Τύμπανα Πολέμου καί φαλτσοτράγουδα Ειρήνης

ΜΕ ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΕΞΕΥΤΕΛΙΣΜΟΥ ΣΤΑ ΙΜΙΑ

 

 

Δείγμα σοφίας είναι τό Μέτρον κι η αποφυγή τής υπερβολής (τό Δελφικό "Μηδέν άγαν"), Θεϊκή συμβουλή. Ολες οι παράμετροι όμως τού Εθνικού μας βίου, ένα παράκουσμα αυτής τής συμβουλής. Η υπερβολή είναι ο κοινός μας παρονομαστής καί μέσα από αυτήν αειγεννάται μιά Εθνική ανοησία. Μιά ανοησία που όμως ελέγχεται καί τελικά αναστρέφεται στή συνείδηση τού μέσου πολίτη, μέ μιά αναπάντεχη γιά τό μορφωτικό του επίπεδο, κριτική ωριμότητα καί αξιολόγηση, ενώ αντίθετα θριαμβεύει στά Κυβερνητικά επίπεδα, προβάλλοντας μία ολέθρια ανικανότητα ή μία απαράδεκτη Εθνικά ξενοδουλεία. Σχεδόν δύο αιώνες αναρίθμητων λαθών που διέπραξαν οι Κυβερνώντες και πλήρωσε πανάκριβα ο Ελληνισμός. Λάθη καί τώρα στήν κρίση τής Ιμιας, κι ένας ψυχωμένος, καλά εξοπλισμένος Στρατός, κι ένας υπερήφανος Λαός, όμηροι τών λανθασμένων αποφάσεων καί τής ανεπάρκειας αυτών που τίς παρήγαγαν.

Τό πρόβλημα βέβαια στήν πρόσφατη κρίση είναι πολύ γενικότερο καί πολύ μεγαλύτερο από τήν εδαφική κυριαρχία μιάς βραχονησίδας. Είναι η βούληση τής Τουρκίας, μέσα από τόν ρόλο τής μεγάλης Δύναμης στήν περιοχή, που οραματίζεται γιά τόν εαυτό της, τής επέκτασης τών εδαφικών, οικονομικών, πολιτικών καί επιχειρησιακών ορίων της, σέ βάρος τής Ελλάδος. Τίς διεκδικήσεις της αυτές τίς επιδιώκει δήθεν μέσα από διαπραγματεύσεις. Γνωρίζοντας όμως καλά ποιά Κυβερνητικά μεγέθη έχει απέναντί της, ελπίζει νά τίς επιτύχη μέ απειλές πολέμου καί πιέσεις καί εκμετάλλευση τών αναμενόμενων λαθών που η Πολιτική Ιστορία τής Ελλάδος καί τό αναξιόπιστο Πολιτικό παρόν της, τής εγγυώνται ότι θά επαναληφθούν. Η Ελλάδα αρνείται σάν πεισμωμένο παιδί τίς Διαπραγματεύσεις, δημιουργώντας έτσι δυσμενείς εντυπώσεις καί αδιέξοδα πολιτικών κινήσεων, μή μπορώντας νά κάνη βέβαια διαφορετικά, θύμα κι αιχμάλωτος τής δικής της παθητικής πολιτικής, τού "δέν διεκδικούμε τίποτε". Παρουσιάζεται λοιπόν τό παράλογο νά ζητά διάλογο διεκδικήσεων, αυτός που δέν έχει κανένα Νομικό καί λογικό έρεισμα γιά καμιά απαίτησή του, καί νά τόν αρνείται αυτός που ένα σωρό δικαιώματά του, κατοχυρωμένα από Διεθνείς Συνθήκες καί Διεθνές Δίκαιο, έχουν βάναυσα καταπατηθεί. Η Τουρκία έχει καταπατήσει τίς Διεθνείς καί Διμερείς Συμφωνίες, τό Διεθνές Δίκαιο καί τά ανθρώπινα δικαιώματα στήν Κύπρο, τήν Ιμβρο καί Τένεδο, τόν Ελληνικό πληθυσμό τής Μ.Ασίας καί τής Πόλης, τό Πατριαρχείο κτλ., κι η Ελλάδα "δέν διεκδικεί τίποτε"! Αποδέχεται κι έτσι νομιμοποιεί ως τετελεσμένες, τίς πράξεις γενοκτονίας καί ξεριζωμού τού Ελληνισμού. Προσπαθεί μέ χαμηλούς τόνους καί ηττοπάθεια, νά μή προσβάλη καί θυμώση ή δώση αφορμές στήν γείτονα καί αγωνιά νά περισώση τίς βραχονησίδες καί τά νησιά της, από τήν καλπάζουσα βουλιμία της. Κι αυτό τό ονομάζει Εξωτερική Πολιτική της!

