Ο ΓΕΝΙΤΣΑΡΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΑΣΠΡΟΜΑΥΡΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΤΑΙΝΙΩΝ
 

Αγαπητοί φίλοι της ΤΕΤΡΑΚΤΥΟΣ,
Διά της παρούσης θα επιχειρήσω να σχολιάσω την προτροπή σας προς τηλεθέαση των ασπρόμαυρων "Ελληνικών" ταινιών η οποία καταγράφεται στην 3η σελίδα του 11ου τεύχους του περιοδικού σας.
Επίσης θα σας παρακαλούσα να μας κοινοποιήσετε τα σχετικά στοιχεία που διαθέτετε γιά την σχέσι του Ιδρύματος Φόρντ με την εξαφάνισι της εξελίξεως των εν λόγω ταινιών, επειδή θεωρώ το θέμα αυτό σοβαρότατο και προ παντός διδακτικότατο για την διαλεύκανσι των τρόπων με τους οποίους επεμβαίνουν τα αλλότρια συμφέροντα στην χώρα μας.
Οι ασπρόμαυρες "Ελληνικές" ταινίες, ο παλιός "καλός Ελληνικός κινηματογράφος", όπως συνήθως αποκαλείται, ευθύνεται τα μέγιστα, όπως θα προσπαθήσω να καταδείξω, για την τροπή των παραδοσιακών ηθών και τρόπων ζωής επί το αλλότριον αλλά επίσης και επί το μικροαστικότερον. Βεβαίως υπάρχουν και εξαιρέσεις.
Με μία βαθιά περιφρόνησι και ειρωνεία προς την παράδοσι είναι διαποτισμένος ο εν λόγω κινηματογράφος. Παραλλήλως προβάλλει ξεδιάντροπα τα κάθε είδους αλλότρια μικροαστικά και νεοπλουτίστικα στοιχεία τα οποία διαβρώνουν ότι το Ελληνικόν απέμεινε στην νεοελληνική ψυχή μετά από την τεράστια αλλοτρίωσί της από την Ιουδαιοχριστιανική λαίλαπα.
Ελαχιστότατο, εκ πρώτης όψεως, παράδειγμα: η Ελλάς τώρα είναι η πρώτη χώρα σε κατανάλωσι ουίσκι σχεδόν σ' όλον τον κόσμο, όταν διαθέτει ποτά ασυγκρίτως ανώτερα απ' αυτό. Παρατηρείστε στις ταινίες αυτές πως προβάλλεται συνεχώς ακόμη κι' από την δεκαετία του '50.
Στο θέμα της μουσικής πλην των μπουζουκιών, όπου κι εκεί προβάλλεται ότι το χειρότερο, έχουμε μιά επίμονη προβολή των αλλότριων μουσικών και χορών που απευθύνονται κυρίως στους νέους: τσα-τσα, ροκ εντ ρολ, μάμπο, ρούμπα, σάμπα και τα ρέστα. Λαμπρά παραδείγματα οι επιδόσεις των κυρίων Ηλιόπουλου και Κωνσταντάρα.
Το καρακιτσαριό που μαστίζει την χώρα απ' άκρου εις άκρον στην διαμόρφωση των οικιών εντός και εκτός αλλά και στην ένδυσι, στην κουρά, στον τρόπο ομιλίας και συμπεριφοράς, προβλήθηκε ακατάσχετα από τον εν λόγω κινηματογράφο.
Η ελαφρότητα της συμπεριφοράς των γυναικών, με τις χωριάτισσες υπηρέτριές τους, με τα κουμκανάκια τους, τις απιστιούλες τους, τις σπατάλες, τα πρωινά στις κρεββατοκάμαρες και τα ρούχα από τα Παρίσια και τα Λονδίνα, ευθύνονται τα μέγιστα για το είδος της γυναίκας που διαθέτουμε σήμερα, είδος που γεννάει και μεγαλώνει τις προβληματικές αυτές νέες γενιές. Βεβαίως για όλα αυτά δεν ευθύνεται αποκλειστικά ο κινηματογράφος αυτός αφού πολύ σοβαρότεροι λόγοι συντρέχουν προς τούτο.
Πλήν σπανίων δε περιπτώσεων ουδέν το Ελληνικόν προβλήθηκε ποτέ από τον κινηματογράφο αυτόν. Παντελής σχεδόν απουσία της Ελληνικής μυθολογίας και ιστορίας, σε αντίθεσι με τους Ιταλούς οι οποίοι για λογαριασμό μας το έπραξαν αρκούντως. Κι όταν αυτό σπανίως συνέβη, κυρίως με θέματα από την Επανάσταση του 1821, εκφράσθηκε με τρόπο επιφανειακό και πάντοτε με την πρόταξι του αξιώματος "για του Χριστού την πίστη την αγία και της πατρίδος την ελευθερία". Κάτι το εντελώς ψευδές.
Η καλλιέργεια του συναισθήματος του οίκτου, ιδέα απεχθής για τους Έλληνες και προσφιλέστατη στους Τούρκους, με τις εκατοντάδες μυξοδακρύβρεκτες ταινίες του στυλ Ξανθόπουλου, καταρράκωσαν την Ελληνική ψυχή, τα αισθήματα, τις αντιστάσεις στις εκμεταλλεύσεις και αδικίες, καλλιεργώντας τα αισθήματα της μοιρολατρίας και της παραιτήσεως, του είδους "εμείς θα ζήσουμε κι ας είμαστε φτωχοί", και του "φάτε πλούσιοι παράδες και μεις ας πεθάνουμε, μιά φορά στο ίδιο χώμα όλους θα μας βάλουνε".
Θα μπορούσα να παραθέσω κι άλλα αρνητικά στοιχεία γιά τον εν λόγω κινηματογράφο αλλά σταματώ εδώ γιατί νομίζω ότι τα ήδη παρατεθέντα αρκούν.
Κι επειδή πιστεύω ότι ο κινηματογράφος αυτός εξακολουθεί να προκαλεί σοβαρή ζημιά στην νεοελληνική ψυχή, θα παρακαλούσα να σχολιασθούν οι απόψεις μου περί αυτού, ώστε άν μεν λανθάνω να υποστηριχθή η αξία του εάν δε έχω δίκιο να υποστηριχθή ακόμη περισσότερο η αρνητικότητά του. Ως ένα διαρκές σχολείο, αφού οι ταινίες του προβάλλονται κατά κόρον, αποκτούν ιδιαίτερη βαρύτητα ή αρνητικότητα ή η θετικότητά του.
Σταύρος Βασδέκης
ΣΕΡΡΑΙ


ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΕΤΡΑΚΤΥΟΣ
Αγαπητέ φίλε Σταύρο, οι απόψεις σου είναι σεβαστές και ξεκάθαρες και δεν πρόκειται να τις αντικρούσω. Η ιστορία λέει ότι στην 10ετία του '60, οι ταινίες του Κωνσταντάρα, Βουτσά, Βέγγου, Βασιλειάδου, Αυλωνίτη κλπ κλπ, σε ανταγωνισμό με τις υπερπαραγωγές του Χόλλυγουντ με Κάρυ Γκραντ, Κερκ Ντάγκλας, Τζων Γουαίην, Φρεντ Ασταίρ κλπ κλπ είχαν σχέση 19/1. Δηλαδή, στα 20 εισιτήρια, οι ελληνικές ταινίες έκοβαν 19 ενώ τα μεγαθήρια του Χόλλυγουντ μόλις 1. Αυτό το μοναδικό στην Ευρώπη γεγονός ήταν ανυπόφορο για τους εξουσιαστές, οι οποίοι μέσω Χόλλυγουντ θέλουν να περνούν τα φρικιαστικά μηνύματά τους. Έτσι, μετά την μεταπολίτευση, το "αμερικανικό" ίδρυμα Φόρντ, χρηματοδοτεί το "Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου", με αποστολή να βραβεύη και να χρηματοδοτή τις χειρότερες ελληνικές ταινίες και να εξοντώνη τις σωστές. Το αποτέλεσμα είναι να έχη εξοντωθεί ο ελληνικός κινηματογράφος, να κόβονται 19 εισιτήρια για χολλυγουντιανές ανοησίες τύπου "Άγγλος ασθενής" και ένα για ελληνική τανία (κατά κανόνα επίσης σαχλή), και ο Κολλάτος να ζητά από τους απλούς πολίτες χρήματα υπό τύπον μετοχών για μια σοβαρή ταινία ("Αλέξανδρος και Αϊσέ").
Η προτροπή για τηλεθέαση ασπρόμαυρων ελληνικών ταινιών ήταν για το σήμερα. Θεωρώ ότι είναι χίλιες φορές προτιμότερο για ένα ελληνόπαιδο να δη μία ασπρόμαυρη κωμωδία αντι μια χολλυγουντιανή υπερπαραγωγή η οποία διδάσκει (βάσει σχεδίου κατά τη γνώμη μου) την βία, τα ναρκωτικά, το κοινωνικό περιθώριο, τις συμμορίες και τέλος έναν τρόπο ζωής τελείως διάφορο του ελληνικού, ή ακόμη να βλεπη το παιδί τα τελείως παρακμιακά "ελληνίστικα σόως" τύπου "χρυσό κουφέτο", "ερωτοδικείο" ή "βλάξ, μπακ". Για το παιδί του σήμερα, το ουίσκι, οι ξένοι χοροί και ο μικροαστισμός, είναι πλέον καθιερωμένα (συμφωνώ ότι είχε συντελέση τότε κύρια ο κινηματογράφος), άρα μη βλαβερά σήμερα σε σχέση με την ομολογουμένως απαράδεκτη ποιότητα των προσφερομένων τηλεοπτικών εκπομπών και εφ' όσον η τηλεόραση είναι αναγκαίο κακό.
Γρηγόρης Μπέλλος

   
 
[ Πίσω TEYXOΣ 12ον]