ΑΠΟΘΥΜΙΟΝ ΕΠΟΣ
ΤΟ ΛΑΘΟΣ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ

 

Η Γνώσις, δίφυιος και πρωτεΐζουσα θεότης, τελετουργεί αενάως εις τα ακροκόρυφα μεταίχμια του Φωτός και του Ζόφου, της Δημιουργίας και του Ολέθρου, της ευτυχίας και του θρήνου ακολουθουμένη από πομπές ιεροτελεστών οι οποίοι όσο δύσκολα δύνανται να τηρούν τις αρμονίες ισορροπίας, τόσο εύκολα θα μπορούσαν να την εξωθήσουν προς τα τάρταρα.
Προικισμένοι ιερουργοί της, προσεπάθησαν μέσω των αρχαίων αιώνων να δημιουργήσουν μία κοινωνία επάξια του πνεύματος, έναν αγλαό πανανθρώπινο Ναό πληρώσεως, αυτογνωσίας και ευτυχίας.
Δεν εξετίμησαν όμως όσο έπρεπε τις αντίρροπες δυνάμεις, τους δυνητικούς δημιουργούς, την εκδήλωσιν των δυνάμεων των ενστίκτων. Το αποτέλεσμα είναι να έχουν φυλακισθεί από τους εκπροσώπους αυτών των δυνάμεων στα υπόγεια του ερειπωμένου πλέον Ναού και το κοινωνικό εκκλησίασμα αντί πληρώσεως, αυτογνωσίας και ευτυχίας να επιφορτισθή και να εξαναγκασθή σε δουλεία, δυστυχία, αποπνευμάτωσιν, μηχανοποίησιν, και πλήρη εξουδετέρωσιν και των αυτοφυών πλέον αρχικών προϋποθέσεων που απαιτούνται γιά την δημιουργία της κοινωνίας που οραματίσθηκαν προικισμένες προσωπικότητες - μύστες, οι οποίοι μεθοδικά έχουν παραφρασθεί, ενοχοποιηθεί ή ακόμη και γελοιοποιηθεί.
Ενώ η οικονομία της στυγνής ολιγαρχίας μένει πάντα αλώβητη, το πνεύμα σπαράσσει σε κάθε τετραγωνικό μέτρο της Γης κάτω από το αδιάφορο βλέμμα της "Γνώσεως". Γιά να αντιληφθής τούτη την τραγωδία πρέπει να διαθέτης έστω ελάχιστο πνεύμα. Το μεγαλύτερο όμως ποσοστό των ανθρώπων έχουν μεταμορφωθεί σε φέρετρά του εκ των οποίων εκτοξεύονται βέλη προς τα ζώντα "στοιχεία" του. Η ανθρωπότης έχει εξωθηθεί προς μία κεντρομόλο τροχιά πέριξ του μηδενός. Η σημερινή πρωτοιέρεια της Γνώσεως, η επιστήμη, φέρει ένα μέγιστο μέρος της ευθύνης γιά την ταρταρομόλο κατεύθυνση του (επιστημονικού) πολιτισμού.


Η πρωτοπορειακή μάσκα του σχιζο-πολιτισμού
(και της σχιζοειδούς επιστήμης)

Το τέλος του αιώνος που συμπίπτει με το τέλος κάποιας χιλιετίας, θα σημάνη ίσως και το τέλος του πλέον αλαζονικού κατασκευάσματος αυτού του αιώνος. Αυτό που ονομάζω κατασκεύασμα αλαζονικόν και του οποίου το "τέλος" διαγγέλω, όλοι σχεδόν το ονομάζουν "πολιτισμό και επιστήμη" και όχι μόνο δεν βλέπουν κάποιο τέλος, αλλά απεναντίας ασύλληπτη ακμή και διαρκή θρίαμβο. Αυτό το τελευταίο, το ονομάζω μάσκα της σχιζοειδούς επιστήμης και πολιτισμού.
