ΑΡΆ

 


Διά την εξέλιξιν και ευτυχίαν της ανθρωπότητος απαιτείται το μέγιστον δυνατόν της πανανθρωπίνης σωφροσύνης, αγαθότητος, επιεικίας, προνοίας, σεβασμού, μεγαλοψυχίας, κατανοήσεως και ακόμη ηρωισμού και αυταπαρνήσεως. Δυστυχώς ουδεμία εκ των αρετών τούτων χρησιμοποιείται διά την ευημερίαν της ανθρωπότητος. Και ακόμη χειρότερον, το αντίθετον αυτών των αρετών ενεργοποιήται κατά τοιούτον τρόπον και με τοιαύτην δυναμικήν ώστε να κρατά καθηλωμένην την ανθρωπότηταν εντός των απαραβιάστων οριζόντων υποβόσκοντος πανωλέθρου.
Το "ακατανόητον" αυτής της καταλήξεως προέρχεται και εκ του ότι οι διεθνείς λυμαντήρες διαλαλούν ότι ο γνώμων των ενεργειών των καθορίζεται από τας ανωτέρω αναφερομένας αρετάς. Ούτως η σύγχυσις μεγενθύνεται και η δυσπιστία προς το καλόν και αγαθόν γενικεύεται. Τότε αι "αναθεωρήσεις" οδηγούν εις μίαν προκαθορισμένην και πάλιν καταδικαστικήν συμπεριφοράν η οποία αποβαίνει προς όφελος μόνο των λυμαντήρων των "κοινωνικών δραστηριοτήτων". Ακόμη και τότε εάν κατορθώσουν να ενεργοποιηθούν ορισμένες προσωπικότητες και προσπαθήσουν να επιφέρουν μίαν έστω σταδιακή και μερική αποκατά-στασιν της κοινωνικής δικαιοσύνης αι πιθανότητες να έχουν εγκλωβισθή από τας δυνάμεις αδικίας των λυμαντήρων, είναι τόσες που κατορθώνουν το "ανέφικτο", καθότι τούτες αι δυνάμεις έχουν βαθύτατα και πολυποικίλως διαθέσει τον "διοικητικόν" ιστόν της διεθνούς κοινωνίας.
Δισεκατομμύρια ανθρώπων έχουν βυθισθή εις μαρασμόν, δυστυχίαν και εις τον απελπισμόν εξ αιτίας της ακορέστου κεφαλαιοδίψης των διεθνών, ατασθάλων και κελαινοφρόνων πανκαπήλων οι οποίοι κυβερνούν τα έθνη.
Εις το ενδιάμεσον των μελαινών πετρών του καπιταλιμπεριαλισμού και του απαροπλίστου ψευδοσοσιαλισμού (ή λαθροκαπιταλιστικού σοσιαλισμού), το μέγιστον ποσοστόν της ανθρωπότητος απώλεσε τας πυξίδας του, τας αξίας του, τας ελπίδας του, το θάρρος και την διάθεσιν διά δημιουργίαν, διά προσπάθειαν, διά θυσίας ακόμη και διά την ιδίαν του την ζωήν. Πλήρης και χειρίστη εκπόρνευσις της εν γένει ανθρωπουσίας. Ο "οίκος" των δαιμονουργών θριαμβεύει. Τα πάντα ανάγονται εις το αργύριον, όχι προς όφελος της ανθρωπότητος αλλά προς όφελος αργυροπραττών και της διεθνούς επισήμου τοκογλυφίας. Η τραγωδία κορυφώνεται παρ' όλον που κανείς δεν την επιθυμεί. Κανείς επίσης δεν δύναται να προβλέψη την τελευταία της πράξιν....
Οι "προοδευτικοί" οι οποίοι αυτοαποκαλούνται επαναστάται, οι επαναστάται οι οποίοι χαρακτηρίζονται ως αναρχικοί, οι επαναστάται οι οποίοι πράγματι είναι "επαναστάται" και οι κατεστημενοταγείς οι οποίοι μισθοδοτούνται ως επαναστάται συναπαρτίζουν ένα ετερόδοξον συνοθύλευμα το οποίο υποτάσσεται μεθοδικώς εις τους δυνάστας οδηγώντας την ανθρωπότητα εις την διάλυσιν και το χάος.
