ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΕΤΑΙΡΙΕΣ

την εποχή του ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ

 

Στα αρχαιοελληνικά κείμενα αναφέρεται με σαφήνεια οτι η ίδρυση των πρώτων ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΩΝ και ΑΝΤΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΩΝ εταιρειών έγινε κατά την εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου.
Ο Μεγαλέξανδρος έδωσε εντολή στον ΑΝΤΙΜΕΝΗ από την Ρόδο, να ιδρύση την υποδομή για την λειτουργία ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗΣ αλλά και ΑΝΤΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗΣ εταιρείας με τον εξής τρόπο:
Οι αγοραπωλησίες των δούλων ήταν ένα καθημερινό φαινόμενο εκείνης της εποχής. Οι τιμές των δούλων καθορίζονταν ανάλογα με την δύναμή τους, την εμφάνισή τους και την ηλικία τους.
Ένας δούλος γεροδεμένος και υγιής μέχρι 25 χρονών είχε τιμή αγοράς 150 δραχμές, ενώ ένας καταβεβλημένος δούλος άνω των 25 ετών αγοράζονταν με 80-100 δραχμές. Η αγορά μιάς νέας και ωραίας δούλας κόστιζε 300 δραχμές περίπου ενώ η τιμή μίας δεύτερης επιλογής (σε εμφάνιση) δούλας ήταν μόνον 150 δραχμές.
Επειδή τα στρατόπεδα στην εκστρατεία χρειάζονταν δούλους για βοηθητικές εργασίες (αγγαρείες) συγκέντρωνε τους δούλους που προσέφεραν οι στρατιώτες, οι ελληνικές πόλεις, οι βασιλείς της Ασίας, οι έμποροι δούλων και όποιος άλλος ήταν ιδιοκτήτης δούλων υπογράφοντας ένα ΑΣΦΑΛΙΣΤΗΡΙΟ ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ.
Συγκεκριμένα ο δικαιούχος, αυτός που προσέφερε δούλους, καθώριζε και την αξία τους (για παράδειγμα αυτός ο δούλος κοστίζει 150 δραχμές, αυτή η δούλα 180. Αυτός ο δούλος 135 κλπ σύνολο τόσες δραχμές) και αθροίζονταν βγάζοντας το συνολικό ασφαλιζόμενο ποσό (πορίζων τανδράποδα τα επί στρατοπέδω όντα εκέλευσε τον βουλόμενον απογράφεσθαι οπόσου θέλει {1352}) το οποίο και γραφόταν στο ασφαλιστήριο συμβόλαιο.
Το ετήσιο ΑΣΦΑΛΙΣΤΡΟ που έπρεπε να πληρωθεί ήταν οκτώ (8) δραχμές (τελείν δε του ενιαυτού οκτώ δραχμάς αποτίσαι (1352). Το ασφάλιστρο αύξανε ανάλογα με τους δούλους που ασφαλίζονταν (Απογραφέντων ουν πολλών ανδραπόδων ουκ ολίγον συνετέλει αργύριον {1353}) το οποίο και γραφόταν στο ασφαλιστήριο συμβόλαιο.
Ακόμη γινόταν αναπροσαρμογή ασφαλίστρων ανάλογα με την επικινδυνότητα των στρατοπέδων όπου απασχολούνταν οι δούλοι.
Ο δικαιούχος και ο ασφαλιζόμενος δεν ήταν το ίδιο πρόσωπο. Δικαιούχος ήταν ο δουλοκτήτης και ασφαλιζόμενος ο δούλος (το ανδράποδον).
Οι όροι του ασφαλιστήριου συμβολαίου ήταν σαφείς. Η ασφαλιστική εταιρία αναλάμβανε, εάν ο δούλος αποδράσει, ο δικαιούχος, (ιδιοκτήτης του δούλου) να εισπράξη την τιμή (αποζημίωση) που είχε εγγράψει στο ασφαλιστήριο συμβόλαιο (αν αποδρά το ανδράποδον κομίζεσθαι την τιμήν ης ανεγράψατο {1353}).
Και ερχόμαστε τώρα στο σημείο των ΑΝΤΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΩΝ εταιριών. Η ασφαλιστική αυτή εταιρία αντασφαλίζετο για να μειώσει τους κινδύνους απο την συνεχή ζημιά που θα της προκαλούσαν οι εκτεταμένες αποδράσεις δούλων.
Υπήρχε σύμβαση (διαταγή) την οποία εκτελούσε ο Σατράπης της περιοχής που βρισκόταν το στρατόπεδο. Ετσι εάν κάποιος δούλος αποδρούσε έπρεπε η Σατραπεία (αντασφαλιστική Εταιρία) είτε να αναπληρώσει τον δραπέτη είτε να αποδώσει στον ιδιοκτήτη την αξία του. (Ει δε τι αποδραίη ανδράποδον, εκέλευε τον σατράπην της εν η εστί το στρατόπεδον, ανασώζειν ή την τιμήν τω κυρίω αποδούναι {1353}).
Πιστεύουμε ότι αποδείξαμε ότι οι ΠΡΩΤΕΣ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΕΣ αλλά και ΑΝΤΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΕΣ εταιρίες ήταν ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ τόσο στη λειτουργία όσο και στη σύλληψη της ιδέας. Και όπως είπε ο Σωκράτης 'ο καλός οικονομολόγος είναι αυτός που γνωρίζει και τους εχθρούς να χρησιμοποιεί έτσι ώστε να επωφελείται από αυτούς'. Ξενοφών "Οικονομικός" 15.
Μήπως ήρ-θε η ώρα να ξεθάψουμε ένα ακόμη λαμπρό χθες! Οι διαγεγραμμένες πτυχές του χθες αρχίζουν και παίρνουν και πάλι τις ορθές μορφές. Στον πλανήτη αργά και σταθερά ξανάρχονται οι Ελληνες.

Γρηγόρης Ζώρζος
Οικονομολόγος

   
 
[ Πίσω Αρχαία Ιστορία] [ Πίσω Οικονομία] [ Πίσω ΤΕΥΧΟΣ 7ον]