ΑΙΑΝΗΣ
Ποιητικό βιβλίο του Μανώλη Καπουσίδη
Εκδόσεις ΚΟΙΑΝΑΞ Θεσσαλονίκη "1996"
 

Μέσα από ένα πλήθος νέων ποιητικών βιβλίων του ποιητή των καιρών μας που ανοίγει νέους πνευματικούς δρόμους διάλεξα να προσεγγίσω νοητικά κι αισθητικά την συλλογή ΑΙΑΝΗΣ, όχι γιατί τ' άλλα δεν μ' ενθουσίασαν ή τα θεωρώ βιβλία με μικρότερη σημασία, αλλά γιατί από κάπου έπρεπε να κάνω την αρχή, κάπου έπρεπε να σταθώ γιά ν' αγναντέψω τα μυστικά, μεγαλειώδη όσο κι απροσπέλαστα τοπία που μας οδηγεί ο ποιητικός οίστρος και η συμπαντική νοημοσύνη του Μανώλη Καπουσίδη, που δεν αποτελούν μόνο ποιητικές κατακτήσεις μεγάλης ολκής αλλά και "κάποιο ανεξίτηλο εύσημο στο αεικίνητο μέτωπο της αιωνιότητας" όπως το διαισθάνεται καθαρά και ο ίδιος.
Αυτή είναι η αξία και η δύναμή του και η μοίρα του και το φως τής ουράνιας καταγωγής ξεχωρίζει μέσα σε στίχους που μοιάζουν αστραπές μνήμης από μία άλλη "προαρχέγονη εποχή, κατευθυνόμενη προς τ' αντίυλα άδυτα του Ναού της Άφατης Αυταρχής -όπου ατελεύτητη διαδοχή- σιωπηλών ενιαυτών συνελάμβανε και δομούσε την αέναη, στη στιγμή ύπαρξή μας". Νιώθεις "την προαιώνιο ταύτιση -στην πηγή των ερώτων- που ο Λόγος διέσπειρε μες σε μήτρα, απ' τις μήτρες του χάους...".
Όμως αυτό δεν φτάνει -τίποτα δεν φτάνει πιά όταν ξεκινάς για τόσο μακρινά ταξίδια του νού και της καρδιάς και κυρίως όταν αισθάνεσαι πως κατοικείς άυλος και φωτεινός ανάμεσα σε χιλιάδες αστέρια- αστέρι και σύ των πόθων σου, αλλά και της ουσιαστικής σου αξίας, πέρα από τον κόσμο των ορίων, του πόνου και των οδυρμών.
Αυτή είναι όμως πορεία αλλά και η μυστική ζωή των υπερβατικών ποιητών που έχουν την σφραγίδα δωρεάς γι' αυτήν την σπάνια χάρη και ξέρουν την τύχη τους και σίγουρα την δύναμή τους και συχνά τα οράματά τους έχουν κάτι από την ανέκφραστη όσο και μεγαλειώδη μουσική του απείρου.
Η ποίηση από μόνη της είναι αθάνατη καί άυλη ερωμένη και όσο πιό μακρυά φτάνει ο χαρισματικός ποιητής τόσο είναι και πιό κοντά της και αν δεν την εγκαταλείπει δεν είναι μόνο γιατί δεν το θέλει αλλά και γιατί δεν το μπορεί.
Έτσι ο Μανώλης Καπουσίδης ξαναγυρίζει στις ίδιες αρχέγονες πηγές των δοξαστικών κι ερωτικών παλμών, όπου το μυστήριο της ύπαρξης -κάθε ύπαρξης- εκστασιάζει κι εκστασιάζεται, γιατί στέκεται ή κινείται από δυνάμεις που μοιάζουν "τηλέδοξο σάλπισμα Θεών και Τιτάνων". Εκεί τον περιμένει και η Αθάνατη πολυαγαπημένη του Ποίηση "Μιάς στιγμής η απόσταση στα ιώδη αστρότοκα ρεύματα....".
Πιό επάνω βέβαια έχει πολλά, πιό κάτω δεν έχει τίποτε.
Γιάννης Χατζηιωάννου

   
 
[ Πίσω ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ] [ Πίσω ΤΕΥΧΟΣ 10ον]