ΑΦΥΠΝΙΣΗ
της Πόπης Παπαδοπούλου

 

Μέσ' του χρόνου τις δίνες βυθίστηκα.
Στου καιρού τις πηγές εταξίδεψα.
Στους γκρεμούς του μυαλού
και στης λήθης τα βάραθρα.
Στων κυττάρων τις μνήμες σε ζήτησα.
Μνημοσύνης κιβούρια εσύλλησα
και αιώνων τους φράχτες ετσάκισα.
Και σε βρήκα.
Από πάντα το σπέρμα σου μέσα μου
Η φωνή σου στο αίμα μου και δεν σ' άκουγα.
Η ψυχή σου ψυχή μου και δεν τόξερα.
Ω ΠΑΤΡΙΔΑ, παρθένα κι' ανέγγιχτη,
στον καθρέφτη το είδωλο είσαι συ; είμαι εγώ;
Και ποιός νοιάζεται;
Αν χαθείς, εγώ χάνομαι.
Εάν ζήσεις εσύ, ζω και 'γώ και ας χάθηκα.

   
 
[ Πίσω Ποίησις ] [ Πίσω ΤΕΥΧΟΣ 5ον ]