένα αντικείμενα χωρίς γνώση ηλεκτρισμού. Στήν Βαγδάτη ο Γερμανός αρχαιολόγος Vilhem Koenig σέ ανασκαφές τό 1938, βρήκε μερικά πήλινα δοχεία που τά στόμια τους ήταν αλειμμένα μέ άσφαλτο καί περιείχαν μεταλλικές ράβδους από σίδηρο, τοποθετημένες μέσα σέ χάλκινους κυλίνδρους. Ο "ευφάνταστος" αρχαιολόγος τά περιέγραψε στο βιβλίο του "Εννέα κιούπια τού Ιράκ", σάν ηλεκτρικές μπαταρίες! Ο Willard Gray, μηχανικός τής General Electric, κατεσκεύασε ένα πιστό αντίγραφο τής αρχαίας εκείνης μπαταρίας, που έχει ηλικία πάνω από δύο χιλιάδες χρόνια, και προσέθεσε ηλεκτρολύτη θειικού Χαλκού, που φυσικά δεν θά μπορούσε, παρά τό ασφαλτικό σφράγισμα, νά είχε διατηρηθεί μέσα στο δοχείο. Η μπαταρία δούλεψε, δείχνοντας τάση 1,5 V ! Τέτοιες μπαταρίες βρέθηκαν καί σέ παλιότερες ανασκαφές και βρίσκονται στό Μουσείο τής Βαγδάτης με τήν ετικέτα:"αντικείμενα λατρείας"! Στον ίδιο αρχαιολογικό χώρο βρέθηκαν επίχρυσα αγαλματίδια, που μόνο με ηλεκτρόλυση επιχρυσώνονται, χρησιμοποιώντας απαραίτητα ηλεκτρικό ρεύμα χαμηλής τάσης, σαν αυτό της μπαταρίας του 1,5 V.

Αν αυτά που αναφέρθηκαν ήταν απλώς μερικά χτυπητά παραδείγματα από τήν Αίγυπτο καί τήν Μεσοποταμία, τής αδυναμίας τής κατεστημένης Αρχαιολογίας νά αξιολογεί σφαιρικά τά ευρήματα, νά τά κρίνη μέ τήν βοήθεια κι άλλων, εφαρμοσμένων, επιστημών καί νά συνάγη συμπεράσματα που δέν αφήνουν αδιέξοδα, τί γίνεται στήν Ελλάδα; Στήν Ελλάδα - τών 4.500 Αρχαίων συγγραφέων καί τών δεκάδων χιλιάδων συγγραμμάτων, που έστω καί μέ τά ελάχιστα που γλύτωσαν τούς βανδαλισμούς, θά έπρεπε νά φωτίζεται περισσότερο η Ιστορία κι αυτό που αυτοί λένε προϊστορία - ο δογματισμός κι ο κοντοφθαλμισμός τών συνήθως διορισμένων καί οπωσδήποτε βολεμένων φωστήρων της Ιστορίας καί τής Αρχαιολογίας, είναι ακόμη μεγαλύτερος. Στήν Ελλάδα, όπου ένας Στράβων (Γεωγραφικά, .Α, /.Α 2 , 11) δηλώνει ότι : ...ορθώς υπειλήφαμεν καί ημείς καί οι πρό ημών, ών εστί καί Ίππαρχος, αρχηγέτην είναι τής γεωγραφικής εμπειρίας Όμηρον ... καί ένας γνωστότατος Πανεπιστήμιακός Δάσκαλος, (περιοδ. Φιλόλογος τ. 14/1978) διαγράφοντας τόν Στράβωνα αποφασίζει : Ο Όμηρος είναι ποιητής κι όχι γεωγράφος.... Μιάς καί έβαζε τόν ήρωά του να ταξιδεύση σέ μυθικές θάλασσες καί χώρες, ποιος ο λόγος νά ακριβολογήση; (θαυμάστε επιστημονικά θεμελιωμένο συμπέρασμα!). Στήν Ελλάδα όπου ένας Ηρόδοτος (Ουρανία 44) δηλώνει ότι: ...Αθηναίοι δέ επί μέν Πελασγών εχόντων τήν νύν Ελλάδα καλεομένην, ήσαν Πελασγοί ονομαζόμενοι Κραναοί, επί δέ Κέκροπος βασιλέως, εκλήθησαν Κεκροπίδαι, εκδεξαμένου δέ Ερεχθέως τήν αρχήν, Αθηναίοι εκλήθησαν... τά σχολικά βιβλία μας επιμένουν: Οι Πελασγοί ήσαν προελληνικό φύλο καί κατακτήθηκαν από τούς εξ Ασίας καθοδεύοντες Ινδοευρωπαίους Έλληνες. Στήν Ελλάδα όπου ένας Διόδωρος δηλώνει, (Ε’ 57/3): ...ύστερον δέ παρά τοίς Έλλησι γενομένου κατακλυσμού, καί διά τήν επομβρίαν, τών πλείστων ανθρώπων απολομένων, ομοίως τούτοις καί τά διά υπομνήματα τών γραμμάτων συνέβη φθαρήναι........ένας τρίτος καθηγητής, παρουσιαστής καί τηλεοπτικής Γλωσσο-μορφωτικής εκπομπής, αποφασίζει τήν μετά από χιλιάδες χρόνια τής φθοράς, Φοινικική πατρότητα τών γραμμάτων.