Ας δούμε όμως τήν συγκεκριμένη, πρόσφατη κρίση καί τήν τραγικά ανίκανη διαχείρισή της. Τό υπουργείο τών Εξωτερικών συνελήφθη κοιμώμενο καί ναρκισσευόμενο. Δέν είχε ή δέν αξιοποίησε πληροφορίες γιά γεγονότα καί σαφέστατες ενδείξεις τών Τουρκικών προθέσεων. Καί φυσικά δέν εκπόνησε κανένα σχέδιο αντιμετώπισής τους. Ο πληθωρικός καί αεί υπερβάλλων Υπουργός υποτίμησε αρχικά τήν κρίση, γιά νά τήν υπερτιμήση τελικά, μέ ανάλογη δόση λεονταρισμών, υπό τό φώς τών προβολέων τών τηλεοπτικών καναλιών. Τό πιό σημαντικό Υπουργείο, στραμμένο μέσω τού Υπουργού του πρός τόν Ελληνα τηλεθεατή-ψηφοφόρο κι όχι πρός τήν διαχείριση καί σχεδιασμό λύσεων τού προβλήματος. Κι όταν τό πρόβλημα έγινε οξύ - οξύτερο μέ τούς ψεύτικους βρυχηθμούς- τότε καί η προσδοκούμενη μέ ανακούφιση λύση από τόν από μηχανής Θεό-Πλανητάρχη. Εξ ού κι οι ευχαριστίες! Ετσι που μπλέξαμε, όπως-όπως νά ξεμπλέξουμε καί μετά έχει ο Θεός! Καί βέβαια πού είναι τό περίεργο; Περίεργο θά ήταν αν τό εν λόγω Υπουργείο λειτουργούσε σωστά! Περίεργο θά ήταν αν ο εκάστοτε Υπουργός ήξερε αυτό που ξέρει κάθε 12χρονος αρχάριος σκακιστής, - ότι κάνοντας κάποια κίνηση, έχεις προβλέψει καί όλες τίς αντι-κινήσεις τού αντιπάλου καί σχεδιάζεις κι ενεργείς ανάλογα. Περίεργο θά ήταν αν η στελέχωση τού Υπουργείου γίνονταν μέ αξιοκρατικά κριτήρια καί όχι κομματικά, οπότε καί ανάλογη θά ήταν η απόδοσή του. Κι ακόμη πιό περίεργο αν ο "παντογνώστης" Υπουργός ζητούσε καί εκτιμούσε τίς απόψεις ιδικών Συμβούλων- Διπλωματών καριέρας, όπως προβλέπεται κι όπως θά έπρεπε. Καμμία πρόβλεψη λοιπόν, καμμιά στρατηγική, κανένας σχεδιασμός, αλλά σπασμωδική αντιμετώπιση τού εκάστοτε προβλήματος που μέ πρωτοβουλία καί σχεδίαση άλλων, κατά περίπτωση προκύπτει.

