.Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΜΑΣ ΜΕ ΑΠΛΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ

 

Η δομή του Ελληνικού "Κράτους", χτίστηκε και οργανώθηκε μέσα από πλήθος αντιφάσεων και συγκρούσεων διαφόρων δυνάμεων που εδημιούργησαν το σημερινό τερατούργημα του οποίου ίσως όμοιο να μην υπάρχει ή να μην έχει εμφανιστεί ποτέ.
Βλέπουμε να μας περιβάλει ένα "σύστημα" του οποίου η δομή στηρίζεται κυρίως σε οικονομικούς δεσμούς, "τεχνητούς"-"τεχνικούς", που αγνοούν την φυσική Ελληνική ανθρώπινη οντότητα, γιατί στηρίζεται σε σχέδια, σκοπούς και στόχους εβροαμερικάνικων πηγών και κατευθύνσεων, που συγκρούονται μόνιμα με το Ελληνικό πνεύμα πού υπάρχει διάχυτο σε κάθε Έλληνα ή μη Έλληνα. Το αποτέλεσμα όμως είναι, το πνεύμα αυτό να μην εγκλωβίζεται απόλυτα σε διεθνείς οικονομικούς κατευθυντές, όσο και αν αυτοί να προωθούν τον λεγόμενο "αμερικάνικο" ή "ευρωπαϊκό" τρόπο σκέψεως-ζωής και οικονομικών μορφών οργανώσεως "εγκλωβισμού". Ολες σχεδόν οι προσπάθειες χειραγωγήσεως, όπως αναδιάταξη καλλιεργειών στους γεωργούς, μείωση των οικογενειακών μικρών επειχειρήσεων, τροποποίηση στην παραγωγική κατεύθυνση των μικρών επιχειρήσεων κ.α. να έχουν επιτύχει μερικώς.
Εκεί όμως που έχουν επιτύχει είναι να μην υπάρχει καμμία οργάνωση, από μέρους του κρατικού μηχανισμού, που να βοηθά στην εξελικτική πορεία της χώρας μας.
Σημεία έντονα φαίνονται στην έντονη διαστρέβλωση των πηγών (δημοσιονομικών πηγών) των ελλειμάτων, αποδίδοντάς τες στους: μισθούς Δημοσίων Υπαλλήλων, Φοροδιαφυγή Ελευθέρων Επαγγελματιών, κ.α. κυρίως όμως στο "αντάρτικο" πνεύμα του Έλληνα (αγαπάς την Ελλάδα; Απόδειξη) που δεν βοηθάει το κράτος στην πάταξη των ανωτέρω.
Λές και την οργάνωση ελέγχου μέσω ΔΟΥ ή τις προσλήψεις ή την οργάνωση για την παραγωγικότητα την κάνει ο λαός και όχι οι "κυβερνώντες" οι οποίοι έντεχνα καλλιεργούν και επαυξάνουν τις συγκεκριμένες πληγές, σπάζοντας έτσι τον κύκλο που απαιτείται για την ρύθμιση και οργάνωση ενός κράτους που σέβεται τον εαυτό του και προσβλέπει στο μέλλον.
Το σπάσιμο του κύκλου ανοίγει δρόμους για πλήρη πολλές φορές, απόκρυψη φορολογητέας ύλης, δηλαδή "εισοδήματα" ή και ακόμη την είσοδο σε αυτόν τον κύκλο χρημάτων, νομιμοποιώντας, "άγνωστης'" προέλευσης χρήμα που μπορεί να επενδυθεί πιά άνετα ακόμη και στον Δημόσιο Τομέα σε μορρφές "ΡΕΠΟΣ", "Ομόλογα", "Αμοιβαια Κεφάλαια", "Ειδικές Καταθέσεις".
Τελευταία ακούμε και γιά το περίφημο "Πόθεν Εσχες" που έρχεται και φεύγει από νομοθέτημα σε νομοθέτημα χωρίς κανείς να ξεκαθαρίζει το τί σημαίνει και πώς πρέπει να λειτουργή σε έναν "οργανωμένο" κρατικό σχηματισμό. Θεωρείται εδώ γνωστό από τον γράφοντα ότι η πλειονότητα του κόσμου νομίζει ότι η ουσία του "Πόθεν Εσχες" είναι απλώς ένα επιπλέον σύστημα φορολογήσεως, δηλαδή "εσόδου" του κράτους, (ιδέα που κυριαρχεί και στις αναφορές των "κυβερνώντων"), κυρίως αξιών που διέφυγαν την φορολόγηση κατα την κίνησή τους εντός του κρατικού σχηματισμού. Αυτές οι αξίες φορολογούνται κατά την στιγμή που αναγκαστικά κινούνται εμφανώς για την απόκτηση κινητών ή ακινήτων, εκτός εάν ο πολίτης τις καλύψει με διάφορες μεθοδεύσεις, και έτσι δεν φορολογηθούν. Εδώ όμως η έννοια της παράνομης πηγής του εισοδήματος ξεχνιέται απο το κράτος, που σημαίνει ότι αν προέρχεται π.χ. απο εμπόριο όπλων (άκρως παράνομο) δεν μας ενδιαφέρει αρκεί να εισπράξουμε τον φόρο που αναλογεί.
Διεθνώς έχει πια καθιερωθεί η Λογιστικοποίηση (λεπτομερής καταγραφή όλων των δοσοληψιών) στην οργάνωση και έλεγχο των εισοδημάτων ώστε δημιουργώντας αλληλοσυγκρουόμενα συμφέροντα των συναλασσομένων, να υποχρεούνται αυτοί στην νόμιμη και ελεγχόμενη ροή των συναλλαγών, (αυτοέλεγχος) ώστε να κλείνονται οι "τρύπες" εισόδου και εξόδου εισοδημάτων απο τους πολίτες.
Το κεντρικό "νευρικό" σύστημα ελέγχου και καταγραφής των συναλλαγών είναι το σύστημα του Φ.Π.Α (Φόρος Προστιθεμένης Αξίας), που πρέπει, για να λειτουργή σωστά, να είναι απόλυτο και καθολικό σε κάθε οικονομική δραστηριότητα μέσα στο κράτος, ακόμη και στις διακρατικές σχέσεις με κάποιους κανόνες που θεσπίζονται διεθνώς.
Στην χώρα μας, έχουμε ένα συνοθύλευμα εξαιρέσεων και αλληλοσυγκρουομένων νόμων και κανόνων στήν οργάνωση του Φ.Π.Α., που οι τρύπες που δημιουργούν τείνουν να γίνουν μεγαλύτερες και από την περίφημη "Μαύρη Τρύπα" του Δημοσίου τομέα.
Μονίμως οι "κυβερνώντες" μιλάνε μόνο για μισθούς Δημοσίων Υπαλλήλων, χρήματα που είναι άκρως ανταποδοτικά, αφού ενισχύουν ουσιαστικά την ροή του χρήματος στην Αγορά, δημιουργώντας Φόρους πού επανασυλλέγονται από αυτό. Ξεχνούν μονίμως, αν και αναφέρονται τακτικά σε αυτό, για τις μεθόδους αυξήσεως της παραγωγικότητος του Δημοσίου Τομέα και της αποτελεσματικότητός του ώστε να μην είναι τροχοπέδη αναπτύξεως αλλα δύναμη προωθήσεώς της.
Τοποθετούν καλλιτεχνικά πολλές φορές το πρόβλημα στήν "μονιμότητα" των Δ.Υ. αφήνοντας στο απυρόβλητο τον κρατικό σχηματισμό μέσα στον οποίο καλούνται οι Δ.Υ. να λειτουργήσουν. Βέβαια σήμερα είναι πλατιά γνωστό το σύστημα προσλήψεων-απολύσεως Δ.Υ. ανάλογα με τον κομματικό σχηματισμό που κυβερνά την χώρα και τα κομματικά του συμφέροντα.
Προβληματισμοί μου για όλα τα παραπάνω, ειναι:
* Γιατί μόνο στην Ελλάδα δεν επεβλήθη από το "μεγάλο Αφεντικό" ΕΟΚ (σημερινή ΕΕ) η ενιαία οργάνωσις στον ΦΠΑ και στην Λογιστική οργάνωση Δημοσίου και Ιδιωτικού Τομέα: (Πράγμα που έγινε σε Ισπανία και Πορτογαλία άν και τους βάλανε στην ΕΟΚ πολύ μετά απο εμάς και έφερε αποτελέσματα που ήδη φαίνονται "δια γυμνού οφθαλμού" )
* Ποιές δυνάμεις και γιατί, δεν βοηθούν ή δεν επιτρέπουν την ουσιαστική οργάνωση του κρατικού μηχανισμού;

 

ΜΕΝΤΩΡ Κ.
   
 
[ Πίσω ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ] [ Πίσω ΤΕΥΧΟΣ 1ον]