ΕΠΕΝΔΥΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΠΕΚΔΥΣΕΙΣ

 

Το κράτος που επιτρέπει επενδύσεις ξένων εταιρειών στο έδαφός του, είναι ένα ΑΝΙΚΑΝΟ ΚΡΑΤΟΣ. (όταν δεν τηρεί ορισμένους απαραίτητους όρους).
Οι επένδυσεις επί μιας χώρας αποτελούν συνηθέστατα έναν ύπουλο, αθόρυβο και καταστρεπτικό οικονομικό μηχανισμό που μπορεί να εξουθενώση εντελώς μια χώρα δια της μεθόδου της μακροχρόνιας βαρειάς "αφαιμάξεως" κάτω από την σιωπηρά και αυστηρή απειλή πο-λεμικής επιδρομής. Είναι η εστεμμένη παρασημοφορημένη Κλοπή που μας παρουσιάζεται σαν ιέρεια της φιλανθρωπείας και ευημερίας από τους αλλόφυλους γι' αυτήν ευνούχους που την εγκαθιστούν μέσα στη χώρα των.
Οι ξένες επενδύσεις θέτουν πάντα μία χώρα κάτω από το φάσμα μιάς απειλής που μπορεί να φτάση και μέχρι την έκρηξη ενός πολέμου. Κάτω από αυτό το φάσμα λαμβάνει χώρα μονίμως και σταθερά μία πλουταφαίρεσις (εστεμμένη κλοπή) η οποία σταδιακά και ανεπαίσθητα μπορεί να "ερημώση" την χώρα και να εξαθλιώση τους κατοίκους της. Παρ' όλα αυτά όλοι οι επίσημοι γνωμοπλάστες (δηλ. μυθοπλάστες) μισθοδοτούμενοι από "αγνώστους" διαύλους που έχουν την αφετηρία τους στον επενδυτικό μηχανισμό, ή και από ανοησία, πείθουν τους θλιβερούς πολίτες για τα τεράστια "οφέλη των" που προέρχονται από την λειτουργεία τών επενδύσεων.
Οι επίσημοι γνωμοπλάστες, (μέσα στους οποίους ανήκουν άτομα από τα ανώτατα κυβερνητικά αξιώματα μέχρι τα ανόητα δημοσιογραφικά πατώματα) προσπαθούν πρωταρχικά να υπερτονίσουν τα πλεονεκτήματα μίας ξένης επενδύσεως γιά την χώρα και δευτερευόντως να παραπλανήσουν, όσον αφορά τα τεράστια μειονεκτήματα, παρουσιάζοντας και αυτά σαν δευτερεύοντα πλεονεκτήματα ή αποσιωπώντας εντελώς τα κραυγαλέα τοιαύτα προκαλώντες συνειδησιακή εστίαση των πολιτών είτε σε υποθέσεις και γεγονότα που τους αποσπούν εντελώς από την συνειδητοποίηση των βαρέων πληγμάτων που προέρχονται από τις επενδύσεις, είτε σε υποβόσκουσες απειλές σε περίπτωση αντιδράσεώς των. Όταν θέσουμε την απλή ερώτηση: τι θα μπορούσε να μετατρέψη τον μηχανισμό πλουταφαιρέσεως σε μηχανισμό εθνικής πλουτοσυνάξεως, αρχίζει αμέσως ο χορός των μεταμφιεσμένων δαιμόνων ο οποίος μας εμφανίζει μεν μία ποικιλία καρναβαλιών, αλλά γνωρίζουμε ποιοί βρίσκονται κάτω από τις μάσκες, ποιά γλώσσα ομιλούν και ποιούς νόμους εφαρμόζουν.
Πόσες μικρές χώρες έχουν επενδύσει σε μεγάλες χώρες; Καμμία.
Πόσες μεγάλες χώρες έχουν επενδύσεις (απεκδύσεις) σε μικρές χώρες; Όλες.
Πως λειτουργούν; Ας πάρουμε ένα απλούστατο παράδειγμα που δεν απαιτεί ειδικές γνώσεις στατιστικής και κυβερνητικής. Στην Κύπρο, μία από τις επενδυτικές (απεκδυτικες) εταιρείες μεταξύ των άλλων (CYPRUS ASBESTOS ΜINES, Ι.T.D. GYPSUM AND PLASTERBOARD CO, CYPRYS CHROME CO, UMRER CO, κ.λ.π.) ήτο και η CYPRUS MINES CO (ορυχεία χαλκού στο Μαυροβούνι και στη Σκουριώτισσα).