Σ' αυτήν τήν καταληστευμένη, Πολιτιστικά Ελλάδα, παρά τήν πληθώρα τών αναφορών στά, ελάχιστα αναλογικά, αλλά πολλά αριθμητικά καί σαφή, διασωθέντα κείμενα, η άρνηση της Αρχαιολογίας νά δεχθή το φαινόμενο τής Πολιτισμικής αντεξελίξεως καί τήν ύπαρξη αρχαιότερων Πολιτισμών, εκφράζεται πιό εξειδικευμένα. Η οριοθέτηση καί η πρός αυτήν αξιολόγηση καί προσαρμογή, γίνεται μέ τρείς βασικές θέσεις-προϋποθέσεις. Με τρία ιστορικά δόγματα: (α). Τήν αποδοχή τής ανεδαφικής, λεγομένης Ινδοευρωπαϊκής θεωρίας, τών Jhones (1786) καί Bob (1816) ότι οι Έλληνες δηλαδή δέν είναι αυτόχθονες, ούτε κληρονόμοι άλλου αρχαιοτέρου, προκατακλυσμιαίου Πολιτισμού, αλλά αντίθετα ήρθαν στό Αιγαίο από τίς Ρωσικές στέπες τής κεντρικής Ασίας, κατακτώντας τούς "προέλληνες" καί όχι Έλληνες, αυτόχθονες κατοίκους. (β). Την θέση τού "εξ ανατολών τό φώς". Ότι δηλαδή κάθε Πολιτισμικό στοιχείο τους, συμπεριλαμβανομένου καί του Αλφαβήτου, τό δανείστηκαν, αν δέν τό έκλεψαν, από τούς Σουμερίους, Ασσυρίους, Σημίτες Φοίνικες καί Χαναανίτες Εβραίους. Καί (γ). τήν θέση τής συρρικνώσεως του χρονολογικού βάθους της Ιστορίας μας. Όσο πιό κοντό τό παρελθόν τών Ελλήνων, τόσο πιό αρχαίοι καί πιό σοφοί αναγνωρίζονται άλλοι, περιούσιοι λαοί, αποκτώντας έτσι και ιστορικά ερείσματα νομιμοποιήσεως του σημερινού εξουσιασμού τού Πλανήτη. Όσα ευρήματα δέν συμπορεύονται μ’ αυτές τις προϋποθέσεις, προκρουστικά παρερμηνεύονται ή αλλοιώνονται κι αν αυτό είναι δύσκολο, απαγορεύεται η έρευνά τους μέ νόμο (όπως αυτός, ο "μικρούτσικος", γιά τήν Πυραμίδα του Ελληνικού. στό ¶ργος), ή ακόμη κι εξαφανίζονται (όπως τό κρανίο του μικροκέφαλου τής Κρήτης). Όσες πάλι αναφορές σέ κείμενα, διαψεύδουν την οριοθετημένη άποψη, κατά τό παρελθόν αλλοιώνονταν από τούς στρατευμένους ή φανατικούς αντιγραφείς, σήμερα που κι αυτό είναι δύσκολο, χαρακτηρίζονται Μύθοι-αποκυήματα καλπάζουσας φαντασίας καί άρα χωρίς επιστημονική αξία. Τό αρχαιότερο καί πιό μακρόχρονο σχέδιο, όχι μόνο μιάς μεγάλης γενοκτονίας, αλλά μιάς αντι-ανθρωπιστικής Πολιτισμοκτονίας, που επί 2200 χρόνια, μέ διάφορα μέσα, αναρίθμητες πλαστογραφίες, αλλ’ ακόμη και σφαγές, καταστροφές καί πυρπολήσεις, ξεριζώνει, διαβρώνει, συκοφαντεί καί υποκλέπτει έναν μοναδικό Φωτοδότη καί Ανθρωπόφιλο Πολιτισμό καί φθείρει τό Έθνος που διαχρονικά τόν εκτρέφει. Κι είναι ένα θαύμα (ή μήπως δέν είναι;) τό πώς αυτό τό Έθνος, μετά από 22 αιώνες συνεχούς καί άγριας Εθνοκτονίας, Γλωσσοκτονίας, Θρησκειοκτονίας, Ηθοκτονίας καί Αρετοκτονίας, μπορεί καί επιβιώνει, πολύπαθο καί πληγωμένο, αλλά Ελλήνιο!

Στόχος αυτού τού άρθρου δεν είναι νά αναλύση ή νά επιχειρηματολογίση στις τρείς θέσεις που προαναφέρθηκαν - θά χρειάζονταν πολλά βιβλία καί τό έχουν ήδη κάνει πολλοί αξιόλογοι συγγραφείς ή ερευνητές. Στόχος μου είναι, μέ απλά παραδείγματα καί κοινή λογική, νά επισημάνω τήν παράλογη ή στρατευμένη λειτουργία της κατεστημένης Αρχαιολογικής καί Ιστορικής αναλύσεως, που θέλει νά αγνοή σημαντικές αναφορές (ή ευρήματα), ενώ αποδέχεται άλλες, ασαφείς κι αυθαίρετες, που όμως εντάσσονται σε προκατασκευασμένες θεωρίες που εξυπηρετούν συγκεκριμένες Εθνο-πολιτικές σκοπιμότητες.

