ΑΡΧΕΤΥΠΟΝ ΠΙΣΤΩΜΑ
του Μανώλη Καπουσίδη

 

Εις πελάγη Ερήμου
οι ναυσίμορφοι χρόνοι μου
εσύρθησαν.
Οι δασμοί υψηλοί
κάθε αόρατο πόρθευμα
κι ένα καράβι.

Στοιχειωμένα αμμοκύμματα
τα λευκά τα ιστία μαρμάρωναν.
Πειραταί πελιδνοί
και το νόμιμο πόρθημα.
Κρατική η αρπάγή.

Οι ουδαίοι μου είπαν κατέχουν την έρημο
-τηλέδοξος χώρα αρχαίων αιώνων-
Ποιός τολμά να μου ειπή
πως εσύρθημεν αμαρτή
εις την έρημο των αμαρτινόων;

Πειραταί μισθωτοί
διασχίζουν απατήλιους ορίζοντας
"Τριεθνούς" υπηρέται
"Αιρετοί" χαύνακες
βροτοφθόροι.
Ταρταρούχοι εδώ οι "Αλιμέδοντες"
Αδιάβατοι οι ισθμοί
και οι αλιτέρμονες πόροι.

Αιόλαι σκιαί
χορεύουν ωσάν φλόγες υπόθερμοι....
Καθώς ακουσίως προσέγγισα
"νιφάδες" Εσπέρου αιολόφωνοι
και αναρίθμητοι....
Εξαίφνης, νύκτερος λαίλαψ.....
ΟΥΧ ΟΡΩ!

Πρυμνόν είναι τούτο το πέρασμα
Γρυπεύς των ανθρώπων ελέγχει....

Στυγός η ανάβλυσις....

Ανάβλησιν πλέον δεν έχει
ΙΘΙ ΔΗ!


   
 
[ Πίσω ΜΑΝ ΚΑΠΟΥΣΙΔΗΣ] [ Πίσω ΤΕΥΧΟΣ 8ον ]