ΓΙΑ ΤΟΝ ΔΙΟΝΥΣΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΠΟΔΟΧΗ ΤΟΥ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ
 

Αγαπητοί φίλοι του περιοδικού "Τετρακτύς Αείγνητος",
επιτρέψτε μου λίγο χώρο γιά ν' αναφερθώ σ' ένα ποίημα που δημοσιεύσατε στο προηγούμενο τεύχος σας (12ο).
Είμαι της γνώμης λοιπόν πως δεν είναι προσβολή των Ελλήνων, κ. Γεωργόπουλε εκ Σερρών, να δεχθής το ενάντιο, αλλά ανωτερότητα. (Είναι επικίνδυνο να αγνοούμε την ύπαρξη του παραλόγου).
Πίσω από τις Θεϊκές μορφές-Δυνάμεις, οι Έλληνες είχαν δεί παντού τον κόσμο ως "Απολλώνειο και Διονυσιακό ένστικτο" (κατά Νίτσε).
Αυτή η διάζευξη όμως δεν τους δημιούργησε τον σημερινό διυσμό. Τον δημιούργησαν όσοι πήραν θέση υπέρ του ενός (μεταφυσικού) ως δυνατοτέρου ενστίκτου έναντι του άλλου (του ορθολογικού).
Έπλασαν τους Ολύμπιους μύθους από απολλώνεια τάση, ως σωτήριο μέσο απέναντι στο άμετρο, το άλογο, την οδύνη και τον θάνατο -την ωμή αλήθεια των πραγμάτων- που εξέφραζε ο χαρακτήρας του Διονύσου, γι' αυτό τον "ευτέλιζον μιγνύοντάς τον μετά κοπράνων", γιά να συμφιλιώνονται με την αβυσσαλέα του Δύναμη, το μανικό του πρόσωπο.
Δεν επιλέγουμε λοιπόν την τέχνη -της Μαντικής-, το Μηδέν Άγαν και τα άλλα θετικά επειδή δεν μπορούμε να αντέξουμε και να ζήσουμε με την Αλήθεια.Δεν καταργούμε το μαχαίρι -τον Διόνυσο- επειδή μπορεί να κοπούμε. Ανάμεσα στον πόλεμο των αντιθέσεων με τις αρνητικές του συνέπειες -Διόνυσος ή πόνος απελπισία, θάνατος- και στο Απολλώνειο πνεύμα του Γνώθι σεαυτόν και παν μέτρον άριστον, ο πιό προικισμένος Λαός του κόσμου δημιουργούσε τον πιό εξισορροπητικό πολιτισμό του "επιδεικνύοντας μοναδική ευγένεια και απίστευτη αντοχή".
Χρήστος Εσκιτζής
Πολυβίου 90, Ανω Τούμπα, Θεσσαλονίκη

   
 
[ Πίσω TEYXOΣ 13ον]