ΤΕΥΧΟΣ 12ον
..γράμμα του εκδότου ..

 

Φίλες και φίλοι,
ο τρόπος "λειτουργίας" της παγκοσμίου εξουσίας καταδεικνύει ότι οι απαρτίζοντες αυτήν έχουν πιστεύσει πως πράγματι ο άνθρωπος προέρχεται από τον πίθηκο. Προσπαθούν λοιπόν και να το αποδείξουν οδηγώντες τους ανθρώπους προς την αρχέγονον κατάστασίν των. Αυτό το "παράδοξο" αποδεικνύει ότι δεν αρκεί να μην κατάγεσαι από τον πίθηκο ώστε να δύνασαι να παραμείνης άνθρωπος.......
Ειδικώτερα: Ποιός δύναται να διακρίνη κάποια προοπτική δια τους Έλληνας εις οποιονδήποτε τομέα των δραστηριοτήτων των; Η παιδεία εις την οδόν της κατολισθήσεως. Η επιστήμη, συγκριτικώς, υποτυπώδης. Η τεχνολογία μηδαμινή. Η βιομηχανία ανύπαρκτος. Η γεωργία στραγγαλισμένη. Το "ηθικόν" των, έρπον. Η οικονομική των κατάστασις αποπνικτική, η ένδεια διάχυτος και κυριαρχούσα, αι ελπίδες των ημιθανείς. Τα "δικαιώματά" των έγκλειστα κ.ο.κ. Συγχρόνως θρίαμβοι και χοροί αρπάγων, φενάκων και άλλων της ίδιας "ομοταξίας". Πως οδηγούνται λοιπόν, αν όχι δέσμιοι και χρεώσται εις το μέλλον; Τι θλιβερή εικών δια τον Διογενή πολιτισμογενέτη Έλληνα!
Ποίοι τον προδίδουν διαρκώς και παντοιοτρόπως και ποίοι ανάξιοι τον έχουν υποδουλώσει και τον εξαπατούν υπνωτίζοντάς τον ώστε να τον αφανίσουν εντελώς με την μέθοδο της νεοδολίου μεθοδολογίας; Μήπως πρέπει να αφυπνισθούμε πριν οδηγθούμε κοιμώμενοι (και έντρομοι) εις τον αιώνιον ύπνον; Ας το σκεφθούμε, εφ' όσον μας απομένει χρόνος, πέρα από τας καθημερινάς σοβαροτάτας γελοιότητας και πλεκτάνας υπνώσεώς μας και αγχώδους επιβιώσεώς μας, να σκεφθούμε.
Όμως πρέπει, και αυτό το πρέπει αποκτά σοβαρότητα ζωηφόρου νόμου, καθότι μας έχουν σύρει ήδη εντός της αχερουσίας ομίχλης τόσον οι αλλοεθνείς όσον και ορισμένοι (πολιτογραφημένοι) Έλληνες και δεν απέχει πολύ η αχερουσία λίμνη και η Ερινύς Τισιφόνη, ο Αιακός, ο Μίνως και ο Ραδάμανθυς. Δια ποία έργα μας, δια ποία γεναιότητά μας, δια ποίας αξίας μας, δια ποίον ανθρωπισμό μας, δια ποίαν πίστιν μας θα κριθούμε;....
(αντιλαμβάνονται πιστεύω την αλληγορία και την αναγκαιότητα αυτοί που πρέπει).
.....Εις μίαν ανθρωπότητα, όταν αυτό το οποίο περισσότερο ενώνει τους ανθρώπους είναι η αίσθησις της κατάφορης αδικίας η οποία διαπράτεται εις βάρος των και η κοινή ανασφάλεια δια την συνέχισιν της ζωής των εντός των πλαισίων μιας στοιχειωδεστάτης αξιοπρεπείας, τότε δεν πρέπει να ομιλώμεν δια κοινωνίαν αλλά δια την διάνοιξιν των πυλών της Κολάσεως.
Να δεχθώμεν ότι σύμπασα η ανθρωπότης κατευθύνεται ολοταχώς προς την (νεο)κόλασιν; Τότε λοιπόν αναζητήσατε τους Σατανίδας.....
Παραπλανόμεθα με τα άρματα και κατακτώμεθα με τα "κύματα" (και τα χρήματα).
Και πράγματι, προσέξατε. Δεκάδες χωρών έχουν κατακτηθεί και βάναυσα υποδουλωθεί δίχως να ηττηθούν σε κάποιο πόλεμο. Ακόμη, όχι μόνο οι οικονομικά ασθενείς, αλλά και οικονομικά εύρωστες. Μεταξύ της σφύρας της "Δυσοικονομίας" και του άκμωνος της ποικιλομήχανης επιφανειακής και εν τω βάθει "προπαγάνδας" η οποία ρυθμίζει ψυχοπνευματικά την συμπεριφορά των ανθρώπων, τα υποκείμενα αυτόματα (άνθρωποι) που απαρτίζουν την ανθρωπότητα οδηγούνται στην μακάβρια σκηνή όπου θα "βιώσουν" την χειρίστη τραγωδία των.
Επαναλαμβάνω: αναζητήσατε τους Σατανίδας.....

Μανώλης Καπουσίδης

   
 
[ Πίσω ΤΕΥΧΟΣ 12ον ]