Ένα από τά κλειδιά τής λύσεως τών ιστορικών καί Τεχνολογικών αδιεξόδων είναι η Μυθολογία. Τό άν η Μυθολογία περιλαμβάνει εκτός από Θεογονικά καί ιστορικά γεγονότα ή όχι, είναι η κυρία διαφορά μας με την κατεστημένη Αρχαιολογική άποψη. Κατ' αυτήν τήν άποψη, η Μυθολογική αφήγηση δέν είναι παρά μία φαντασιοπλασία χωρίς πραγματικό, ιστορικό αντίκρυσμα. Γιά μάς είναι Μυθοφανής Ιστορία, η οποία ...Μύθου μέν σχήμα έχον λέγεται, τό δ' αληθές εστί...(Τίμαιος 22C). Είναι μιά κωδικοποιημένη καταγραφή, μέ μιά αφαιρετική συμπύκνωση καί απλοποίηση, ικανή νά επιβιώνη σέ δύσκολους, μετακαταστροφικούς καιρούς, Πολιτισμικής συρρικνώσεως ή καί απωλείας. Έτσι τήν αντιμετώπιζαν όλοι οι συγγραφείς ή φιλόσοφοι τής Αρχαιότητος, μηδέ καί του "επιστημονικού" Αριστοτέλη εξαιρουμένου. Αν καί ο λεγόμενος Δυτικός Πολιτισμός όμως, στηρίχθηκε σέ όλους αυτούς, δέν τούς αναγνωρίζει τήν δυνατότητα τής ορθής κρίσεως όταν πρόκειται για τήν αποδοχή τής ιστορικότητος τής Μυθολογίας. Καμμία Πόλις της Κλασσικής ή Ελληνιστικής Αρχαιότητος δέν αμφισβητούσε ως ιστορικό της γενάρχη, τόν αναφερόμενο από τήν Μυθολογία. Ιστορικοί συγγραφείς όπως ο Διόδωρος, άρχιζαν τήν αφήγηση τής παγκόσμιας ιστορίας από αυτήν τήν Μυθολογία, εντάσσοντάς την έτσι στό συνολικό ιστορικό πλαίσιο τής διατριβής τους. Τό ότι κείμενα, που από Επιστήμονες χαρακτηρίζονταν μυθοπλαστικά, όπως η Ιλιάς του Ομήρου, απεδείχθησαν πραγματικά καί ακριβή, από ερασιτέχνες όπως ο Σλήμαν, ήταν διαψεύσεις που δέν δίδαξαν.

Τό πρώτο δόγμα, αυτό τής Ινδοευρωπαϊκής ομοεθνίας, δημιουργήθηκε, φαίνεται, σέ μιά άτυχη στιγμή τής Ανθρωπίνης νοητικής διαδικασίας. Μια σωστή εκκίνηση, μέσω μιάς εκ τών προτέρων, αυθαίρετα οριοθετημένης, κατευθύνσεως, οδήγησε σ' ένα λάθος τέρμα! Η σωστή διαπίστωσις γλωσσικών ομοιοτήτων ενός αριθμού Εθνο-ομάδων και υπο-ομάδων τους, οδήγησε στό υποθετικό συμπέρασμα τής προϋπάρξεως μιάς υποθετικής ομοεθνίας, συγκεντρωμένης σ' έναν υποθετικό χώρο (κάπου μεταξύ Ουγγρικών πεδιάδων καί Ρωσικών στεπών) καί βέβαια όλα αυτά σ' έναν υποθετικό χρόνο, γιά τόν οποίο όμως οι Γεωλόγοι γνωρίζουν αυτό που αγνοούν οι Αρχαιολόγοι, ότι τήν υποτιθέμενη εποχή, η υποτιθέμενη περιοχή ήταν πλήρως καλυμμένη από παγετώνες! Κανένα εύρημα δέν βρέθηκε ποτέ από αυτό τό υποθετικό Έθνος, σ' αυτόν τόν υποθετικό καί ασαφή χώρο, και καμμία αναφορά τής υποτιθεμένης προελεύσεως, στίς Μυθολογίες τών διαφόρων, υποτιθεμένων υπο-ομάδων του. ¶λλωστε μέ ποιά λογική, ένας Λαός Νομάδων τής Στέπας, έχει μιά Γλώσσα γεμάτη από λέξεις γιά θάλασσες, ωκεανούς, πλοία καί νησιά; Η θεωρία όμως εδραιώθηκε καί ανδρώθηκε. Τόσο που νά θεωρείται (ιδιαίτερα στήν Ελλάδα) αιρετικός ή γραφικός ο επιστήμων που θά τήν αμφισβητήση. ...Αν όμως από τήν ίδια εκκίνηση κάναμε μιά άλλη υπόθεση... Αν υπήρχε στόν Μεσόγειο χώρο (Μέσον γής, κυριολεκτικά τότε) ένας Λαός μέ έναν υψηλό Πολιτισμό καί μιά πλούσια σέ νοηματικές δυνατότητες αλλά καί σέ ναυτικούς όρους, γλώσσα, κι αν αυτός ο Λαός είχε τήν έφεση ταξιδιών εξαπλώσεως καί αποικήσεως (αμέτρητα ευρήματα τό βεβαιώνουν) σέ όλον τόν πλανήτη, κι αν, όπως θά ήταν φυσικό, η γλώσσα του περνούσε, μέ παραφθορές, στούς λαούς που εκπολίτισε καί ποτέ δέν κατέκτησε, τότε δέν θά υπήρχαν πάλι οι γλωσσικές ομοιότητες; Θά υπήρχαν όμως καί αναφορές στίς Μυθολογίες (που υπάρχουν) καί - παρά τίς τεράστιες γεωλογικές διαφοροποιήσεις που μεσολάβησαν - ευρήματα (που κι αυτά υπάρχουν). Γιατί λοιπόν προτιμήθηκε μία θεωρία βασισμένη σε μιά υπόθεση χωρίς συνεπικουρούντα στοιχεία, από μιά άλλη που διαθέτει τέτοια; Ήταν κατεύθυνσις ανοησίας ή κατεύθυνσις σκοπιμότητος καί ιστορικής πλαστογραφίας, αυτή που ακολουθήθηκε; Αν η Ινδοευρωπαϊκή θεωρία δέν στέκει πιά καλά στά πόδια της καί συνεχώς πληθαίνουν οι αστράτευτοι επιστήμονες (όπως οι Pulgram καί Renfriu) που τήν απορρίπτουν, (πλήν Ελλήνων, δυστυχώς), η άλλη θεωρία, η "εξ ανατολών τό φώς", καλά κρατεί καί συμπληρώνεται συνεχώς μέ τέρατα καί σημεία. Τί οι εκπολιτιστές τού Κόσμου, Τούρκοι, μέ τούς "προγόνους τους", Ίωνες καί τόν Ομέρ τους (Όμηρο!). Τί ο Bernal μέ τήν "μαύρη Αθηνά" του, τί οι "απόγονοι" των Ιουδαίων Σπαρτιάτες, τί ο θρόνος τού Μωυσή στή Δήλο, τί ο σημίτης ΣΕΛΚΑΡΕΘ (δεξιόφορος γραφή τού Ηρακλή), τί...τί...τί... Ένα κέρας αμάθειας, (αντί Αμάλθειας), ή κακοήθειας, καί απύθμενης μισ-Ελληνο-δοξίας! Κι επειδή τό στήριγμα κάθε Πολιτισμού καί κάθε Έθνους, είναι η Γλώσσα του, ο πρώτος στόχος υπήρξε η ιστορική της παραχάραξη, ακολουθεί η διά νόμου, πρός τό παρόν αλλοίωσή της καί έπεται η οριστική της εξαφάνιση. Κι όλα αυτά, συνεργούντων "Ελλήνων"!