Η εξουσία εκδηλώνεται ως αέναος δαιμονουργία κοινωνικής αδικίας και ουδείς αναλαμβάνει ουσιαστικήν θέσιν εις αυτήν εάν δεν έχη "μυηθή" εις τα δαιμονουργικά "μυστήριά" της. Οι αδικημένοι εξαπατώνται παντοιοτρόπως και αναγκάζονται να εναποθέσουν τας ελπίδας των σε διαφορετικές "πολιτικές κάστες" δαιμονουργών οι οποίοι παρουσιάζονται και πάλιν από τους Μαμωνίδας ως υπερασπισταί του δικαίου. Η δαιμονοκρατία των Μαμονιδών θριαμβεύει. Η αγαθοκρατία υπέστη ολέθριον ήττα.

Συνηθίζεται να λέγεται ότι ο άνθρωπος είναι καλός. Όμως ο άνθρωπος (η ανθρωπότης) τείνει προς το καλόν. "Έρχεται" δίχως να έχη γνώσιν του "καλού" και του "κακού" και διαμορφώνεται "προσαρμοζόμενος" προς το κοινωνικό περιβάλλον. Θα ασκηθή και θα προσαρμοσθή προς το καλό ή το κακό, προς το μεγαλειώδες ή το μικροπρεπές αναλόγως των συνθηκών. Όταν το "κακό" κυριαρχεί, ο άνθρωπος διαθέτοντας ποσοστιαία τας "ιδιότητας" προσαρμογής και "προς" το κακό, θα "επιστρατευθή" εις αυτό. Και αντιθέτως. Η κοινωνία όμως κατευθύνεται από πονηροφάντες, αδικοπραγείς και χρηματοπράττας. Ως εκ τούτου ο άνθρωπος συρρικνούται και συσπειρώνεται πέριξ του "τμήματος" της υποστάσεώς του που θα του επιτρέψη να ανταπεξέλθη εις αυτήν την δοκιμασία. Και αν ακόμη δεν συμπεριφερθή σαν κακός, δεν συμπεριφέρεται σαν δημιουργός του καλού. Κι αυτό ευνοεί την κυριαρχία του κακού. Πολλοί αρνούνται την "ύπαρξιν" του καλού και του κακού. Δεν μας απασχολεί όμως εις τας επιγείους δραστηριότητας το μεταφυσικόν καλόν και κακόν. Την επίγειον αδικίαν και δικαιοσύνην δεν δύναται να παραβλέψη ουδείς ακόμη κι άν αρνείται τον μεταφυσικόν "διχασμόν". Έτσι, εάν πιστεύουμε ότι δεν υπάρχει μεταφυσικός διχασμός (καλόν-κακόν) θα πρέπη να δεχθούμαι ότι η ανθρωπίνη αδικία είναι δυνατόν να εξαλειφθή και όχι ότι μπορούμε να διαπράττουμε το "κακό" εφ' όσον δεν "υπάρχει" και δεν μπορεί να θεωρηθή κακόν. Εφ' όσον πάλιν δεχθούμε τον μεταφυσικόν διχασμόν τότε θα πρέπη να διαπράξωμεν το καλόν διότι μόνο αυτό παρέχει εγγυήσεις διά την παραμονήν μας και επιβίωσίν μας ως ανθρωπότητα.