Η αλαζονεία της επιστήμης έγκειται κυρίως στο ότι καυχάται, διά ανωφέλητα επιτεύγματα και διά κατασκευή από την ίδια, του στέμματος της μοναδικής και αδιαμφισβήτητης θεότητας. Το κυριώτερο επίτευγμά της ωστόσο είναι η ηλεκτρονική Δαιμονίς και η ανυστική θανατηφορία οι οποίες με το πρόσχημα μίας ασαφούς ευδαιμονίας ωδήγησαν την ανθρωπότητα στο ζοφερό βασίλειο της θρασομηχάνου Δαιμονίας. Η δύσφημος πλέον εξέλιξις παίρνει την μορφή μιάς ηλεκτρονικής αυτεξελίξεως που προσβάλλει κάθε τομέα της ανθρωπίνης δραστηριότητος και οδηγεί σε διαρκώς μεγαλύτερη ισχυροποίηση της καταδυναστεύσεως. Πριν εξήντα περίπου χρόνια οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές εμφανίζονται αθόρυβα εντός του επιστημονικού ορίζοντος και κατορθώνουν μεθοδικά να κυριαρχήσουν σε κάθε τομέα των δραστηριοτήτων μας με τέτοια δυναμική που πιθανή στιγμιαία εκμηδένισίς των να είναι αρκετή γιά την δημιουργία ενός πρωτόγνωρου και ανυπολογίστου "κοινωνικού" χάους. Το μέλλον της ανθρωπότητος υπέκυψε σαν πειραματόζωο στα "επαναστατικά" προμηνύματα της ηλεκτρονικής δυναμικής.
Οι αμνησιπόνηροι Λαοί ελησμόνησαν το φιάσκο της κάθε προηγουμένης επαναστατικής εξαγγελίας. Τώρα όμως γιά πρώτη φορά ο Πανόλεθρος ετοιμάζει στην τελευταία σκηνή το μακάβριο δείπνο του. Τελικός αποδέκτης των επιστημονικών ανακαλύψεων θα είναι πάντα οι βιομηχανίες της ολεθρίου εκμηδενίσεως του ανθρώπου δίχως να του παρέχεται καμμιά ουσιαστική βελτίωσις των συνθηκών ζωής η οποία έχει υποβιβασθεί σε έρμαιο ενός στην κυριολεξία κακοηθεστάτου παγκοσμίου κέντρου αποφάσεων. Όσον αφορά τις περίφημες δημοκρατικές αρχές, αυτές, όσες υπήρξαν, έχουν συρθεί στους βωμούς των αξιοθυσιών. Αυτό άλλωστε απαιτεί ο αναμενόμενος, αλλά ήδη εγκατεστημένος κοσμομονάρχης.
Ραγδαία συνειδητοποιούμε την απομύθευση της επιστήμης και της πολιτικής. Το τραγικό όμως επιστέγασμα είναι η σταδιακή συνειδητοποίησις των υπερφυσικών τειχών που υψώθηκαν σε όλους τους ορίζοντές μας τους καιρούς που προσηλωμένοι αναμέναμε κάποιας μορφής λύτρωση από τις δύο αυτές ιέρειες της δαιμονίδος Απάτης, η οποία δαιμονουργεί στα μέλαθρα της κραταιάς παράφρονος οικονομίας της πολυγενούς και πολυγόνου αιτίας της έριδος, της μισανθρωπίας, της καταδίκης, της απαξιώσεως, της πολυζημίας, των πολέμων, όλων των δεινών και του τραγικού τέλους. Το όνειρο ενός ευτυχισμένου κόσμου δίχως ποτέ να πλησιάση την πραγματικότητα, απώλεσε εντελώς και την δυνατότητα να είναι πλέον όνειρο. Οι εφιάλτες δεν φοβίζουν πλέον καθότι η πραγματικότης με τους οιωνούς της υπερφαλαγγίζει την οδύνη των.
