ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΜΕΤΕΝΣΑΡΚΩΣΕΩΣ
 

Σχετικώς προς το θέμα της μετά θάνατον του ανθρώπου καταστάσεως πραγμάτων εις τον χώρον της υπάρξεως, ο μεγάλος Έλλην ποιητής και εσωτεριστής φιλόσοφος Κωστής Παλαμάς, νεοπλατωνίζων και θρησκευτικώς Ελληνίζων, απέρριψεν τας ιεχωβιστικάς ....."κολάσεις" και τας άλλας συναφείς αστειότητας του ιουδαϊσμού. Την πεποίθησίν του περί της μετενσαρκώσεως του ανθρώπου μετά θάνατον, την διατυπώνει εναργώς εις το ποίημά του "ΨΥΧΗ":
"....Είμαι ο νεκρός, που θα ξαναγυρίσω
με νέα πνοή,
με σχήμα νέο, γιά να ξαναρχίσω
με εσέ (ψυχή) την ζωή...."
(συλλογή "Περάσματα και χαιρετισμοί", 1931, σ. 43)

Τούτ' αυτό και ο Πλάτων επρέσβευε και διετύπωσε την τοιαύτην θέσιν του (107D, E), όπου και η αναφορά εις τον Φύλακα Άγγελον Δαίμονα Παραστάτην της πνευματικής του ανθρωπίνου όντος υποστάσεως: "Ως άρα τελευτήσαντα έκαστον ο εκάστου δαίμων, ώσπερ ζώντα ειλήχει, ούτος άγειν επιχειρεί εις δή τινα τόπον, οί δεί, ξυλλεγέντας, διαδικασάμενους, εις Αΐδου πορεύεσθαι. Τυχόντας δε εκεί, ών δει τυχείν, και μείναντες, όν χρή χρόνον, άλλος δεύρο, πάλιν, ηγεμών (δαίμων) κομίζει". [Μετάφρασις: Ως γενόμενον καθένα τελειωμένο (νεκρόν), ο δαίμων (το πνεύμα, ο άγγελός του) του καθενός, ως του είχεν λάχει ζωντανός, αυτός (ο δαίμων) επιχειρεί να τον άγη εις κάποιον τόπον, από τον οποίον είναι δέον, συγγεντρωθέντες και διαδικασθέντες (κριθέντες), να πορευθούν εις τον Άδην. Τυχόντες εκεί εκείνων, τα οποία δέον να τύχουν, και μείναντες όσον χρειάζεται (εκεί) χρόνον, άλλος πάλιν εδώ οδηγός τους (μετα)κομίζει.] (σ.μ.: Επιχειρήσαμεν μετάφρασιν και ουχί παράφρασιν του πλατωνικού κειμένου, ως, δυστυχώς, σήμερον παρατηρείται παρά ωρισμένων διαπραττομένη τοιαύτη ασχήμια επί των Ιερών ημών Γραφών).
Βασίλειος Πελασγός Γούσιος

   
 
[ Πίσω ΤΕΥΧΟΣ 13]