Το κακό, το άδικο, ξεκινά από την πρώτη "διακήρυξιν" της "κοινωνίας". Από τον περίφημο μύθο: όλοι οι άνθρωποι γεννώνται ελεύθεροι και ίσοι. Εάν υποθέσωμεν ότι όλοι γεννώνται "ελεύθεροι" και "ίσοι", τότε η δουλεία και η ανισότης και η αδικία είναι κυρίαρχες εις την κοινωνία. Εάν δεν γεννώνται "ελεύθεροι και ίσοι", όπως όντως συμβαίνει, τότε και πάλι είναι κυρίαρχες εις την κοινωνία. Προσπαθούν λοιπόν "τότε" να υποστηρίξουν (οι ίδιοι που υποστηρίζουν την ισότητα!) ότι δεν είναι δυνατόν να είναι όλοι ίσοι. Και υπονοούν ότι είναι άνισοι και ως εκ τούτου, σαν να υπάρχη αδιαχώριστη "σχέσις" (ίσος-ελεύθερος), ελεύθεροι και ανελεύθεροι ή ψευδελεύθεροι (ή απλώς δούλοι οι οποίοι γεννώνται σαν προ-δούλοι μέχρι να φθάσουν σε ηλικία που να μπορούν να τους μεταχειρισθούν ως δούλους-μισθοδούλους, αμισθοδούλους, ιδεοδούλους, θρησκοδούλους, ψωμοδούλους κλπ). Έτσι, εάν γεννώμεθα ίσοι και ελεύθεροι κατά την "πορείαν" χάνουμε την ισότητα και ελευθερία! Γιατί όμως; Και απαντούν οι "ειδικοί": διότι δεν είναι δυνατόν να είμεθα όλοι ίσοι (και ελεύθεροι!). Δηλαδή οι άρπαγες και οι πανούργοι δεν είναι δυνατόν να είναι ίσοι με τους αγαθοφιλείς και είναι φυσικό η βία να ανήκει εις τους πρώτους και οι δεύτεροι να υποκύπτουν εις την βία. Οι δούλοι δεν είναι δυνατόν να γεννήσουν ίσους και ελευθέρους παρά μόνον ίσους δούλους. Το βάρος της λέξεως "δούλος" είναι ανάλογον της δυνάμεως "βαρύτητος" του 20ου - 21ου αιώνος. Το βάρος της ανθρωπότητος λοιπόν συνταράσσει. Η "επίδοξος" ανάλαφρος ανθρωπότης είναι πολύ περισσότερον βαρυτέρα της μεσαιωνικής και προϊστορικής. Οι υπεύθυνοι εναντιώνονται στον χαρακτηρισμό που είναι απόρροια της εγκληματικής των καταδυναστεύσεως και οι δούλοι εναντιώνονται από ντροπή που είναι γνωστό από ποία αίτια μπορεί να προέρχεται. Έτσι συμφωνούν "αμφότεροι" σε ψευδοχαρακτηρισμούς. (όχλος, μάζα, "μισθωτοί", "προλεταριάτο", κατώτερη τάξις, πλατιά μάζα ψηφοφόρων κλπ).
Παρ' όλα αυτά υποστηρίζεται ότι η ανθρωπότης εξελίσσεται. Η εξέλιξις δεν είναι απαραίτητον να συμπεριλαμβάνη την ισότηταν, την ελευθερίαν, την αυτογνωσίαν, την αξιοπρέπειαν, το "δικαίωμα του ατόμου", την ανάπτυξιν του ατόμου. Εξελίσσεται λοιπόν η ανθρωπότης ή η "ιστορία" και αι τεχνολογικαί διεργασίαι υποδουλώσεως; Αι τεχνολογικαί δραστηριότητες εξελίσσονται ραγδαίως και κανείς δεν αμφιβάλλει. Η αθροιστική δυναμική όμως αυτής της εξελίξεως γιατί δεν συμβάλλει εις την ανάπτυξιν (και εξέλιξιν) της ανθρωπότητος; Εις τι μετασχηματίζεται αυτή η δυναμική; Εις δύναμιν καταδυναστεύσεως ή εις δύναμιν "απελευθερώσεως"; Ποιός μπορεί "λογικά" να υποστηρίξη το τελευταίο; Μήπως κάποιος μπορεί να αρνηθή το πρώτο; Τι είναι λοιπόν η εξέλιξις; Μήπως κάτι ανάλογον του "ισοζυγίου" το οποίον επηρεάζεται θετικώς ή αρνητικώς από "ανθρωπογενείς" παράγοντες; και χαρακτηρίζεται αναλόγως; (και ψευδώς πολλές φορές).