Τό θέμα τής Φοινικικής προελεύσεως τού Αλφαβήτου είχε δημιουργήσει σύγχυση καί κατά τήν Αρχαιότητα. Η σύγχυση προήλθε από τήν παρανόηση ορισμένων συγγραφέων, τής Μυθο-ιστορικής Εθνικότητος καί προελεύσεως τού Αργείου (καί άρα Έλληνος) Κάδμου, (υιού τού Αγήνορος, εγγονού τού Διός καί τής Ιούς, δισέγγονου τού Ινάχου, προ-Ωγύγιου βασιλέως του ¶ργους) καί πάππου τού Διονύσου, εισαγωγέως κατά μία άποψη των γραμμάτων (Διόδωρος, 5, 57,5: πολλαίς ύστερον γενεαίς, (τού Κατακλυσμού) Κάδμος ο Αγήνορος, εκ τής Φοινίκης πρώτος υπελήφθη κομίσαι γράμματα είς τήν Ελλάδαν Καί απ' εκείνου τό λοιπόν οι Έλληνες έδοξαν αεί τι προσευρίσκειν περί τών γραμμάτων, κοινής τινος αγνοίας (λόγω τού Κατακλυσμού) κατεχούσης τούς Έλληνας). Κατά τήν άλλη άποψη, που αναφέρεται από τούς περισσοτέρους (Λουκιανός, Διόδωρος, Φιλόστρατος, κ.α.), δημιουργός τους ήταν ο Παλαμίδης, γιός τού Ναυπλίου καί ήρωας τού Τρωϊκού πολέμου. Μια Τρίτη, που αναφέρεται επίσης από τόν Διόδωρο λέει: "Γράμματα μέν γε πρώτος Ορφεύς εξήνεγκεν παρά Μουσών μαθών." Η μεγαλύτερη βάση δόθηκε σέ μία φράση τού Ηροδότου, η οποία όμως, εκούσια ή ακούσια, ερμηνεύτηκε μέ λανθασμένη στίξη. Βέβαια ο Ηρόδοτος (Τερψιχόρη, 58), ο οποίος πολλές φορές όπως έχει αποδειχθεί έπεσε θύμα παραπληροφορήσεως, δείχνοντας συχνά μειωμένη δυνατότητα αξιολογήσεως, εκφράζει, όπως δηλώνει, (ως εμοί δοκείν) προσωπική του άποψη, κι όχι αποδεκτό ιστορικό γεγονός. Ο ίδιος ο Ηρόδοτος πάλι, (Ευτέρπη, 145) μάς λέει: "Διονύσω μέν νύν τώ εκ Σεμέλης τής Κάδμου, λεγομένω γενέσθαι κατά εξακόσεα έτεα καί χίλια, μάλιστα έστι ες εμέ." Αν υπολογίσουμε ότι ως παππούς τού Διονύσου προηγήθηκε κατά 50 χρόνια κι ότι ο Ηρόδοτος γεννήθηκε τό 484 π.Χ., τότε ο Κάδμος γεννήθηκε τό 2.134 π.Χ. ... καί μετέφερε τό αλφάβητο ενός Λαού που πρωτοεμφανίζεται στήν Ιστορία τόν 13ο αιώνα, δηλαδή 800 χρόνια μετά! Τό συμπέρασμα είναι κι εδώ, ότι καί πάλι, μιά θεωρία εστηρίχθη επιλεκτικά καί αβασάνιστα, στίς λιγότερες ενδείξεις κι αγνόησε τίς περισσότερες. Κι επί πλέον απεδέχθη, όπως θά δούμε αμέσως παρακάτω, τό παράλογο κι αγνόησε τό λογικό. Πέραν τού ότι ιδρυτής τής Φοινίκης, κατά τήν Μυθολογική ιστορία ήταν ο Φοίνιξ, ο γιός τού Ινάχου από τό ¶ργος, συνεπώς Έλλην (ή αν θέλετε, Πελασγός ή Πρωτο-Έλλην ή Αιγηίτης ή προ-Σελήνιος Αρκάς ή Δραβίδης ή ...), πόλεις μέ τό όνομα "Φοινίκη", αναφέρονται παλαιότατες καί στήν Ελλάδα (Ήπειρος, Θεσσαλία, κ.α.). Είναι λοιπόν λογικό η μεταγενέστερη Φοινίκη τής Συρίας, νά ήταν αρχικά αποικία μιάς προγενέστερης Φοινίκης τής Ελλάδος, καί περικυκλωμένη από γείτονες Σημίτες, εκσημιτίσθηκε. Οι Σημίτες Φοίνικες πρωτοεμφανίζονται στήν Ιστορία τόν 13ο αιώνα, ακμάζουν όμως τόν 9ο καί 8ο. Οι μόνες τους δραστηριότητες ήσαν τό Ναυτικό εμπόριο κι η χάριν αυτού, βιοτεχνία. Δέν συνέγραψαν ούτε ένα Λογοτεχνικό ή Φιλοσοφικό κείμενο. Ούτε ένα ποιητικό ή Θεατρικό ή ιστορικό έργο. Τά μόνα τους γραπτά (καί μάλιστα μέ συλλαβικό κι όχι φθογγικό αλφάβητο) ήσαν εμπορικές αναφορές καί λογαριασμοί. Τά αρχιτεκτονικά καί εικαστικά τους έργα, ανάξια λόγου κι η ηθική φήμη τους, στούς λαούς που, εμπορικά καί μόνο, συναλλάσσονταν, πολύ κακή. Από τήν άλλη μεριά, οι Αιγαίοι, Έλληνες καί πρωτο-Έλληνες, μέ (επί πολλές χιλιετίες γιά μάς, ή έστω 2.000 χρόνια γιά τούς άλλους) πληθωρικά, όλα τά πολιτισμικά στοιχεία, που αναφέραμε καί που έλειπαν από τούς Φοίνικες. Κι έρχονται οι φωστήρες "επιστήμονες", Φοινικιστές, νά μάς πείσουν, πέραν τής κοινής λογικής, ότι οι απολίτιστοι δίδαξαν γραφή καί γλώσσα στούς πολιτισμένους! Οι αγραφότατοι στούς πολυγραφότατους! Κι ας βρέθηκαν στήν Ελλάδα, επιγραφές με "Φοινίκια γράμματα", επιστημονικά χρονολογημένες πολλές χιλιετίες πρίν τήν εμφάνιση τών "εφευρετών τους", όπως αυτή του Δισπηλιού (5.260 π.Χ.). Κι ας αναφέρεται πως αλληλογραφούσαν μέ τήν Λιβύη, οι σύγχρονοι, τού Ωγύγου, Ίναχος καί Φορωνεύς.