Οι διανοούμενοι, ένα ετερόκλητο συνοθύλευμα ασυνείδητων και χαυνοσυνείδητων κατόχων κάποιας επιμέρους γνώσεως, αποτελούν τους μισθουργούς τών ανεξέλεγκτων τιτάνων της οικονομίας και συμβάλλουν και συνεργούν στο έγκλημα τόσο κατά της Απολλώνιας και Διονυσιακής ουσίας της ανθρωπότητος όσον και κατά αυτής ταύτης της στοιχειώδους αξιοπρεπούς επιβιώσεως.
Ελάχιστοι έχουν συναίσθηση του εσωτερικού μαρτυρίου της υπάρξεως. Οι κληρικοί, μισθοφόροι πλέον στις θρησκευτικές υπηρεσίες, όχι μόνο ελησμόνησαν εντελώς την (αρχαία) έννοια του θεολογείν και ιερουργείν αλλά με απάθεια παρακολουθούν ή ακόμη και υποδαυλίζουν τις ολέθριες μηχανοραφίες των βδελυρών ηγεμόνων του κόσμου δίχως να θέλουν ή και να δύνανται να ασκήσουν την ελαχιστότατη κριτική στα βροτοφθόρα και θεοστυγή έργα των. Οι θεοκάπηλοι θεράποντες του Κτήνους! Μία μεταμόρφωσις που συγκλονίζει τα εσώτατα των ηθικών δομών της υπάρξεως. Ποιά θρησκεία και ποιοί κληρικοί ύψωσαν την φωνή τους γιά τους πυρηνικούς εξοπλισμούς, γιά βιολογικές βαρύτατες ιεροσυλίες και τα ασύλληπτα κινδυνώδη πειράματα της γενετικής μηχανικής ή ακόμη γιά τους τεχνητούς λιμούς, λοιμούς και γιά τα αναρίθμητα άλλα δεινά που επιβάλλουν στους εξουθενωμένους Λαούς διεθνείς πολυεστεμμένοι ασυνείδητοι ολεθροποιοί; Το "ποίμνιο" εγκαταλείπεται και εξωθείται στην απώλεια κάτω από το αδιάφορο βλέμμα των θρησκευτικών αντιπροσώπων οι οποίοι κομίζουν πολιτικο-οικονομικές θεωρίες και επικερδή προστάγματα στα ιερά σκεύη που το πάλαι ποτέ (αν ποτέ) εκόμιζον τους "ιερούς λόγους" της λυτρώσεως της ψυχής και του πνεύματος.
Η παλαίγονος θεογενής ελληνική θρησκεία τείνει ραγδαίως σε παλίμφρονα, θεόπτυστο θρασυστομία. Μία μεταμόρφωσις στις ψυχές των ανθρώπων η οποία αν δεν προμηνύει ζοφηφορία, τότε είναι αυτή η ίδια. Ο θρησκευτικός υλισμός των σημερινών θρησκευομένων και των ηγητόρων (και όλης της ιεραρχίας) των θρησκευτών, κάποτε θα αποτελέση ιδιαίτερο κεφάλαιο της ψυχιατρικής. Όσον αφορά τον πολιτικό υλισμό, οι αντιπρόσωποί του συμπεριφέρονται απροκάλυπτα σαν ψυχασθενείς και έχει πλέον εδραιωθή η διάγνωσις και η αντιμετώπισις. Είναι επόμενο άρα οι τομείς της κοινωνικής δραστηριότητος που επηρεάζονται από τον θρησκευτικό και πολιτικό υλισμό να εμφανίζουν εκδηλώσεις κάθε μορφής ψυχασθενείας και οι διανοούμενοι να εκδηλώνονται σαν "παρανοούμενοι".