Τό Υπουργείο Αμύνης καί τά Επιτελεία. Οι ευθύνες τους άμεσα εξαρτώμενες βέβαια από τούς χειρισμούς τού Υπουργείου Εξωτερικών, αλλά καί ανεξάρτητα, τεράστιες γιά τήν επιτυχή διαχείριση τής κρίσης. Εδώ η ψυχραιμία, η οργάνωση, η πρόβλεψη κι ο σχεδιασμός, πρέπει νά πρυτανεύουν στόν ύψιστο βαθμό. Χιλιάδες ζωές εξαρτώνται από αυτά. Υψώθηκε μιά σημαία κι εστάλη ένα άγημα, καί δέν έγινε καμμία πρόβλεψη γιά τίς συνέπειες, καμμία σχεδίαση καί καμμιά πρωτοβουλία γιά τήν αντιμετώπιση αντίδρασης τού αντιπάλου. Χτύπησαν τά τύμπανα τού πολέμου καί βγήκε πανηγυρικά καί τηλεπαρουσιαζόμενος ο Στόλος από τόν Ναύσταθμο. Παραβιάσθηκε κάθε αυτονόητη κι επιβαλλόμενη έννοια απορρήτου, γιά χάρη πάλι τού εντυπωσιασμού τού τηλεθεατή-ψηφοφόρου. Υπερβάλλον καί πάλι πολεμικό κλίμα καί θεατρική κλιμάκωση τής κρίσης, χωρίς, όπως αποδείχθηκε, νά υπάρχη ούτε η βούληση, ούτε η προετοιμασία, ούτε η πολιτική πλαισίωση γιά επιτυχή εξέλιξη. Η μεγάλη ευθύνη είναι καί πάλι τής Πολιτικής ηγεσίας τού Υπουργείου, που χωρίς Πολιτική καί Στρατηγική, αλλά μόνο παθητική αναμονή τών σχεδιασμένων από τόν εχθρό εξελίξεων, στέρησε από τά Επιτελεία τήν δυνατότητα σχεδίασης πρωτοβουλιών, καί λήψεως ταχυτάτων καί άμεσων αποφάσεων. Οταν γιά τήν παραμικρή δράση, έπρεπε νά γίνη σύσκεψη τού ΚΥΣΕΑ, όταν ο αρχηγός τού Στόλου παρέμεινε στό Ναύσταθμο ενώ ο Τούρκος συνάδελφός του βρίσκονταν σέ Φρεγάτα, στό κέντρο τών επιχειρήσεων, όταν οι πληροφορίες, όπως η απόβαση τών κομάντος μας ή η πτώση τού ελικοπτέρου μας, χρειάζονταν ώρες γιά νά επαληθευθούν καί μάλιστα μέ αντιφατικές παλινδρομήσεις, όταν η απόφαση ανάληψης κάποιας δράσης (Κομάντος από τήν Κώ) σκόνταφτε στήν μή έγκαιρη προετοιμασία τών απαιτούμενων 4 μόλις ωρών (!) καί εγκαταλείπονταν, ποιά δυνατότητα επιτυχούς επιχειρησιακής διαχείρισης τής κρίσεως είχαν τά Επιτελεία; Καί όταν όλη αυτή η ανεπάρκεια δέν μπορούσε πλέον νά καλυφθή, μήπως δόθηκε καμμία παραίτηση; Μήπως έγινε καμμία αυτοκριτική; Οχι μόνο δέν έγινε κάτι τέτοιο, αλλά αντίθετα έγινε προσπάθεια μέ πρωτοφανή δειλία κι υποκρισία, νά αποδοθούν ευθύνες στούς Κυβερνήτες τών ετοιμοπολέμων πολεμικών πλοίων που κάτω από δυσμενείς συνθήκες καί χωρίς σαφείς εντολές, ριψοκινδύνευαν τίς ζωές τών πληρωμάτων τους καί τίς δικές τους, σέ ένα συνεχές κυνηγητό μέ τά Τουρκικά πλοία. Οσο γιά τήν πτώση τού ελικοπτέρου, υπάρχουν ακόμη αναπάντητα καί ίσως συγκαλυμμένα ερωτηματικά, αλλά υπάρχει καί η άνανδρη σπουδή νά κατηγορηθούν οι ηρωϊκοί χειριστές του σάν αίτιοι τής καταστροφής. Η επιβαλόμενη "κάθαρση" επεβλήθη τελικά σέ επίπεδο πάλι εντυπώσεων, σέ αυτούς που είχαν οπωσδήποτε ευθύνες, αλλά όχι τίς μέγιστες, μέ τήν απόλυση τών αρχηγών τών Επιτελείων καί τήν αντικατάστασή τους από άλλους καί πάλι εξ αποστράτων καί πάλι μέ κομματικά κριτήρια. Αν μαθαίναμε τουλάχιστον από τά λάθη!

