ΤΟ ΤΕΛΟΣ
της Πόπης Παπαδοπούλου

 

Η αυγή των πραγμάτων,
τα τενάγη ολέθρων ανεπίτρεπτων φώτισε.
Το θηρίο της γνώσεως
σε σαγόνια αιμάσοντα,
τα κρανία σοφών
και ανόων ετσάκισε.
Οι καρποί της σποράς ανθρωπόθρεφτοι
και το βλάστημα ανίερο.
Στις γωνιές του μυαλού
τρέλλας λαίλαπα
και εχθρός του ανθρώπου ο άνθρωπος.
-Μίλησέ μου Εκάτη.
Ζοφερή είν' η λάμψη σου.
Τις κραυγές μου δεν άντεξε.
Της ελπίδας το φως που βασίλεψε.
Ποιός Θεός τους Θεούς θα αγιάσει;
Τους ανθρώπους ποιός άνθρωπος;
Της Στυγός τα νερά το Αγίασμα,
ή, ο στερνός οβολός η απολύτρωση;

   
 
[ Πίσω Ποίησις ] [ Πίσω ΤΕΥΧΟΣ 7ον ]