Αντιλαμβανόμεθα λοιπόν την σφραγίδα της επιστήμης και του πολιτισμού μας. Η απάτη όσο ανόητη και απροκάλυπτη και άν είναι, πείθει με την ευκολία που καλλιεργεί ο ολιγοφρονής φανατισμός, το αλόγιστο συμφέρον, η πορνάς ανάγκη και το διάτρητο όραμα μιάς ψευδευδαιμονίας. Ο μέγας ξεπεσμός. Ο κόσμος έρμαιο των δυνάμεων του ζόφου. Το "ΓΝΩΘΙ Σ' ΑΥΤΟΝ" αντικατεστάθη από το "σώσε την ζωή σου" στο μέσο λιμών, λοιμών, αβεβαιότητος, απειλών και "δικαστών" που μόνο καταδικάζουν. Ο θρίαμβος του αντιανθρώπου. Το έργον του Αντι-Έλληνος. Γι' αυτό και διαρκώς ογκούμενη η ανθελληνική μανία. Το αποκορύφωμα της δισχιλιετούς τραγωδίας. Γιά ποιά έργα λοιπόν να μας αναμένει ο θάνατος; Κι αυτός πλέον έχει γίνη αδιάφορος, περισσότερο απ΄ όσο αδιάφοροι γίνονται οι άνθρωποι γι' αυτόν. Δεν γνωρίζουν πλέον γιά πιό σκοπό δεν θέλουν να πεθάνουν και όσοι προβάλλουν μία αιτία γελοιοποιούν ακόμη περισσότερο το "μεγαλείο" της ζωής. Η απαξίωσις της ζωής έχει γίνει πρώτη αξία των σημερινών αρπαξιβίων που κυβερνούν τον κόσμο. Στην απαραβίαστη και πολυμήχανη πρακτική της εφαρμογή επιφέρει τέτοια σύγχιση και φθορά, τόσο τρόμο και τόση ματαιοπονία που εξαντλεί εντελώς τον άνθρωπο του παρόντος και τον καθιστά το θλιβερώτερο και τραγικώτερο όν. Ενώ όμως το παρόν αδυνατεί να συνετισθή, να αυτοαναλυθή και διασωθή, το μέλλον παρατηρεί και αναλύει τούτο το παρόν πολύ πιό διεισδυτικά από ότι το παρόν αναλύει το παρελθόν. Δυστυχώς όμως το σχιζοειδικώς αλαζονικό παρόν αρνείται να ακούση τις συμβουλές, διαμαρτυρίες, εσωτερικές φωνές του μέλλοντος. Οι ελάχιστοι που επικοινωνούν με τις αγωνίες του μέλλοντος εκλαμβάνονται σαν παρανοϊκοί, αφελείς, περιθωριακοί ή και εγκληματίες. Αλλωστε σου επιτρέπεται (ή και επιβάλλεται) να βλέπης "οράματα" εκφυλισμένων πολιτικών ή να ακούς φωνές "αγίων", αλλά είναι κολάσιμο να ακούς τις φωνές αγωνίας του μέλλοντος. Απεναντίας επιτρέπεται να συλλαμβάνης αισιόδοξα ή αδιάφορα μηνύματα. Οι οποιοιδήποτε, καλλιτέχνες, φιλόσοφοι, διανοούμενοι κ.ά. που υποστηρίζουν και προβάλλουν έντεχνα το Τίποτα, την Αναιτιότητα, την Απουσία, το Παιγνίδι, την τεχνιτή Ευδαιμονία και άλλες παρόμοιες καταχράστριες εκδοχές που καταλήγουν στην αποδοχή της πανεκμεταλλεύσεως και του μηδενισμού, υμνούνται και βραβεύονται μέν από τους μηδενάρχες λεωργούς του παρόντος, αλλά από το μέλλον, το ιερό μέλλον, θα συλλέξουν αποχρέμματα. Ο χρόνος θα είναι μάρτυρας της σταδιακής μεταβολής των μορφασμών των. Εάν ανήκουμε στην άμμο και στην πέτρα, στην αναιτιότητα, στο τίποτα, στην απουσία, στο παιγνίδι και στο έγκλημα, ας επιδωθούμε σε πράξεις πανλεηλασίας. Ποιοί ηγεμόνες, ποιές φιλοσοφίες, ποιές θρησκείες και πολιτικές να μας αναχαιτίσουν; Δεν ισχύει τίποτα πέρα από την λεηλατική μου δύναμη. Λεηλατούνται λοιπόν τα πάντα έως ότου η έρημος σκεπάσει την Φύση, εμάς και τα έργα μας. Με αυτό το "αξίωμα" λεηλατούν ολόκληρη την ανθρωπότητα οι Λεωργότατοι που κατέλαβαν όλα τα ηνία της κοινωνίας. Εάν επιζή η ανθρωπότης το οφείλει κυρίως στην στωικότητά της και στην ενδογενή ελπίδα και πίστη γιά κάποια, άγνωστο πως θα επέλθη, παλινόρθωσιν. Αυτή την πίστι στην θεότητα, βαθύτατα και ανεξίτηλα καταγραμμένη στην ψυχή του ανθρωπίνου όντος, εκμεταλλεύονται οι σημερινοί δαιμονίσκοι που την κυβερνούν.
