"ΑΡΙΣΤΕΡΟΤΕΡΑ" ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΕΡΟΥ ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΟΥ ΗΜΙΣΦΑΙΡΙΟΥ
 

Το βασικότερον ερώτημα της Γνώσεως είς αυτό το μεταίχμιον των χιλιετιών είναι: Τί συμβαίνει μέ τήν γνώσιν; Θα μπορούσαμε νά τό θεωρήσουμε ώς έρωτημα της Νοήσεως και τότε θα πρέπει να λάβουμε ώς δεδομένο οτι χάσμα αναπτύσσεται μεταξύ Νοήσεως και Γνώσεως. Το νά θέτη τό ερώτημα: "Τι συμβαίνει μέ τήν Γνώσιν" η Νοήσις, είς τάς τελυταίας ημέρας ενός αιώνος πού εξηπάτησε τήν γνώσιν και κατεχράσθη βαναύσως τάς δυνατοτήτας τής γνώσεως είς βάρος τών ανθρώπων, σημαίνει πρωταρχικώς οτι η νόησις είναι ανίκανος εμπρός είς τάς υπερεξουσίας τής γνώσεως η οποία όμως δέν έχει καμμία εξουσίαν είς τό παγκόσμιον οικονομικόν "μονοκρατορικόν" συμβούλιον.
Μια τοιαύτη διαπλοκή σχέσεων καταδεικνύει τήν πραγματικότητα τού παραλόγου (α)κόσμου μας.
Η γνώσις, σύν τοίς άλλοις, υποτίθεται ότι αποτελεί ικανότητα προσαρμογής πρός το περιβάλλον.
Όταν όμως ή ίδια ή γνώσις επιδεινώνει διαρκώς τό περιβάλλον πρίν κατορθώσουν νά "προσαρμοσθούν" οι άνθρωποι είς "κάποιο" παρόν των, τί άκριβώς εξυπηρε-τεί αυτή η γνώσις; Δυναμική κοινωνικής μελλοντικής φαυλοποίησεως;
Καί όταν αναλώνεται διαρκώς κάθε (εκθειαζόμενον και ψευδοελπιδοφόρον) επίτευγμά της πρίν σχεδόν συμπληρώσει τήν οφελιμιστικήν του (άν υπάρχει) περίοδον πρός όφελος πάντα τής αισχρο-κερδοκαταναλωτικής βροτοφθόρου δυναμικής πού επιβάλλει το μονοκρατορικό οικονομικόν "συμβούλιον", τί εξυπηρετεί αυτή ή γνώσις; Δυναμική κοινωνικής ολεθροποιήσεως;
Εντός ελαχίστου χρόνου και ενώ προηγούμενως διά αιώνας είχεν εθισθεί η ανθρωπότης είς έναν ρυθμόν σταδιακής προσαρμογής εις σχετικώς γνώριμον περιβάλλον οριοθετημένο από γνωστάς δοκιμασμένας αξίας, βρίσκεται και σύρεται αντιμέτωπος με αιφνιδίους πρωτοφανείς εμπειρίας δια τας οποίας καμμία απολύτως μνήμη προηγουμένης εμπειρίας δεν διαθέτει ώστε να αναπτύξη ταχέως -όπως απαιτείται- τας ικανοτήτας προσαρμογής της.
Η "παραπλανηθείσα" γνώσις, κυρία υπεύθυνος διά τούτον τον πρωτοφανήν αποπροσανατολισμόν και κυρία συνεργός "της οικονομίας" δια την δημιουργίαν ταύτης της περισπερχούς και πολυκτόνου πραγματικότητος, διερωτάται, "τι συμβαίνει"; όχι όμως διά να "διασώση" την ανθρωπότηταν, αλλά διά να διασώση τον απροσδιόριστον εαυτόν της και τον δόλιον εργοδότην της, τό παγκόσμιο οικονομικόν μονοκρατορικόν συμβούλιον. Η γνώσις εξέπεσεν εις ιδιομόρφως ασύνακτον και ασυναλγήν "δραστηριότητα" εξ αιτίας της πανισχύρου παρεμβάσεως της οικονομικό-πολιτικό-θρησκευτικής ηλιθιώνης εξουσίας των αγριαρπάγων, των δημοπιθήκων και των ιεροκαπήλων.
Αι εκ του Προμηθέως αγλααί δωρεαί -μήτις, εφυία, σωφροσύνη, πρόνεια και ηθική- μετέπεσαν εις αρπαστικάς κυρίως ικανότητας τας οποίας η "γνώσις" έθεσεν εις την υπηρεσίαν της αρπάκτειρας πανφθόρου εξουσίας. Το ωφελιμιστικόν επικάλυμμα πείθει μόνον ανοήμονας. Η καπηλεία της γνώσεως έχει "ανυψωθή" εις πρωτοφανώς πανούργον αλλά και απροκάλυπτον βιοφθορία η οποία απειλεί πλέον και τους αντεπιβούλους χρηματοκράτορας, οι οποίοι εις την προσπάθειάν των να αποφύγουν και τον αυτοόλεθρον επιδεινώνουν διαρκώς την κατάστασιν της γνώσεως ωσάν πλέον να επίκειται η ολοσχερής κατάρευσις του αριστερού εγκεφαλικού ημισφαιρίου προς όφελος κάποιου "αριστεροτέρου" α φ α ν τ ο - τ ε χ ν η τ ο ύ "ε γ κ ε φ ά λ ο υ".
Ακραία έξω-παρα-νόησις!

Μανώλης Καπουσίδης

   
 

[ Πίσω ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ] [ Πίσω ΤΕΥΧΟΣ 6ον]