Εις τους "ανθρώπογενείς" παράγοντας θα πρέπη να συμπεριλάβουμε την αγαθοφιλήν διαμόρφωσιν της συνειδήσεως η οποία οδηγεί προς αγαθουργικήν δημιουργίαν και συμπεριφοράν. Παρατηρούμε όμως ότι η αγαθοφανής συνείδησις εκτοπίζει διαρκώς την αγαθόφρονα και καταστρέφει την αγαθοφιλήν. Οι αγκυλόβουλοι αναλαμβάνουν τους θρόνους των οποίων η αγαθοφάνεια δεν πείθει ουδένα πλην των ανοημόνων. Πρέπει λοιπόν να αυξηθή το ποσοστόν των ανοημόνων! Δούλοι δεν είναι οι πραγματικοί σώφρονες και σοφοί και δεν αισθάνονται (δούλοι) οι ανοήμονες. Έτσι εγκατεστάθη το παγκόσμιον "ανόημα" με τας "ευλογίας" των αγκυλομητών και των ανοημόνων ανόημα.
Πολλοί υποστηρίζουν ότι η "ιστορική" έξέλιξις επιτυγχάνεται μέσω της τεχνολογίας. Τί σημαίνει όμως ιστορική εξέλιξις, τι εξέλιξις της ανθρωπότητος, τί εξέλιξις του ανθρώπου και τί τεχνολογίας;
Την εξελικτική προσφορά της τεχνολογίας την καθορίζει ο τρόπος χρησιμοποιήσεώς της. Ακόμη και η κατεύθυνσις αναπτύξεώς της εξαρτάται από τον "προγραμματισμό" χρησιμοποιήσεώς της. Το πρακτικό "πρόσωπο" της τεχνολογίας είναι αυτό πού είναι, αλλά θα ήτο και είναι δυνατόν να είναι κάποιο άλλο, από παρεμφερές έως αφάνταστα διαφορετικόν. Ποίοι κατευθύνουν την διαμόρφωσιν της παρούσης "πρακτικής" τεχνολογίας και ποιά αίτια τους οδηγούν προς αυτήν την επιλογήν; Βρίσκεται στον πυρήνα κάθε επικαλουμένου και αποκρύφου αιτίου το οικονομικόν κέρδος ενός πανισχύρου διεθνούς οικονομικού πυρήνος ή έστω ενός πολυπύρηνου οικονομικού μονο ή πολύ - κυττάρου; Ουδείς δύναται να αρνηθή ότι πράγματι ένα "πολυπύρηνον οικονομικόν παμφάγον μονοκύτταρον" κατευθύνει την τεχνολογία και λυμαίνεται την ανθρωπότητα. Είναι αυτό τεχνολογία και συμπίπτει η κατευθυνομένη ανάπτυξίς της με πραγματικήν εξέλιξιν; Αι απαντήσεις είναι εύκολαι και σαφέσταται. Η μηχανιστική (αυτό)εξέλιξις της τεχνολογίας δεν είναι δυνατόν να ταυτισθή με την εξέλιξιν της ανθρωπότητος, την ιστορικήν εξέλιξιν και την εξέλιξιν του ανθρώπου. Απεναντίας η πρώτη "εξέλιξις" (τεχνολογική) έρχεται, όπως έχει διαμορφωθή, εις αντίθεσιν προς τας υπολοίπους.....
Εάν ορισμένοι υποστηρίξουν την, άστοχον εν προκειμένω, θεωρίαν της θέσεως-αντιθέσεως-συνθέσεως θα πρέπη να λάβουν υπ' όψιν των ότι η σύνθεσις καθορίζεται από την διαφοράν ισχύος των αντιθέσεων και εδώ καταλήγει όχι εις σύνθεσιν αλλά εις αποσύνθεσιν. Διαθέτοντας λοιπόν αρκετάς παραμέτρους εξελικτικής συνθέσεως ο "παρών πολιτισμός" οδηγείται εις την τεχνοβαρβαρότητα (βαρβαροτεχνία) και αποσύνθεσιν. Η αμφίδρομος δυναμική των εξελικτικών παραμέτρων (πολιτικο-θρησκειο-οικονομικών) εξουδετερώνεται διαρκώς εκ της αρνητικής "ιδεολογίας" και πρακτικής των διαχρονικών πανισχύρων και ποικιλοτίτλων οικονομικών πυρήνων και ακολουθεί μονόδρομον πορείαν η οποία επιφέρει θλιβεράν επιβίωσιν παραπλεύρως ενός επικειμένου ολέθρου. Μία απειλή η οποία συμβάλλει εις την διαιώνισιν της θλιβεράς μας ολισθαινούσης "στασιμότητος". Αι ισορροπίαι αυτής της στασιμότητος όσον και άν παρουσιάζονται λεπταί, διατηρούν διαρκώς ένα εύρος διακυμάνσεων το οποίον δημιουργούν και εκμεταλλεύονται αι καταχράστριαι δυνάμεις με αρίστην σχεδόν στρατηγικήν η οποία και εξασφαλίζει την διαιώνισιν της κυριαρχίας των....