Τό τρίτο πακέτο λαθών χρεώνεται στόν Πρωθυπουργό τής χώρας, που είναι τυπικά καί ουσιαστικά ο συντονιστής κι ο υπεύθυνος ρυθμιστής τών αποφάσεων. Σ' αυτόν που λίγες μόλις μέρες πριν, οι δημοσκοπήσεις έδιναν ένα μεγάλο ποσοστό εκτίμησης, συναίνεσης κι ελπίδας, μετά από πολύχρονη έλλειψη καί έκλειψη τού προκατόχου του. Ανέτοιμος, ανενημέρωτος καί απαίδευτος, βρέθηκε ξαφνικά στό μάτι τού κυκλώνα, προσπαθώντας ταυτόχρονα νά επιβιώσει μέσα από τίς εύθραυστες κομματικές ισορροπίες καί από τά συντροφικά, αδίστακτα καπελώματα ή μαχαιρώματα. Εχει ελαφρυντικά ο άνθρωπος! Τού φόρεσαν ένα κουστούμι που δέν ήταν στά μέτρα του κι ένα καπέλο υπερβολικά μεγάλο που τού έκλεινε τά μάτια, αλλά άφηνε ελεύθερα τ' αυτιά στίς υπερατλαντικές οδηγίες κι ελεύθερο τό στόμα νά εκφράση ευχαριστίες γιά ό,τι εμείς θεωρούμε ταπείνωση. Είχαμε κι εδώ υπερβάλλουσες, πομπώδεις δηλώσεις, γιά πολεμική αποφασιστικότητα καί ετοιμότητα, γιά σημαίες που ποτέ δέν θά υποσταλούν, γιά ποιοτική καί ποσοτική υπεροπλία στό χώρο τής κρίσης. Ήχησαν κι εδώ τά πολεμικά τύμπανα γιά νά μετατραπούν σέ λίγες μόνο ώρες, σέ υποκριτικά φάλτσα τραγούδια Ειρήνης, που κάθε νοήμων εύχεται βέβαια κι ελπίζει, αλλά μέ ποιό τίμημα; Καί τή σημαία υποστείλαμε, καί τήν πολυπροβαλλόμενη, ικανότητα καί ετοιμότητα τού Στρατού μας δημόσια αναιρέσαμε, καί τό φρόνημα καί ηθικό αυτού τού Στρατού αναίτια καί επικίνδυνα πληγώσαμε, καί γιά μιά ακόμη φορά τήν Εθνική υπερηφάνεια καί Ιστορία τού πολύπαθου Λαού μας ταπεινώσαμε. Μά μήπως κερδήθηκε η πολυπόθητη Ειρήνη, έστω καί μ' αυτές τίς απαράδεκτες καί ολέθριες κατά τήν γνώμη μας, συνέπειες; Μόνο μιά αναβολή πήραμε! Οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές τής ταπείνωσης ομολογούν ότι αναμένεται σύντομα τό επόμενο θερμό επεισόδιο. Η όρεξη τών Τούρκων αυξήθηκε, - όπως είναι λογικό ν' αυξάνεται μετά από τήν υποχωρητικότητά μας. Τώρα ζητούν περισσότερα κι αύριο ακόμη πιό πολλά. Αν σώθηκαν ζωές μ' αυτήν τήν ακριβοπληρωμένη ηθικά, πρόσκαιρη Ειρήνη, αύριο δυστυχώς θά χαθούν περισσότερες. Γιατί καί η ποιοτική ισορροπία δυνάμεων που πρός τό παρόν είναι ευνοϊκή γιά