Η ΔΙΦΟΡΟΥΜΕΝΗ ΕΝΝΟΙΑ ΤΗΣ ΑΠΩΛΕΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ (και ο ιδιόμορφος εραστής !)...
 

 

Η αίσθηση της απώλειας είναι τόσο ιδιόρρυθμη που μπορεί να υφίσταται δίχως να υπάρχει κάποια πραγματική απώλεια ή να μην υφίσταται ενώ υπάρχει απώλεια... Η αίσθηση κατοχής πολλές φορές συγχέεται με την νοσηρή επιθυμία κατοχής, τόσο περίπλοκα και έντονα, που ορισμένοι θεωρούν ιδιοκτησία τους κάτι που δεν τους ανήκει, αλλά θα ήτο δυνατόν, αν οι συνθήκες ήταν εντελώς διαφορετικές, να τους ανήκει. Βέβαια σ' αυτές τις περιπτώσεις η επιθυμία μεταμορφώνεται σε θανάσιμη πλεκτάνη αρπαγής και εάν συμπέσει το υποκείμενο που ανεξέλεγκτα επιθυμεί ν' αρπάξει να έχει και μεγάλη δύναμη τότε ο κίνδυνος για τους υπολοίπους μπορεί να είναι θανάσιμος. Κλασσικό παράδειγμα είναι η ηγεσία των ΗΠΑ. Ανέκαθεν, αλλά ειδικά το δεύτερο ήμισυ του αιώνα θεωρούσε δυνητική κατοχή της όλη την "άμοιρη" Γαία. Όλα τα έθνη, ξηρά, θάλασσα και ατμόσφαιρα με ότι έμβιο, οργανικό ή ανόργανο υλικό περιέχουν. Εάν κάποιο έθνος ήτο ανεξάρτητο το θεωρούσαν κατοχή τους ή δυνάμει κατοχή τους. Αν κάποιος Λαός έκλινε προς την "άλλη πλευρά" θεωρούσαν ότι απώλεσαν την χώρα του. Το πλέον περίεργο ήταν ότι μπορούσαν να δημιουργήσουν οποιαδήποτε επικίνδυνη για την ειρήνη του κόσμου κατάσταση εξ αιτίας αυτής της "απώλειας" ακόμη κι' όταν ο λαός της χώρας που έκλινε πρός την άλλη πλευρά ούτε αισθανόταν ότι απώλεσε την χώρα του ή ακόμη είχε την αίσθηση ότι έτσι κατοχύρωνε περισσότερο τα ιδιοκτησιακά του δικαιώματα. Ειδικά τότε όμως, η ηγεσία των ΗΠΑ αντιδρούσε σαν να της άρπαξαν κάτι εντελώς δικό της! Αυτή η συμπεριφορά βέβαια δεν αποτελεί βαριά παράνοια αν λάβουμε υπ' όψη ότι οι άνωθεν της εξουσίας αυτής νομοδότες είναι οι ίδιοι που νομοδοτούν άμεσα ή έμμεσα σ' όλο το φάσμα της πολιτικής εξουσίας της ανθρωπότητος, δηλ. από τον δεξιό "σοσιαλισμό" και μέσο μέχρι τον αριστερό. Ένα σύστημα δηλ. πολιτικής εξουσίας που τα αρχικά του δίνουν ακριβώς το νόημά του : ΔΕ.Σ.Μ.Α. H απώλεια και η κατοχή είναι ένα διεθνές παιχνίδι εξουσίας που παίζεται σε μία σκακιέρα με τετράγωνα της βίας και της απάτης. Είναι ένα δύσκολο κι' επικίνδυνο παιχνίδι καθότι εκτός από ελάχιστους κανόνες που η ισχύς των και σταθερότητά των μπορεί να αμφισβητηθούν , όλοι οι υπόλοιποι κανονισμοί είναι "μετέωροι" και παραλλάσσουν, παραβιάζονται ή και δημιουργούνται κατά την εξέλιξη του παιχνιδιού δίχως να υπάρχει συγκεκριμένο σημείο αναφοράς. Απεναντίας ένας πλήρης αποπροσανατολισμός , δυσπιστία και απρόοπτο δύνανται να κάνουν την εμφάνισή τους την οποιαδήποτε στιγμή. Το παιχνίδι τότε βρίσκεται στο κρισιμότερο στάδιο. Η βία και απάτη σε "πρωτόγονη" έξαρση. Και ουαί στους