ΑΠΟΛΛΩΝΙΟΝ

 

Νοητέ φωτοδότη, ιερή λειτουργία
ο έρως Σου στης ψυχής τα επίπεδα.
Ορατέ Ουρανοκράτορα,
την λατρεία Σου ένοιωσα
στων κυττάρων τα μύχεια.
ΕΣΥ, πηγή φωτεινών ενοράσεων,
καταυγάζεις και σκέψεις και πνεύματα.
Τα σκοτάδια εφώτισες
ιερουργέ της Ανάστασης.
Τον λευκό σου χιτώνα εφόρεσα,
της αγάπης Σου ιέρεια.
Με ποτίζει το φέγγος Σου
και έξω πάλι από εμέ,
σαν τον χείμαρο χύνεται καταυγάζοντας
σάρκα, μυαλό και συνείδηση.
Λάμπω ολόκληρη, ετερόφωτη ύπαρξη,
στης μορφής Σου το αντίκρυσμα.
Αγλαόμορφε Απόλλωνα,
μέσ' των πύρινων δρόμων σου την τροχιά
στων Ναών Σου τα άδυτα δέξου με
κι' ας καώ απ' την δόξα Σου.
Νάμαι εγώ η θνητή, μιά νεφέλη φωτός,
ένα σώμα διάπυρο
στο ουράνιο στερέωμα.

Πόπη Παπαδοπούλου

 

   
 
[ Πίσω Ποίησις ] [Πίσω ΤΕΥΧΟΣ 11ον ]