Η πανανθρώπινη ψυχή εναγωνίως αντιδρά και το πνέυμα, όσο του επιτρέπεται, μάχεται γιά την διαύγεια των οριζόντων, αλλά είναι σχεδόν αδύνατον πλέον να εισέλθη στα τυφομέλαθρα των εχθροκόσμων, αργυρολατρών, χθονηνιόχων. Αντι-αδιάβολοι ολεθρότιτλοι κριτές αποφασίζουν τους τρόπους της αργής, μεθοδικής, ψυχοκτονίας και νοοσυσκοτήσεως. Η λογοκρισία των προβάλλει άχαρους μικρόνοες σαν μεγάνοες και σαν προικισμένους καλλιτέχνες και σοφούς, θλιβερούς κενολόγους. Έτσι διαμορφώνεται σταδιακά και σταθερά μία μικρονοϊκή και κενολόγος ανθρωπότης η οποία αυτοχειριάζεται ψυχοπνευματικά. Το μέγιστον αυτοέγκλημα. Η επιστήμη παρά τις τεράστιες εσωτερικές της αβεβαιότητες θα μπορούσε να συμβάλλη στην βελτίωση των συνθηκών ζωής και στην εγγύηση του μέλλοντος. Η πολιτική και η θρησκεία όχι μόνο απέτυχαν να χαλιναγωγίσουν την οικονομία (αφελής έκφρασις) αλλά συνέβαλλαν και συμβάλλουν στην ασυδοσία της. Ίσως οι αβεβαιότητες της επιστήμης σε κάθε επιμέρους τομέα της και οι εξαιρετικά βεβιασμένες προσπάθειές της γιά ενωποίηση των ετερόκλητων "ιχνοστοιχείων" της γνώσεως που κομίζει να μην της επιτρέπουν ανθρωπιστικές επιδόσεις. Αυτή όμως η ασυνειδησία κατέστρεψε πλέον και την πυξίδα της ουσίας της. Θα έλεγα μετά βεβαιότητος λοιπόν και με μία διάθεση επιεικείας, ότι το επιστημονικό άθροισμα προσφοράς είναι + ή - 1όσον αφορά την γνώση. Όσον όμως αφορά την εφαρμογή ωφελείας βρίσκεται αρκετά κάτω του μηδενός. Οι μηδενιστές την κατέκτησαν απόλυτα πριν όμως η ίδια εδραιώσει τις σταθερές της και εδώ είναι που εγκυμονεί ο μέγιστος κίνδυνος. Η ελπίδα έχει ταφή στα ατσάλινα μαυσωλεία και της επιστημονικής επαναστάσεως που σφράγισε τον πολιτισμό του αιώνα μας.


Μανώλης Καπουσίδης

   
 
[ Πίσω ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ] [ Πίσω ΤΕΥΧΟΣ 5ον]