αδύνατους στους έντιμους στους μη βίαιους. Βέβαια όταν είσαι αδύναμος δεν διαθέτεις και πολλά περιθώρια για ανεντιμότητα και βία. Τουτέστιν είσαι ο χαμένος ή υπό κατοχή. Ποιος θα υπερασπιστεί τα τυχόν δικαιώματά σου ειδικά όταν αυτά προκαθορίστηκαν απ' αυτούς που τα αμφισβητούν κάθε φορά που αυτό τους συμφέρει; Όσο και αν φαίνεται περίεργο για έναν πολιτισμένο κόσμο, αυτό το παιχνίδι είναι το πλέον διαδεδομένο, ίσως το μοναδικό. Θα έλεγα ακόμη ότι αν υπάρχει ένα σημείο αναφοράς για οποιαδήποτε σχεδόν συναλλαγή μεταξύ κρατών ή μεταξύ κρατών και των πολιτών, αυτό είναι ακριβώς τούτο το παιχνίδι. Αποτελεί όμως σταθερό φαινόμενο -με ελάχιστες γνωστές εξαιρέσεις- ισχυρά και μεγάλα κράτη, ότι στερούνται σε ευφυΐα να το υπερ-αναπληρώνουν με ωμή δύναμη βάρβαρου τύπου προσαρμοσμένη στις απαιτήσεις των καιρών. Μπορεί όμως να συμβεί -κι' έχουμε παραδείγματα- πανούργα αλλά μηδαμινά σε δύναμη κράτη ή και άτομα ακόμη, να εφευρίσκουν διάπλοκες και ποικίλες μηχανορραφίες ώστε να οικειοποιούνται την ωμή δύναμη του γιγαντιαίου κράτους, δίχως να διαταράσσουν την εντύπωση που έχουν οι πολίτες αυτού του κράτους για την "δύναμή" τους. Πρόκειται για μοναδικό σύνδρομο όπου συνυπάρχει γιγαντισμός και ιδιόμορφος κρετινισμός. Σε μία τέτοια περίπτωση πώς να υπολογίσεις την συμπεριφορά αυτού του τερατουργήματος; Άλλα διακηρύσσει, άλλα πιστεύει, άλλα υπολογίζει και άλλα πράττει και εκ των υστέρων αναρωτιέται πώς τα έπραξε ή εάν πράγματι έπραξε ή δεν έπραξε αυτό που δεν σκόπευε ή σκόπευε. Μέσα από όλον αυτόν τον κυκεώνα μπορεί κατόπιν να θριαμβολογεί ανοήτως ότι ό,τι πράττει είναι για την διατήρηση της σταθερότητος της τάξης και της ειρήνης. Την ίδια στιγμή, κάπου μετράνε τα πτώματα που είναι αποτέλεσμα των ενεργειών του. Συνηθίζεται να λέγεται ότι η ειρήνη είναι κόρη του πολέμου. Και σύμφωνα βέβαια με την παγκόσμια συνήθεια διαδοχής ονομάτων ο γιος της ειρήνης είναι ο πόλεμος. Αυτή η συνήθεια όμως άλλαξε την διαδοχή της σε γνωστές περιοχές της Γης κι' έτσι έχουμε τον πόλεμο να δίνει στους διαδόχους του ονόματα όπως πόλεμος junior, πόλεμος Ι, πόλεμος ΙΙ κ.ο.κ. Είναι φυσικό επόμενο η αλαζονεία να ανήκει στον πόλεμο κι' όχι στην ειρήνη. Λοιπόν, από ένα ανόητο γίγαντα τι θα περιμέναμε να ακούσουμε; αυτή η ειρήνη μου ανήκει ή αυτός ο πόλεμος μου ανήκει; Φυσικά το δεύτερο, γι' αυτό δεν απορούμε όταν ακούμε (ή βλέπουμε): αυτός ο πόλεμος μου ανήκει, κι' αυτός ο πόλεμος μου ανήκει κ.ο.κ. κι' ό,τι κι' αν προσφέρω στους πολέμους, στην πραγματικότητα το προσφέρω για την μάνα τους την ειρήνη. Ιδού ένας ιδιόμορφος εραστής της Ειρήνης!

Μανώλης Καπουσίδης

 
 
[ Πίσω ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ] [ Πίσω ΤΕΥΧΟΣ 1ον]