Η ουσιωδεστέρα αλλά και πλέον ευάλωτος παράμετρος της αμφιδρόμου εξελικτικής αντιδράσεως είναι η κατάστασις της σκέψεως, ο ιδεολογικός ορίζων της ανθρωπότητος (και των επί μέρους εθνών). Είκοσι περίπου αιώνες σκοταδισμού απαιτούν αιτιολόγησιν αλλά η αιτιολόγησις δεν απαιτεί ιδιαιτέραν ικανότηταν και εξονυχιστικήν ανάλυσιν. Ο ιδεολογικός ορίζων της "ανθρωπότητος" κατ' αυτήν την περίοδον έχει περιορισθή εις το ελάχιστον από την δύναμιν ενός πολιτικο(οικονομικο) θρησκευτικού κατεστημένου το οποίον επετέθη αρχικώς εναντίον μιάς ισχυράς ιδεολογικής ακμής η οποία έλαβε οικουμενικάς διαστάσεις και διά τον λόγον τούτον ήτο και ευάλωτος. Η επίθεσις εναντίον της εκκίνησε πριν "εδραιωθή" (η ακμή) και η ήττα της επέφερε τον καταποντισμόν εις το μεσαιωνικό σκότος αλλά και την σημερινή "παραμόρφωσιν" της κοσμικής πυξίδος. Η αντίθεσις των πολιτικο-οικονομικο-θρησκευτικών απαιτήσεων εις την ελληνίαν αξιολογικήν θέσιν οδήγησε εις πολλαπλήν αποσύνθεσιν της "θέσεως" και νοοσυνθέσεως και άλλων εξελικτικών στοιχείων της ανθρωπότητος και εις την πανίσχυρον εγκατάστασιν της "αντιθέσεως". Θα ήτο γελοίο να ομιλούμε διά σύνθεσιν. Εάν το αποτέλεσμα (σύνθεσις) δεν χαρακτηρίζεται από έντονα στοιχεία εξελικτικής ποιοτικής δημιουργίας δεν είναι δυνατόν όσον αφορά την "ουσίαν" να χαρακτηρισθή ως σύνθεσις. Διά οποιανδήποτε σκοπιμότητα, μπορεί.
Πολλοί υποστηρίζουν ότι ήτο μία σύνθεσις η οποία προήλθε από την "θέσιν" και "αντίθεσιν", αλλά τότε η "διεργασία" δεν έχει ισχύν ως νόμος ή αξίωμα ή δημιουργός διεργασία παρά μόνον ως "εξαίρεσις" η οποία θεωρείται κυριαρχούσα μόνον εκεί που η σύνθεσις εμπερικλείει θετικά και "εξελικτικά" στοιχεία καί της "θέσεως" καί της "αντιθέσεως". Όταν παρουσιάζεται πλήρης ή σχεδόν πλήρης εξουδετέρωσις είτε της "θέσεως" είτε της "αντιθέσεως" τότε δεν είναι δυνατόν να ομιλούμε διά σύνθεσιν και συχνά διαπιστώνουμε αποσύνθεσιν (επί του παρόντος ως απλούστατον παράδειγμα, ποία σύνθεσις προήλθεν από την αντίθεσιν του ανατολικού και του δυτικού "μπλόκ"; Εαν θέλουμε να ονομάσουμε το αποτέλεσμα σύνθεσιν, τότε το κάθε τι συμβαίνον μπορεί να ονομασθή σύνθεσις, ακόμη και μία πλήρης καταστροφή ή και γενοκτονία). Η αποσύνθεσις μιάς εξελιγμένης θέσεως από τας δυνάμεις μιάς ευτελούς αντιθέσεως που ισχυροποιεί ακόμη περισσότερο την ευτέλειαν της αντιθέσεως, μόνον θεωρητικώς και κενολογικώς δύναται να θεωρηθή ως σύνθεσις (και αντιθέτως εκτός εάν επιβληθή ολοσχερώς ή σχεδόν η ποιοτικώς εξελιγμένη θέσις ή αντίθεσις. Η αρχή της αλεξανδρινής εποχής έτεινε προς σύνθεσιν. Η ρωμαϊκή όμως αντίθεσις και ειδικώτερα ότι συνέβει εις την "διαδοχήν" της έτεινε και εγκατέστησε την αποσύνθεσιν. Η Ελλήνιος Θέσις της δημιουργικής δυναμικής που έτεινε συνθετικά να γίνη οικουμενική, αναχαιτίζεται από την ρωμαϊκήν παρέμβασιν κλπ διά να λεηλατηθή εις την συνέχειαν)....

