ΔΑΡΕΙΟΣ
του Γεωργίου Κιζλάρη

 

(Αιτιασάμενος δε Δαρείος ημάς τε αυτούς και Ερετριέας...Πλάτων, Μενέξενος)

Εγώ ο Δαρείος Υστάσπου ο Μέγας Βασιλεύς των βασιλέων
προστάττω σε Δάτη
αν θέλεις να φέρεις το κεφάλι στους ώμους
να δέσεις χειροπόδαρα τους Ερετριείς και τους Αθηναίους (κυρίως αυτούς)
και να τους φέρεις θρίαμβο στα Σούσα.

Απλώθηκαν οι Πέρσαι από τη μία θάλασσα ως την άλλη
ως υπάκουοι υπηρέται και χτένιζαν την Εύβοια.
Μα οι Ερετριείς και οι Αθηναίοι -κυρίως αυτοί- δεν ήσαν Πέρσες.
Είχαν νόμους που οι ίδιοι εψήφιζαν.
Είχαν ηγέτας τους πλέον εκλεκτούς που οι ίδιοι -όντες εκλεκτοί- εξέλεγαν.
Έτσι εξέλεξαν τον Μιλτιάδη και επέλεξαν τον Μαραθώνα

κι' είπαν

Δεί ημάς τε αυτούς αγωνίσασθαι περί πάτρης.

Και ηγωνίσαντο ευκλεώς
ως αρμόζει τοις Έλλησιν
κι ο μέγας βασιλεύς εξεπλάγει σφόδρα
πως μία χούφτα Έλληνες ενίκησαν
αυτόν τον Μέγα Βασιλέα τον Βασιλέα των βασιλέων

Αυτό το ημάς τε αυτούς ουδέποτε κατενόησεν ο Δαρείος.

   
 
[ Πίσω Ποίησις ] [ Πίσω ΤΕΥΧΟΣ 5ον ]