Με ένα μηδαμινό κεφάλαιο, ο ιδρυτής της εταιρείας S. MUDD, θέτει σε λειτουργεία την εξόρυξη χαλκού στην Σκουριώτισσα. Το κεφάλαιο αυτό θα μπορούσαν να το διαθέσουν κάποια στιγμή Κύπριοι. Όμως δεν έγινε, η εταιρεία έφτασε να απασχολεί περί τους δυόμισυ χιλιάδες εργάτες εκ του οποίου γεγονότος γίνεται αμέσως αντιληπτό ότι η εταιρεία είχε τεράστια έσοδα. Επεκτείνεται στο Μαυροβούνι και τα κέρδη ξεπερνούν προπολεμικά τα 100.000.000 δολλάρια. Αυτό αποσιωπάται, αλλά τονίζεται το ότι απασχολεί ένα μεγάλο αριθμό εργατών. (Τα ημερομίσθια είναι χαμηλά όπως σε κάθε "τριτοκοσμική" χώρα).
Μεταπολεμικά έχουμε ραγδαία αύξηση των κερδών εκ των οποίων η εταιρεία η οποία, σημειωτέον εδρεύει στο Λος Άντζελες, δημιουργεί μία οικονομική αυτοκρατορία, στην οποία μεταξύ άλλων ανήκουν ορυχεία στο Περού, στην Αριζόνα, στο Όρεγκον, στην Βρεττανική COLUMBIA, στην Αυστραλία, εμπορικός στόλος στον Παναμά, τεράστιες εκτάσεις στην Καλιφόρνια και στην Αλαμπάμα, βιομηχανίες τσιμέντου στην Χαβάη, χημικές βιομηχανίες στην Ολλανδία, οικοδομικές επιχειρήσεις στην Αριζόνα, διάφορα κολλέγια και "φιλανθρωπικές" δωρεές στα Πανεπιστήμια της Καλιφόρνιας, της Νέας Υόρκης κλπ.
Όλα αυτά και πολλά άλλα, δημιουργήθηκαν από κέρδη που προήλθαν από τα ορυχεία της Κύπρου.
Τι κέρδισε ο λαός της Κύπρου; Ένα άδειο Μαυροβούνι και μία άδεια Σκουριώτισσα. Τι επιπλέον; απειλές; Ίντριγκες; περιπέτειες; ο καθένας μπορεί να συμπεράνη. Δεν θα υποδείξουμε συλλογισμούς που δημιουργούν ορισμένα ερωτήματα όπως:
-Γιατί αυτά τα τεράστια κέρδη που προέρχονται από μία μηδαμινή επένδυση δεν θα ήταν δυνατό να ανήκουν στον Κυπριακό λαό;
-Γιατί την επένδυση δεν θα μπορούσε να την κάνει η Κύπρoς;
-Γιατί ορισμένα θλι-βερά πολιτικο-στρατιωτικά γεγονότα συνδέονται με την πορεία των εταιρειών;
-Γιατί οι τεράστειες φιλανθρωπίες να χορηγούνται σε πολιτείες άσχετες με την Κύπρο;
-Γιατί να παραμένουν στο έλεος της ανεργίας χιλιάδες εργάτες όταν το αποφασίζει μία εταιρεία η οποία απ' αυτούς έγινε αυτοκρατορία;
-Γιατί να αποκρύπτεται από τους πολίτες η αλήθεια;
-Γιατί να μη επενδύει το ίδιο το κράτος ή ομοεθνείς εταιρείες;
-Γιατί να μη δανείζονται, εφ' όσον δεν προδιαθέτουν, το αρχικό κεφάλαιο από διεθνή οικονομικά ιδρύματα ώστε να καρπούνται τα κέρδη οι κάτοικοι της χώρας;
-Γιατί διακυρήσσουν αυτά τα ιδρύματα ότι βοηθούν στην ανάπτυξη των υποαναπτύκτων χωρών ενώ στην πραγμα-τικότητα αποβλέπουν στο αντίθετο;
-Γιατί δεν χαρακτηρίζουν τις διεθνείς επενδύσεις, εθνικές απεκδύσεις;
-Γιατί ενώ μία ξένη επενδυτική εταιρεία είναι ικανή να υπερασπισθή τις κλοπές της, η "υπο ανάπτυξη" χώρα δεν μπορεί να υπερασπισθή τα δικαιώματά της;
Νομίζω εύκολα εξάγονται συμπεράσματα για την δραστηριότητα των ξένων επενδύσεων του παρελθόντος, του παρόντος και εν μέρη του μέλλοντος. Αυτό το είδος προτύπου αφορά επένδυση ισχυρών σε εδάφη ασθενών. Οπωσδήποτε είναι διαφορετικοί οι όροι σε αντεπεκδύσεις μεταξύ ισχυρών, οι οποίες βέβαια, αν εφαρμόζονταν και στην πρώτη περίπτωση, τότε όλο το οικονομικό σύστημα θα ήταν διαφορετικό, αλλά δεν θα υπήρχε η αθλιότητα που σαρώνει τα μικρά έθνη και η οποία απαιτείται για την κακοήθη "μεγαλακρία" της σημέρινης παγκόσμιας οικονομίας.
