ΚΑΛΟΣ ΤΕ Κ` ΑΓΑΘΟΣ

 



Αν αδυσώπητοι καιροί
τόν τόπο σου μαυρίσαν...
Αν τρωκτικά τίς Μνήμες σου
ύπουλα ροκανίσαν...
Αν τά Ιερά σου γκρέμισαν,
τ' αγάλματα εξορίσαν...
Αν τήν πανάρχαιη Γνώση σου
κλέψαν ή πυρπολήσαν...

Αν πάλι, γύρω Βάρβαροι
μαχαίρια ακονίζουν...
Αν δείλιασες στό κύταγμα
τών πάμπολλων πληγών σου...
Αν νόμισες οι Δόξες σου
πως έχουν πιά τελειώσει...
...μάθε αυτό τό Μυστικό,
που θάρρος θά σού δώσει:

Οι Μοίρες σού 'δωσαν τιμή,
Έλληνα νά σέ κάνουν.
Κι ο Ήλιος, ο Φερέσβιος
μέ Φώς σ' έχει ζυμώσει.
Τό επίθετό σου ΑΓΑΘΟΣ,
ΚΑΛΟΣ, τό όνομά σου,
τά δύο αυτά καί μόν' αυτά,
ΑΝΘΡΩΠΟ σέ ορίζουν !

Ε.Π.

   
 
[ Πίσω Ποίησις ] [ Πίσω ΤΕΥΧΟΣ 6ον ]