Δική μας αντεξελικτική, άποψη είναι ότι η ιερή καί τέλεια διαμορφωμένη γιά νοητική, κι όχι μόνο καθημερινή, χρήση, Ελληνική γλώσσα, ήταν προκατακλυσμιαία, χάθηκε στήν ολοκληρωτική καταβύθιση τού Αιγαίου χώρου (Πλάτων, Τίμαιος 23 &,.) καί επανεισήχθη από τίς δεξαμενές γνώσεως των θυγατρικών Ιερατείων τών διασωθησών αποικιών. Η Γραμμικές Α και Β δέν ήταν παρά αναμενόμενες προσπάθειες βαθμιαίας επανασυστάσεως, μέσα από κυτταρικές μνήμες, τής χαμένης γνώσεως. Απόδειξις τούτου, οι πήλινες πινακίδες τού ανακτόρου τού Ραμσή Γ’ (1184-1153 π.Χ.), στό Τέλ-ελ-Γιαχουντίγια καί στό Κουντίρ, τού Δέλτα τού Νείλου (F.L.Grifith: Οι αρχαιότητες τού Τέλ-ελ-Γιαχουντίγια). Η χρονολόγησή τους στίς αρχές τού 12ου αιώνα π.Χ. δέν αμφισβητείται από κανέναν. Φέρουν όμως Ελληνικά γράμματα τής εποχής... τού Πλάτωνος! Πώς είναι δυνατόν τόν 12ο αιώνα νά βρίσκουμε γράμματα τής εξελίξεως τού 4ου, όταν τά πρόδρομά τους πρωτοεμφανίζονται στόν Ελληνικό χώρο τον 7ο καί οι υποτιθέμενοι εφευρέτες τους τά εδημιούργησαν τόν 9ο ή 8ο; Ακόμη ένα Αρχαιολογικό αδιέξοδο λοιπόν! Που δέν οδήγησε βέβαια στήν απόρριψη τής Φοινικικής θεωρίας!!! Αντίθετα, ακόμη, μάταια ψάχνουν μιά μέθοδο χρονολογήσεως που νά αμφισβητή όλες τίς άλλες που εχρησιμοποιήθησαν, γιά νά αποδείξουν ότι τά γράμματα εχαράχτησαν τήν εποχή κάποιου Πτολεμαίου. Είναι κι αυτή μιά άποψις καί μιά συχνή τακτική. Νά μή δημιουργούν τά ευρήματα τίς θεωρίες, αλλά αντίθετα οι θεωρίες τά ευρήματα! Τό τρίτο δόγμα τής κατεστημένης Αρχαιολογικής Ιστορίας, είναι όπως προαναφέραμε, αυτό τής ελαχιστοποιήσεως τού χρονικού βάθους τής ιστορίας τού Ελληνικού Πολιτισμού. Η χρονολόγησις τής λεγομένης προϊστορίας, είναι ομολογουμένως δυσκολότατη. Οι γεωλογικές ανακατατάξεις που ακολούθησαν τόν αναμφισβήτητο ιστορικά, κατακλυσμό, όπως ήταν φυσικό, δέν επέτρεψαν μαρτυρίες τού προηγηθέντος μεγάλου Πολιτισμού. Μπορούμε νά βασιστούμε μόνο σέ καταγραμμένες πολύ αργότερα μνήμες καί παραδόσεις που συγκροτούν τήν Μυθολογική ιστορία, τήν οποία βέβαια η "επιστημονική" Αρχαιολογία, δέν αποδέχεται. Μπορούμε όμως, σέ πολλές περιπτώσεις νά επαληθεύσουμε τά ιστορούμενα μέ επιστημονικά αδιάσειστα, Γεωλογικά, Γεωμορφολογικά, Ανθρωπολογικά καί Αστρονομικά στοιχεία.