Τα μικρά έθνη εξαναγκάζονται να αγυρτεύουν πάντα εντός του οργανισμού της απειλής, της απομυζήσεως και εξαθλιώσεως δίχως καμμιά δυνατότητα να εισακουστούν από τους ορνεακούς οργανισμούς διεθνών διευθετήσεων, για λόγους πασίγνωστους. Τι θα μπορούσε να γίνει; Η απάντηση απαιτεί διεξοδική και εκτεταμένη ανάλυση που ξεφεύγει απο τα όρια αυτού του άρθρου. Πρωταρχικά όμως θα πρέπει να αντιληφθή ο καθένας οτι τίποτα δεν υποσκάπτει ένα έθνος τόσο καταστρε-πτικά όσο η εισβολή- επέλαση ξένου κεφαλαίου που ανήκει σε ένα ισχυρό και κατακτητικό κράτος, όποια μορφή και άν δοθή σε αυτό το κεφάλαιο.
Ο μεγαλύτερος στυγνότερος και πιό ύπουλος εθνικιστής είναι το κεφάλαιο που διεισδύει σε μία ασθενή χώρα. Δεν ξεχνά ποτέ την προέλευσή του και ειδικά τους σκοπούς του. Πρώτος του σκοπός είναι η άνευ όρων υποδούλωση. Εμπρός σε αυτόν τον εχθρό ωχριούν όλοι οι άλλοι, αν δε είμαστε σε θέση να τον αντιμετωπίσουμε με την λογική και το σθένος που πρέπει.
Ένα ξένο κεφάλαιο που έχει διεισδύσει σε μία χώρα. (οποιαδήποτε μορφή και αν έχει, από "επένδυση" μέχρι "βοήθεια"), έχει πρωταρχικά "προσβάλει" ορισμένους εξέχοντες κυβερνώντες για να του χορηγηθούν οι ευνοϊκότερες προϋποθέσεις για την μεθοδευμένη λεηλασία, οι οποίες βέβαια ποτέ δεν γνωστοποιούνται. Οι κυβερνώντες ενδίδουν ή από ανάγκη ή απο αδυναμία. Όχι απο άγνοια. Η γνώμη των πολιτών, αν υπάρχει, δεν έχει ισχύ. Αυτοί όμως θα δεχτούν τις βαρύτατες συνέπειες μετά από μία περίοδο φαιδράς παραπλανήσεως. Θα υπερτονισθούν τα προσφερόμενα ωφέλη από την "επένδυση" ή την "βοήθεια". Στην θεωρία. Στην πράξη δεν θα υπάρξη κανένα. Απεναντίας, η σταδιακά εγκαθιστάμενη καταστροφή θα συγκαλύπτεται και καθώς προκύπτει, οι ελάχιστοι που θα αντιλαμβάνονται τι συμβαίνει θα εξουδετερώνουν μόνοι τους την παρούσα σοβαρότητα συμπεραίνοντες ότι στο μέλλον άλλοι θα πρέπει να βρουν τρόπους άμυνας στη συμφορά. Δεν θέλουν να πιστεύουν οτι μπορεί κάλλιστα το μέλλον να τους συμπεριλαμβάνη. Έτσι συμβαίνει κάτι παράδοξο. Οι πολιτικοί του μέλλοντος επιρρίπτουν ευθύνες στους πολιτικούς του παρελθόντος (αν ζητηθούν) ενώ οι ίδιοι προπαρασκευάζουν ίδιες καταστάσεις για το μέλλον.
Τι πρέπει λοιπόν να γίνει; Όλοι γνωρίζουμε τι. Μέχρι το πώς όμως, υψώνεται ένα ορειχάλκινο φράγμα.
Πρωταρχικά ας αφυπνιστούμε, καθότι ο Μορφέας αυτούς υπηρετεί. Όποια χώρα δανείζεται διαρκώς και όλο με βαρύτερους όρους τη νομισματική της δύναμη, τα δεκανίκια της δηλαδή, αργά η γρήγορα θα οδηγήση τους πολίτες της να βαδίζουν με τα τέσσερα.


Μανώλης Καπουσίδης

   
 
[ Πίσω ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ] [ Πίσω ΤΕΥΧΟΣ 2ον]