Είναι δυνατόν ο μεσαίων να αποτελή το προοίμιον ενός σκοτεινού πολυχιλιετούς μέλλοντος; Όταν μία πολιτισμική περίοδος, εξ αρχής απαλλαγεί των ιδεολογικών αναζητήσεων με την εγκατάστασιν ενός ισχυρού και αμειλίκτου δόγματος, του οποίου η ελαχίστη αμφισβήτησις, οδηγεί εις τον θάνατο τον αμφισβητία (βιολογικό ή ψυχοπνευματικό), μέσω πανίσχυρων "κρατικών" μηχανισμών (ή και διακρατικών) οι οποίοι εις άλλα επίπεδα δύνανται να ελέγχουν την ομαλήν αλληλοδιαδοχήν των σκήπτρων της εξουσίας, η ανθρωπότης, ως βελτιωμένη "πιθηκότης" είναι δυνατόν να υπομένη διά σειράν αιώνων το κρατικογενές "πεπρωμένον" της, τόσο που να εξουδετερωθή εντελώς οποιαδήποτε αντιδραστική της ενδογενής δυναμική. Κατά την περίοδον της βυζαντινομεσαιωνικής εποχής, δίχως να ευνοούν όλαι αι παράμετροι διά την εγκατάστασιν μιάς τοιαύτης ζοφεράς καταστάσεως (αλλά η πλειονότης απ' αυτάς), το βυζαντινομεσαιωνικόν σκότος κατόρθωσεν διά περισσότερον από μίαν χιλιετίαν να κρατά τους ανθρώπους πειθάρχους δεσμίους. Σήμερον, με την προγραμματισμένην εις κάθε της λεπτομέρειαν παγκόσμιον κυβέρνησιν και με "κυβερνητικήν" ισχύν, ασυλλύπτως ισχυροτέραν και πολυπλοκοτέραν της βυζαντινομεσαιωνικής, και με την πανίσχυρον οικονομικήν και επιστημονικήν διαμόρφωσιν, το μέλλον της ανθρωπότητος διαφαίνεται "ασπαλαξικόν". Βεβαίως είναι αδύνατον να υπάρξη απολεμική παγκόσμιος κυβέρνησις διά ευνοήτους λόγους. Εκ τούτου, δυνάμεθα να συλλάβουμε το σκηνικόν του μέλλοντος. Η διαμόρφωσις του "μακρο-μικρφάγου" οικονομικού οργανισμού που αποτελεί και τον πανίσχυρον δυνάστην και συντονιστήν όλων των άλλων δραστηριοτήτων της ανθρωπότητος, δεν αφήνει περιθώρια ούτε στοιχειωδών ελπίδων. Ίσως αυτό να "θέλη" και η συντριπτική πλειονότης της ανθρωπότητος. Όσοι δεν το θέλουν δεν του αντιτίθενται "αποτελεσματικά". Όσοι προσπαθούν "αποτελεσματικά" να αντιδράσουν συναντούν την σχεδόν εγκληματικήν αντίδρασιν πολλών εκ των κυβερνώντων και την πλήρην αδιαφορίαν της πλειονότητος. Αποκλεισμέναι πηγαί του "καλού και αγαθού" νοθεύονται και πυρπολούνται. Επικλήσεις σωτηρίας εκλαμβάνονται ως εξάρσεις εθνικισμού, φανατισμού, αντικαθεστωτικών κραυγών, επιθέσεων κατά της (ανόμου) νομιμοφροσύνης, ή αγνοούνται εντελώς αν δεν πνιγούν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Η συγκεντρωμένη ισχύς έχει λάβη διά πρώτην φοράν τοιαύτας κυκλωπείους διαστάσεις και τρόπους συμπεριφοράς και οι Οδυσσείς φαίνεται να εγκατέλειψαν πλέον το προσκήνιον.

