ΝΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑ

 

Αχ, να μπορούσα,
καβάλλα στις ράχες τις αστραφτερές των δελφινιών
και στου ανέμου τα φτερά τα δαντελένια,
καβάλλα στ' άλογα του πελάγους τα αφρισμένα
στα πέρατα του κόσμου να αρμενίζω.
Στεριές να μην πληγώνουν την ματιά μου,
αφρός και φως να στεφανώνουν τα μαλλιά μου και φύκια.
Φως να με τρέφει και αφρός και το ουράνιο το γαλάζιο.
Και γω όλη ΦΩΣ.
Κύμματα νά 'ναι η κλίνη μου και ο βυθός.
Ο ουρανός να στέκη στα όνειρά μου
φύλακας και φρουρός.
Να με σκεπάζει της σελήνης το χρυσό φως
και ο αχός των αστεριών νανούρισμά μου.
Παιδί της θάλασσας και γω, τελώνιο
και στοιχειό θαλασσινό.
Στ' ανήλια βάθη να βουτώ
και σε θαλασσινές σπηλιές να σεργιανίζω.
Τους Τρίτωνες να μάχομαι,
τα κοραλένια οχυρά τους να γκρεμίζω
και να τσακίζω κάθε σκαρί θαλασσινό
που ανίερα στα ιερά νερά μου θα ποδήση.
Και κουρασμένη απ΄της ζωής και της χαράς την ζάλη,
να γέρνω να ξεκουραστώ,
στου Ποσειδώνα την αγκάλη την μεγάλη.
Αχ, να μπορούσα.........................

Πόπη Παπαδοπούλου


   
 
[ Πίσω Ποίησις ] [Πίσω ΤΕΥΧΟΣ 9ον ]