Σταθμοί γιά τήν χρονολόγηση είναι πρώτιστα ο τελευταίος κατακλυσμός, ο τού Δευκαλίωνος, καί είναι επίσης ο Τρωϊκός πόλεμος, η συγγραφή τών Ορφικών καί η συσχέτιση τών χρονικών παρουσιών Ηρώων, Βασιλέων, Γεναρχών στόν Ελληνικό αλλά καί Αιγυπτιακό, Μικρασιατικό καί Ινδικό χώρο. Κατακλυσμοί, όπως αναφέρει ο Πλάτων (Τίμαιος 23), έγιναν πολλοί. Όλοι οι Λαοί έχουν καταγράψει στίς Μυθολογίες τους, έναν. Τον τελευταίο, αυτόν τού Δευκαλίωνος, τού έπους τού Γκιλγκαμές, τού Νώε κτλ. Οι Έλληνες είναι οι μόνοι που διατηρούν Μυθολογοποιημένες μνήμες τριών: Τού Δαρδάνου, τού Ωγύγου καί τού Δευκαλίωνος. Ο τελευταίος, σύμφωνα μέ τά λεγόμενα τών Ιερέων τής Νηΐθ (Αθηνάς), στήν Σαΐδα της Κάτω Αιγύπτου, πρός τόν Σόλωνα (Τίμαιος 23), συνετελέσθη αμέσως μετά τήν μεγίστη σύγκρουση (ίσως καί εξ αιτίας της) τών Αιγαιητών πρωτο-Ελλήνων καί τών Ατλαντίδων, κατά τό 9.500 π.Χ., περίπου. Τό γεγονός περιγράφεται κι από τόν Απολλόδωρο (Α, VII, 2) όταν "... τά κατά τήν Θεσσαλίαν όρη διέστη". Οι Γεωλόγοι χρονολογούν τήν διάσταση αυτή, του Ολύμπου καί τής Όσσης, γύρω στό 10.000 π.Χ. Τήν ίδια εποχή χρονολογούν καί τήν έκχυση τής Θεσσαλικής λίμνης (Θεσσαλία= θέσις Αλός) (τήν δε Θεσσαλίην λόγος εστί τό παλαιόν είναι λίμνην. Ηροδ. Ζ, 129), στόν καταβυθισθέντα Αιγαίο χώρο. Οι ερευνητές West, Bouval καί Chankok, μέ τήν βοήθεια υπολογιστού καί εκτιμώντας χρονικά καί σχηματικά, τήν Μετάπτωση τών αστερισμών, λόγω τής μετατοπίσεως του άξονος τής Γής, βρήκαν ότι σέ κάποια μακρινή εποχή όταν ο αστερισμός του Ωρίωνος (Όσιρις, γιά τούς Αιγυπτίους) αρχίζει τήν άνοδό του από τόν ορίζοντα, προβάλλεται επακριβώς στά σημεία όπου είναι κατασκευασμένα τά μεγάλα κτίσματα τής τετάρτης Δυναστείας στήν Αίγυπτο. Τά τρία άστρα τής ζώνης του Ωρίωνος σημαδεύουν μέ απόλυτη ακρίβεια τίς τρείς πυραμίδες τής Γκίζας καί τά άστρα Bellatrix (γ) καί Saiph (κ), επίσης ακριβώς προβάλλονται στίς πυραμίδες στό Zawyat-al-aryan καί Abu-roash αντίστοιχα. Ο υπολογιστής έδειξε ότι η εποχή εκείνη ήταν τό 10.500 π.Χ. Δέν υποστηρίζεται ότι εκτίστηκαν τότε, αλλά ότι εκτίστηκαν πάνω σέ από τότε σημιοθετημένα ορόσημα. Σέ πάπυρο που βρίσκεται στό Μουσείο τού Βερολίνου, αναφέρεται πως ο Χέοψ ανεζήτησε τό "μαύρο κουτί τής Γνώσεως τού Θώτ", γιά νά ορίση τήν θέση τής Μεγάλης Πυραμίδος. Η τότε καί μόνο τότε, (10.500 π.Χ.) μεταπτωτική θέση καί σχήμα του Γαλαξία προβάλλεται επίσης επακριβώς στόν ποταμό Νείλο, τόν οποίο αποκαλούσαν Γαλαξία! Η εποχή αυτή ορίζεται σάν αρχή τής βασιλείας του Όσιρη (βασιλέυς Διόνυσος τών Ελλήνων, Πλούταρχος: περί Ίσιδος καί Οσίριδος) καί ονομάζεται Τέπ-Ζέπι, που θά πεί, αρχή τού χρόνου. Στόν κορμό τής Σφίγγας, που υποτίθεται πως κατασκεύασε ο Χεφρήνος (2556 π.Χ), ο οποίος μάλλον επαναχάραξε μόνον τό κεφάλι (γι' αυτό καί είναι δυσανάλογα προς τό σώμα, μικρό), υπάρχουν έντονα νεροφαγώματα, τά οποία οι Γεωλόγοι κατηγορηματικά υποστηρίζουν ότι εδημιουργήθησαν από μεγάλης διαρκείας καταρρακτώδεις βροχοπτώσεις καί σε καμμιά περίπτωση από πλημμύρες του Νείλου. Οι μεγάλες βροχοπτώσεις, που ακολούθησαν τό λιώσιμο τών παγετώνων τής Βουρμίας περιόδου, ήταν συχνές στήν Αίγυπτο, μέχρι τό 10.000 π.Χ. Τότε τό κλίμα, κατά τούς Γεωλόγους αλλάζει απότομα καί δέν υπάρχουν πλέον βροχές. Οι εκτιμήσεις τών Γεωλόγων όλου τού κόσμου συμπίπτουν γιά μεγάλες διαφοροποιήσεις στερεάς καί Θάλασσας, σέ όλον τόν πλανήτη, μεταξύ 10.000 καί 9.000 π.Χ. Επιβεβαιώνουν δηλαδή, όπως κι οι Αστρονόμοι, τούς αρχαίους συγγραφείς καί τήν Μυθολογία, που όμως επιμένει νά αμφισβητεί η Αρχαιολογία.