μάς, θά γίνη δυσμενής μέ τίς προγραμματισμένες παραλαβές υλικού τών Τούρκων, καί τήν ταυτόχρονη μή δική μας παραλαβή, αφού τά τελευταία δύο χρόνια δέν έγιναν (εγκληματική παράλειψη) παραγγελίες. Μήπως πάλι, η Ειρήνη αυτή μάς δίνει πίστωση χρόνου γιά νά κινηθούν οι Διεθνείς Οργανισμοί καί νά εξαναγκασθή η Τουρκία νά παραιτηθή τής επιθετικής πολιτικής της κι έτσι νά κερδηθή επιτέλους η διαρκής Ειρήνη; Κανένας Ελληνας δέν αυταπατάται πλέον. Η Ελλάδα δέν έχει ούτε φίλους ούτε συμμάχους. Ολοι απροκάλυπτα εύχονται καί αδιάντροπα πιέζουν καί απαιτούν νά υποχωρήση η Ελλάδα στίς Τουρκικές απαιτήσεις καί νά πάρη τέλος αυτός ο μπελάς πού εμποδίζει τά Ευρωπαϊκά προϊόντα καί τά Ευρωπαϊκά κεφάλαια νά πλημμυρίσουν τίς καταναλωτικά παρθένες, Τουρκικές αγορές. Οπως φάνηκε στίς πρόσφατες Συνδιασκέψεις, η Ελληνική εξωτερική πολιτική, παγιδευμένη από τά δικά της λάθη, είναι αδύναμη νά αλλάξη τό αρνητικό κλίμα. Ενα βέτο στήν τελωνειακή Ενωση τής Τουρκίας, θά μάς φέρη σέ δεινή θέση στίς σχέσεις μας μέ τούς εταίρους, καί θά δυσκολέψη ακόμη περισσότερο τήν πολιτική μας στήν Ευρώπη. Ενα Ναί θά μάς αφαιρέση τό τελευταίο μέσο πίεσης. Τό Ναί μέ σημαντικά κι όχι φραστικά ανταλλάγματα είναι ίσως καί δυστυχώς η μόνη λύση, αλλά ποιός έχει τό ανάστημα καί τίς ικανότητες νά διαπραγματευθή καί νά επιτύχη αυτά τά ανταλλάγματα; Ο Πρωθυπουργός μέ τό μεγάλο κουστούμι ή ο Υπουργός Εξωτερικών μέ τήν άκρατη γλώσσα; Δυστυχώς η πολύχρονη ανεπάρκεια ή ανυπαρξία Εθνικής Εξωτερικής Πολιτικής, υπερκυβερνητικής καί υπερκομματικής, μάς έχει φέρει σέ δεινή αν όχι απελπιστική διαπραγματευτική θέση. Τά περιθώρια στένεψαν κι οι πιέσεις τεράστιες. Αν υποχωρήσουμε σ' αυτές, θά αποποιηθούμε ιστορικά καί κυριαρχικά δικαιώματα. Αν όχι, Πόλεμος. Ενας πόλεμος που δέν εξορκίζεται ούτε μέ "μπλόφες" πολεμικών τυμπάνων ούτε μέ τραγούδια υποθηκευμένης Ειρήνης. Αλλά μέ Εθνική, διαχρονική, σταθερή καί πρό πάντων Υπερκομματική, Εξωτερική πολιτική, μέ στόχους, Ιστορική συνέπεια καί συνέχεια, μαχητικότητα, φιλοπατρία καί επιτέλους ικανούς Ανδρες.

Επαμεινώνδας Παντελεμίδης

   
 
[Πίσω ΠΟΛΙΤΙΚΗ] [Πίσω ΤΕΥΧΟΣ 7ον]