ΜΕΙΞΙΣ - ΑΝΑΚΥΚΛΗΣΙΣ
ΜΥ-ΘΟΛΟΓΙΑΣ + ΙΣΤΟΡΙΑΣ
του Ι. Φουράκη

 


Εξεδόθη στά μέσα Ιουλίου, μέ τόν παραπάνω τίτλο, τό νέο βιβλίο τού Γιάννη Φουράκη. Καί σέ αυτό τό βιβλίο, ο Συγγραφέας αναλύει, αλληλοσυνδέει καί πραγματεύεται τίς περίπου γνωστές μελέτες καί θέσεις του. Ένα μεγάλο μέρος από τά στοιχεία που εκθέτει, είναι επίσης, λίγο ή πολύ γνωστά καί επιχειρούν μία αποκατάσταση τής υποκρυμμένης ή πλαστογραφημένης Ιστορίας. Ένα άλλο μέρος είναι ίδιες καί εν πολλοίς υποκειμενικές απόψεις γι' αυτήν τήν Ιστορία, προϊόντα μακρόχρονης έρευνας καί επίπονης, συγκριτικής μελέτης του. Τέλος ένα τρίτο μέρος τών γραφομένων είναι φαινομενικά ή ουσιαστικά, "περίεργες" προεκτάσεις τών ορατών γεγονότων αυτής τής Ιστορίας, που ακούγονται "τρελλές" κι "αιθεροβάμονες" - επίθετα, που δεικτικά , ο ίδιος ο Συγγραφέας συχνά χρησιμοποιεί γιά τόν εαυτό του. Προσωπικά θεωρώ τό βιβλίο θετικό καί χρήσιμο γιά ψύχραιμους καί εν μέτρω σκεπτόμενους ερευνητές, που θά βρούν έτοιμα, βιβλιογραφικά πλαισιωμένα ερεθίσματα καί ανυποψίαστα μονοπάτια έρευνας, καί ακατάλληλο γιά αυτούς τούς αναγνώστες που έχουν τήν τάση νά καταπίνουν αμάσητα καί ανερεύνητα κάθε τι που "εν μυστηρίω" τούς προσφέρεται.
Στίς τελευταίες σελίδες, ο Συγγραφέας επιχειρεί μιά διόρθωση καί μία ηθική αποκατάσταση αυτών, που καταφανώς άδικα καί δεοντολογικώς απαράδεκτα, έθιξε καί εξέθεσε στό προηγούμενο βιβλίο του (όπως τους κ.κ. Σαραγά, Ποδότα, Καρατζά, Καλλόπουλο ... καί τόν γράφοντα), επικαλούμενος "συντακτικά" καί "διατυπωτικά" λάθη καί ζητώντας συγγνώμη μέ συγκινητικά εγκάρδιο, σέ κάποιες περιπτώσεις, τρόπο. Η πράξη του αυτή, έστω καί όψιμη, οπωσδήποτε τόν τιμά καί γι' αυτό γίνεται - από εμένα τουλάχιστον - πρόθυμα αποδεκτή. Αποκαθιστά τήν Ηθική καί τό Δίκαιον σέ διαπροσωπικό επίπεδο, αλλά η πραγματιστική ηθική ωφέλεια γιά τούς θιγέντες, είναι μόνον μερική. Τό "όπλο" και το "σώμα του εγκλήματος" παραμένουν καί θά παραμένουν εσαεί στό προηγούμενο βιβλίο του καί στά ράφια των βιβλιοθηκών, που αυτό τοποθετήθηκε! Αυτό είναι κάτι που, φαίνεται ότι δέν εκτιμάται αρκούντως από τόν Συγγραφέα, αφού ζητώντας συγγνώμη σ' αυτό τό βιβλίο απ' όσους ηθικά έβλαψε στό προηγούμενο, αναμιγνύει ή κατηγορεί νέα πρόσωπα πλέον, μή προβλέποντας τήν πιθανότητα νά χρειαστή νά ζητήση κι απ' αυτά συγγνώμη, στό επόμενο! Ένα βιβλίο δέν είναι ένα αναλώσιμο περιοδικό ή η εφημερίδα μιάς ημέρας, που κατόπιν πετιέται. Οι κατηγορίες που διατυπώνονται σ' αυτό παραμένουν ανεξίτηλες, έστω κι αν διαψευσθούν ή ανακληθούν. Οι ευθύνες αυτού που τίς γράφει είναι τεράστιες καί δέν αναιρούνται δυστυχώς, μέ μιά "συγγνώμη" !
Κάνω έκκληση λοιπόν, από αυτήν τήν στήλη, στόν παλιό μου φίλο, Γιάννη Φουράκη, νά αναλογισθή αυτές τίς ευθύνες του καί νά σταματήση αυτήν τήν τακτική, που μόνο φθορά δημιουργεί σέ πρόσωπα ή ομάδες που, στούς δύσκολους αυτούς καιρούς, υπερασπίζονται -ο καθένας μέ τόν τρόπο του καί ίσως καί μέ λάθη του- τόν βαλλόμενο Ελληνισμό. Τήν ίδια έκκληση κάνω πρός κάθε κατεύθυνση, ακόμη καί πρός φίλους που είναι καί σύντροφοι καί συνεργάτες! Οι εχθροί είναι πολλοί καί πάνοπλοι κι η ανάγκη γιά ομόνοια καί σύμπνοια, μεγάλη καί επιτακτική, πέρα από μικροδιαφορές ή κακές συμπεριφορές.
Όσον αφορά τίς γνωστές κατηγορίες γιά ανθελληνικές ενέργειες από "Σωσίες", "Κλώνους" καί "Εφιάλτες", που συγκροτούν άλλωστε Εθνικά καί ποινικά εγκλήματα, εφ' όσον υπάρχουν στοιχεία που τίς θεμελιώνουν, νά κατατεθούν αυτά στόν Εισαγγελέα καί νά επιληφθή μέ αυστηρότητα η Ελληνική Δικαιοσύνη. Αν όμως δέν υπάρχουν στοιχεία, τότε η κατηγορία είναι ηθικά καί Νομικά, άδικη καί δημιουργεί ευθύνες συκοφάντησης. Όλα αυτά είχαν τονισθεί καί είχαν καί από εκείνον γίνει δεκτά, στήν συνάντηση που αναφέρει στή σελίδα 387. Είναι η πρώτη αρχή τού Δικαίου ότι κανείς δέν θεωρείται ένοχος μέχρις αποδείξεως τής ενοχής του. Οι πρόγονοι μας άλλωστε, τούς οποίους καί ο Συγγραφέας επίσης τιμά, όχι μόνο, υπερτιμώντας την, είχαν Θεοποιήσει τήν Δικαιοσύνη, αλλά ακόμη καί σέ περίπτωση καταδικαστικής ισοψηφίας, που σήμαινε σημαντικές αλλ' όχι καθοριστικές αποδείξεις, μέ τήν ιερή ψήφο τής Αθηνάς, αθώωναν τόν κατηγορούμενο Ας αντλούμε λοιπόν από αυτούς ηθικά παραδείγματα κι ας μήν τιμούμε μόνον κατ' όνομα καί επιλεκτικά τό Ελληνίζειν, αλλά κατ' Ουσίαν, Αρετήν και Συνείδησιν!
Επαμεινώνδας Παντελεμίδης

   
 
[ Πίσω ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ] [ Πίσω ΤΕΥΧΟΣ 12ον]