Σύμφωνα μέ τόν Ησίοδο, η ιστορία τής Γής γνώρισε 5 γένη: τό Χρυσούν, τό Αργυρούν, τό γένος τών Ηρώων, τό Χαλκούν καί τό Σιδηρούν. Τά Χρυσούν καί Αργυρούν είναι τά γένη τών Θεών καί Δαιμόνων (Ουρανίων καί Χθονίων Θεοτήτων), τό Χαλκούν, τό γένος τού τέλους τής προϊστορίας καί τό σιδηρούν, τής 1ης χιλιετίας π.Χ., τών ιστορικών χρόνων καί που διαρκεί μέχρι σήμερα. Τό γένος τών Ηρώων τοποθετείται γύρω καί μετά τόν κατακλυσμό τού Δευκαλίωνος. Ο Διογένης Λαέρτιος αναφέρει ότι σύμφωνα μέ τούς Ιερείς του ¶μμωνος, μεταξύ τού πρώτου Θεού-βασιλέως τής Αιγύπτου, του Ηφαίστου καί τού Μ. Αλεξάνδρου μεσολάβησαν 48.863 χρόνια. (ετών είναι μυριάδας τέσσαρας καί οκτακισχίλια οκτακόσια εξήκοντα τρία, εν οίς ηλίου μέν εκλείψεις γενέσθαι τριακοσίας εβδομήκοντα τρείς καί σελήνης δέ οκτακοσίας τριάκοντα δύο). Ορίζει δηλαδή τήν αρχή του Αιγυπτιακού βασιλείου, στόν ασύλληπτο γιά τήν επιστήμη χρόνο τού 49.000 π.Χ.! Σύμφωνα μέ τήν χρονολόγηση τού Μανέθωνος, η πρώτη μετά τήν βασιλεία τών Θεών Δυναστεία, αρχίζει τό 3.110 π.Χ., μέ τόν Μήνην ή Μένες ή Μηνάν ή Μίνωα, που είναι βασιλικός τίτλος τών Κρητών, όπως καί " Φαραώ", τών Αιγυπτίων κι όχι όνομα. ... πρώτον φασί Βασιλεύσαι τής Αιγύπτου Μηνάν...(Διόδωρος, Ι, 45,1) ...καί τόν θαυμαζόμενον λαβύρινθον οικοδομήσαι...(Διόδωρος, 1, 89, 3) Στόν Ναό τού Όσιρη στήν ¶βυδο, στό ανάγλυφο τού αριστερού τοίχου, ο Φαραώ Σέτι Α’ απαριθμεί στόν γιό του Ραμσή Β’, έναν πρός έναν, όλους τους 76 Φαραώ, από αυτόν μέχρι τόν Μένες. Στόν δεξιό τοίχο όμως, που "περιέργως" αποσιωπούν οι Αρχαιολόγοι, ο ίδιος διηγείται ότι χιλιάδες χρόνια πρίν από τόν Μένες, κυβερνούσαν τήν Αίγυπτο οι Θεοί. Ο Θεός Ερμής, (Θώτ ή Τώτ γιά τούς Αιγυπτίους), αναφερόμενος ως Δάσκαλος τού Πολιτισμού τους, τοποθετείται στήν εποχή τού κατακλυσμού κι αμέσως μετά. Δηλαδή τό 9.500 π.Χ., σύμφωνα μέ τόν Πλάτωνα. Ο Ορφεύς που κι αυτός "...εξελόχευσεν Ιερόν Λόγον ες Αίγυπτον", (Αργοναυτικά), αναφέρεται ως μαθητής του καί άρα έζησε μία γενιά μετά τόν κατακλυσμό. Ο Ορφεύς όμως σύμφωνα μέ τόν Απολλώνιο τόν Ρόδιο (VII 171) έζησε τρείς γενιές πρίν από τά Τρωϊκά. Ο Τρωϊκός πόλεμος, σύμφωνα μέ τήν επίσημη άποψη τοποθετείται τό 1.130 Π.Χ. κι έγινε τρείς γενιές μετά τήν καταστροφή τού Μινωϊκού Πολιτισμού. Υπάρχουν όμως σαφή καί τεκμηριωμένα, Γεωμορφολογικά (Κ.Κουτρουβέλης, ταξίαρχος ε.α. Γεωγραφικής υπηρεσίας Στρατού) καί Αστρονομικά επιχειρήματα, που τόν τοποθετούν τό 3.087 π.Χ. Οπότε η Αργοναυτική εκστρατεία που έγινε μιά γενιά νωρίτερα, τοποθετείται γύρω στό 3.110 κι ο Ορφεύς έζησε τό 3.170 π.Χ. Η χρονολόγηση αυτή ταιριάζει καί μ’ αυτήν τού Μανέθωνος γιά τόν Μένες ή Μηνάν ή Μήνωα (3.100 π.Χ.) Τότε τό 3.110 έζησε καί ο Θηβαίος Ηρακλής, ενώ ο Ιδαίος Ηρακλής που ήταν σύγχρονος τού Φορωνέως, χρονολογείται πρίν από τόν Κατακλυσμό. Εδώ βλέπουμε ένα παράδειγμα συνωνύμων προσώπων (υπήρξε καί τρίτος αρχαιότερος Ηρακλής, τού οποίου Ναό βρήκε ο Αλέξανδρος στην Τύρο) κι αυτή είναι κι η μόνη εξήγηση όσων ασυμβατοτήτων στήν χρονολόγηση. Είναι φανερό ότι καί τότε, όπως καί στήν Κλασσική Ελλάδα, αλλά καί σήμερα, υπήρξαν διαφορετικά πρόσωπα μέ τό ίδιο όνομα. Έτσι υπήρξαν τουλάχιστον δύο Διόνυσοι, μέ πρώτο τόν γιό τής Δήμητρας ή τής Ιούς, Όσιρη γιά τούς Αιγυπτίους καί Surya γιά τούς Ινδούς, καί τελευταίο τόν Διόνυσο τής Σεμέλης. Τρείς Ηρακλείς, μέ τελευταίο αυτόν τής Αλκμήνης κ.ο.κ. Έτσι έχουμε Ορφέα, μαθητή του Ερμή καί ιδρυτή τών Μυστηρίων καί τών Ηλιακών Ιερών κορυφής καί Ορφέα τού Οιάγρου, τον κιθαρωδό, που συμμετείχε στά Αργοναυτικά. Μέ τά στοιχεία που έχουμε, μερικά από τά οποία αναφέραμε, θα επιχειρήσουμε μία πιθανή χρονολόγηση που νά ανταποκρίνεται κατά τό μέγιστο δυνατόν στίς υπάρχουσες ιστορικές καί Μυθο-ιστορικές αφηγήσεις:

Χρυσούν Γένος

(βασιλεύς Ουρανός - Υπερίων - ¶τλας - Κρόνος) - Τιτανομαχία

Αργυρούν Γένος

(βασιλεύς Δίας) - εποχή Διογενών Θεών

Χαλκούν Γένος

Ιδαίοι Δακτυλοι - Κουρήτες - Κορήβαντες - Λέλεγες - Τελχήνες

Ιδαίος Ηρακλής

Ίναχος (βασιλεύς του ¶ργους)(μια γενιά πρίν)

 

ΚΑΤΑΚΛΥΣΜΟΣ ΩΓΥΓΟΥ (16.000 - 10.500 π.Χ.)

Χαλκούν Γενος

Φορωνεύς (βασ. ¶ργους) - Μέσσαπος (βασ. Σικυώνος) - Ωγύγος (βασ. Αθηνών)

Διόνυσος Α, της Δήμητρας ή Ιούς (βασ. Αιγύπτου ως Όσιρης & Ινδιών ως Surya)

Γένος Ηρώων

 

ΚΑΤΑΚΛΥΣΜΟΣ ΔΕΥΚΑΛΙΩΝΟΣ (10.000 - 9.500 π.Χ.)

Γένος Ηρώων

Κραναός (βασ. Αθηνών) - Ερμής (Θώτ ή Τώθ) - Ορφεύς Α (μιά γενιά μετά)

Έπαφος - Ακτίς ο Ρόδιος - Πελασγός - Λυκάων (ιδρυτής πρώτης πόλης, Λυκόσουρας)

 

ΜΙΝΩΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ (2.000 ή 4.000 εως 1.200 ή 3.200 π.Χ.)

Μίνως Α'

Μίνως Β'

Μίνως Γ'

Έκρηξη ηφαιστίου τής Θήρας (1.6οο ή 3.400 π.Χ.)

Καταστροφή Μινωικού Πολιτισμού (τρείς γενιές πρίν τά Τρωικά)

Μίνως Δ' (1ος Φαραώ της Αιγύπτου, 3.100 π.Χ)

Αργοναυτικά - Ηρακλής Θηβαίος- Ορφεύς Β' -Λάϊος (μιά γενιά πρίν τά Τρωϊκά)

 

ΜΥΚΗΝΑΪΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ (1.200 ή 3.150 π.Χ.)

Πέλωψ ο Ταντάλου (Δύο γενιές πρίν Τρωικά.)

Ατρέας ο Πέλοπος (μια γενιά πρίν Τρωικά)

 

ΤΡΩΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ (1.130 ή 3.087 π.Χ)

Ιδομενέας (εγγονός του Μίνωα Γ.)-Ατρείδες- Παλαμίδης ο Ναυπλίου

Σιδηρούν Γένος

 

Τό βάθος τής Ιστορίας είναι σέ μεγάλο βαθμό, σκοτεινό καί δύσβατο. Η πρόταση που έγινε, επιδέχεται πολλή έρευνα, πολλές επιφυλάξεις καί πολλές βελτιώσεις. Είμαστε ανοικτοί καί έτοιμοι νά επανέλθουμε. Η αναζήτηση τών διασπάρτων ενδείξεων, η αξιολόγησίς τους, η συσχέτισίς τους κι η τελική, δυνατή εικονοσύνθεση αυτής τής Ιστορίας, είναι, παρά τά πιθανά λάθη μας, γιά μάς τους ερασιτέχνες καί μοναδικούς εραστές της, μιά συναρπαστική περιπλάνηση κι ένα γοητευτικό ταξίδι. Η επιστήμη όταν μεταλλάσσει τήν αναγκαία κι επιθυμητή σοβαρότητά της, σέ δογματική καί αυτοϊκανοποιούμενη σοβαροφάνεια, στερείται καί στερεί αυτήν τήν γοητεία του καί κάνει τό ταξίδι, τυφλό η στείρο. Τότε είναι που βλέπει τό δάκτυλο καί χάνει τήν ουσία που εκείνο δείχνει. Κι αυτό είναι βέβαια τραγικό. Τό ότι όμως πολλές φορές, γιά νά κρυφτή η ανεπιθύμητη ουσία, φτάνει νά κόβει καί τό δάκτυλο, αυτό είναι έγκλημα!

Επαμεινώνδας Παντελεμίδης

 
[Πίσω]