Είναι γνωστόν ότι:
Πρώτη προτεραιότης της "πολιτικής" (οικονομίας) είναι το χρήμα και η δύναμις. Μοναδικό σχεδόν ενδιαφέρον του "χρήματος" είναι ο "αέναος" διπλασιασμός του. Ενδιαμέσως αυτών των ηφαιστειωδών συμπληγάδων η ανθρωπότης ζητά έλεος. Κάποια φερέφωνα τους διαβεβαιώνουν ότι αν "αποδράσουν" θα καταποντισθούν ενώ αν παραμείνουν πιθανόν θα επιβιώσουν. Αι διενέξεις των κάποτε τους εξουθενώνουν. Αι διενέξεις των και η επιβίωσίς των είναι απαραίτητοι προϋποθέσεις διά την λειτουργίαν των συμπληγάδων. Τους παρέχεται βεβαίως κάθε δημοκρατικόν δικαίωμα ακόμη και να πυροβολούν με άδεια φυσίγγια κατά των συμπληγάδων. Έχουν ήδη λησμονίσει ότι άνθρωποι τας "κινούν". Ακόμη χειρότερο, ελησμόνησαν και την έννοιαν του "ανθρώπου". Ζώντες μέσα σε καθημερινά ψεύδη, απάτες, βία, άγχη και αίματα είναι αδύνατον να έχουν μία αναλαμπήν αυτογνωσίας; Αι συμπληγάδες "τρέφονται" με μία διεργασίαν ερημώσεως και ναυαγίου των εγκλωβισμένων οι οποίοι εξαναγκάζονται εις διαρκήν αντικατάστασιν των απωλειών διά να καταλήξη και πάλιν εις "τροφήν" των συμπληγάδων. Τόσο τραγικά; Όταν όμως, απλά, η παραγωγή εσκεμμένως οδηγεί εις την πείνα, ο πλουτισμός εις την πενίαν, η δύναμις εις την καταπίεσιν και διαφθοράν και η διαφθορά εις την ανταμοιβήν και εις τον έπαινο, ενώ η αγαθοφιλία εις την καταδίκην, τότε το τραγικόν υπολείπεται της πραγματικότητος; Και η εικόνα αυτή είναι ένα είδωλο της εξουσίας. Το πραγματικό είναι ασύλληπτα αποκρουστικό. Και εδώ, όλοι οι ψευτοευνοούμενοι θα αντιδράσουν. Το πιό φυσικό αναμενόμενο· Η ψευδο(ψωμο)εύνοια αναπτύσσει πάντα τον πλέον ανοήμονα, ηλιθιότροπο φανατισμό. Εν αναμονή δε κάποιας ψευδοευνοίας ο μαινόμενος φανατισμός μπορεί να φθάση και εις τας πλέον ακραίας καταστάσεις βίας, παραφροσύνης, ηλιθιότητος και κακοηθεστάτης πανουργίας. Ότι ακριβώς εξυπηρετεί τους παρακμογόνους ψηφοθήρας και ηγήτορας.

