Αναβίωσις εθίμου
 

Την ημέρα του Xρόνου [Κρόνου-Σάββατο ιουδαϊστί] παλαιώτερα ετελούντο αι εκδηλώσεις των προεoρτίων των Παθών και της Αναστάσεως του Θεού του Φωτός και της Αναδημιουργίας της Φύσεως.
Έτσι όμιλοι νέων και νεανίδων, με κάνιστρα γεμάτα, ως θα έλεγε και ο Εμπειρίκος, έψαλαν αίνους στον νεαρό Θεό, εκθειάζοντας τις αρετές του και την αγάπη του προς τον κόσμο.
Κατόπιν οι όμιλοι αυτοί αφανίσθηκαν και αντεκατεστάθησαν από άλλους, περισσότερο σεμνοτύφους, αλλαχθέντος και του προσώπου του Θεού μας. Πάρα ταύτα, το έθιμο διετήρησε την αυτήν βασική του αφετηρία, τον ίδιο σκοπό της Φυσιολατρείας εξυπηρετώντας.
Ήρθαν όμως οι ...δίσεκτοι καιροί της οικονομικής ευμαρείας, του γρήγορου "πονηρεύματος" των νεανίσκων και των νεανίδων και πολλά έθιμα ως και το προαναφερθέν ("οι λαζαρίνες"!) ... ενέκρωσαν!
Ετάφησαν.
Εφέτος, όμως, μετά από παρέμβασι φιλοπόνων και φιλέργων διδασκαλισσών, εξ εκείνων των μη απεργομανών, προεκλήθη η... ανάστασι αυτού του ως άνω εθίμου σε χωριά της Μακεδονίας. Και είδαμε πολυπληθείς ομίλους νέων (αγοριών και κοριτσιών), χωρίς το σύμπλεγμα του "εκσυγχρονισμού" να αποκαθιστούν ένα μέρος της από τον κοινωνικό τομαρισμό και παχυδερμισμό του οικονομισμού διασαλευθείσας πολιτιστικής μας τάξεως, δημιουργούντες τις προϋποθέσεις και για άλλες φιλότιμες προσπάθειες αναγεννήσεως και άλλων στοιχείων του μακραίωνος (του από 40.000 ετών, ως έλεγε ο Αθηναγόρας) πολιτισμού μας, προκειμένου να πληρώσουμε το κενό δοχείο της πολιτιστικής πτωχείας του "γε νυν" παρόντος.

ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΠΕΛΑΣΓΟΣ ΓΟΥΣΙΟΣ

   
 
[ Πίσω ΛΑΪΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΙΣ] [ Πίσω ΤΕΥΧΟΣ 2ον]