Ένας πραγματικός πολιτισμός απαιτεί μία διαρκήν προοπτικήν δημιουργικής δυναμικής πληρώσεως (τάσιν προς πλήρωσιν). Η χονδροειδεστέρα (ψευδο)προοπτική κατά καιρούς είναι η θρησκευτική. Η ευτελεστέρα και πλέον επικίνδυνη προοπτική είναι η υλιστική (οικονομική). Η γελοιοδεστέρα (και υπηρέτης της ευτελεστέρας) είναι η πολιτική. (Συνηθέστατα· Πρόκειται μάλλον περί "εμπορίας" ψευδοπροοπτικών). Με συνδιασμό αυτών των "προοπτικών" εδημιουργήθη μία βαρβαροδυναμική "μεγατόνων" με το τεχνητό προσωπείο ενός "υπέρ-απανθρώπου" ψευδοπολιτισμού, έτοιμου να αυτοκαταβροχθισθή από την έκρηξιν των ιδίων του ενστίκτων και της αδυναμίας του να μεταμορφωθή εις πραγματικόν πολιτισμόν. Η βαρύτατα διαταραγμένη συνείδησις αυτού του "πολιτισμού" συμπαρασύρουσα και τας ατομικάς συνειδήσεις και συλλογικάς συνειδήσεις εις πεδία παρακρούσεως και κατατονίας, υποσκάπτει διαρκώς όχι μόνον τα βιολογικά θεμέλια της Φύσεως, αλλά και τα ψυχοπνευματικά θεμέλια υποστάσεως του ανθρωπίνου όντος. Διαθέτοντας όλα τα μέσα δια την οικοδόμησιν ενός πλανήτου των Μακάρων, διαθέτει όλα τα μέσα δια την διάνοιξιν των πυλών του Άδου. Εάν απουσίαζον κατασταλτικώς αι Ελλήνιαι καταβολαί, το βασίλειον της κολάσεως (δική του επινόησις) θα είχε εγκατασταθή εις την Ιεράν Γαίαν. Αμφιβάλλουν πολλοί καθότι ελάχιστοι οι σώφρονες και αγαθοφιλείς.
Η διαρκής τεχνολογική μεταμόρφωσις η οποία έχει εισέλθη εις έναν φαύλον κύκλον "αυτοϊκανοποιήσεως" (τεχνολογία διά την τεχνολογίαν και τεχνολογία δια την οικονομίαν - αυνανισμός της τεχνολογίας) δίχως ουσιαστικώς να υπηρετή τον άνθρωπον, ενώ μεθοδικώς τον οδηγεί εις υπηρέτην της, όσο και άν διακηρύσση ότι ευρίσκεται εις τα πρόθυρα (λύσεως) των μεγαλυτέρων μυστηρίων (τα οποία δεν είναι παρά "ιδιοαισθητικά"), ταυτισμένη με την εν γένει θετικήν επιστήμην, εις την πραγματικότητα, ερημώνοντας τον άνθρωπον, οδηγείται εις την αυτοεξάντλησίν της και παταγώδη ίσως παρακμήν, όχι μόνον ένεκα της επιγενούς της κακοηθείας, αλλά και ένεκα ενός διαρκώς επιδεινουμένου αποπροσανατολισμού και ακραίας "ιδιοτελείας" και "ιδιοβουλίας"....
(απλό παράδειγμα ο γονιδιακός ανεξέλεγτος "βομβαρδισμός" του ανθρωπίνου οργανισμού, με το πρόσχημα της θεραπευτικής παρεμβάσεως εις ορισμένα κληρονομικά και μη νοσήματα, θέτει εις τεράστιον κίνδυνον την υγιάν ανθρωπότηταν όχι μόνον ένεκα του "εμπειρικού" τρόπου εφαρμογής των θεωρητικών -και των πρακτικώς αδιευκρινίστων- "γνώσεων", αλλά ένεκα της παραλόγου ευφορίας και χαυνοσυνειδήσεως των ερευνητών. Η έλλειψις αυστηροτάτης νομοθεσίας, η απουσία διεθνούς "συμβουλίου βιολόγων", αυστηρού, ανιδιοτελούς και με ύψιστον αίσθημα ευθύνης, η "αυταρέσκεια" και τα περί αυτήν των ασυνειδήτων, επιπολαίων και ματαιοδόξων βιολόγων μετατρέπει την δυναμικήν της θεραπευτικής εις δυναμικήν απροβλέπτου ολέθρου.... Όμως ποιοί ελέγχουν και τους επιστήμονας;)....

Μανώλης Καπουσίδης

   
 
[ Πίσω ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ] [ Πίσω ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ] [Πίσω ΤΕΥΧΟΣ 10ον ]