ΦΥΓΟΣΤΡΑΤΟΙ ΚΑΙ ΑΝΤΙΡΡΗΣΙΑΙ
 

 

Αυτόν τον καιρό, εκτός των άλλων γεγονότων, κυριαρχεί στην ελληνική επικαιρότητα, με πρωτοσέλιδα σε εφημερίδες και περιοδικά, το θλιβερό και εθνικώς απαράδεκτο φαινόμενο της φυγοστρατίας, της ενσυνειδήτου δηλαδή και δολίας αποφυγής στρατεύσεως.
Αρνητικοί πρωταγωνισταί αυτού του φαινομένου, είναι διάφοροι "αστέρες" της καλλιτεχνίας και του θεάματος, αλλά και της πολιτικής, οι οποίοι μετέρχονται κάθε μέσον και προβάλλουν φανταστικούς λόγους γιά να αποφύγουν την υψίστην τιμήν, της προσφοράς υπηρεσίας προς την Πατρίδα.
Πολλοί από αυτούς επιτυγχάνουν του σκοπού τους, συνήθως με την απαραίτητη συνδρομή αοράτων παραγόντων του παρασκηνίου και των αρμοδίων υπηρεσιών (υπουργών, ιατρών κτλ).

Το πράγμα όμως τελευταία έλαβε μεγάλες διαστάσεις και όπως ήταν φυσικό έσπασε το φράγμα της σιωπής και ευαισθητοποίησε την κοινή γνώμη. Και τότε απεκαλύφθη η έκτασις του κακού.
"Καλλιτέχνες" πάσης φύσεως, αθληταί, πολιτικοί και υιοί πολιτικών βρήκαν τρόπο να αποφύγουν την στράτευσιν, ενώ άλλοι υπηρέτησαν ή υπηρετούν μία πλασματική θητεία "κατ' οίκον". Και φυσικά δεν είναι οι μόνοι.....
Και το ακροτελεύτιο, αλλά όχι και τελικό, υπουργός εν ενεργεία και συνθέτης, απηλλάγη της στρατεύσεως, δηλώσας ψυχοδιανοητικήν νόσον.

Να σημειωθεί ότι σύμφωνα με την ισχύουσαν νομοθεσίαν, οι κριθέντες ανίκανοι προς στράτευσιν, και μηδέποτε στρατευθέντες δεν μπορούν να διορισθούν σε δημόσια υπηρεσία ούτε ως κλητήρες, πολλώ δε μάλλον να εκλεγούν βουλευταί και υπουργοί.
Οι άνθρωποι αυτοί, στους οποίους η Πατρίς επεδαψίλευσε τόσα και τόσα, αρνήθηκαν εν τούτοις και την ελαχίστη, την στοιχειώδη προσφορά προς αυτήν. Ιδού λοιπόν το κατάντημα "επωvύμων" πολιτών, που ώφειλαν να αποτελούν υποδείγματα βίου γιά όλους τους άλλους.

Δοξάστε τους!

Στην κοινωνία που ζούμε, ονομαστικώς είμαστε όλοι ίσοι, φαίνεται όμως οτι μερικοί συμπατριώτες μας, είναι "περισσότερο ίσοι από τους άλλους", όπως θα έλεγε και ο George Orwell.
Πρέπει όμως να στιγματισθή και η παραλυσία και ανεπάρκεια των υπηρεσιών του Κράτους, που υποθάλπτουν τοιούτου είδους νοσηρά φαινόμενα. Η Πολιτεία οφείλει να διαφυλάξη το κύρος και την αίγλη του Στρατού, γιατί αποτελεί την ασπίδα του Έθνους και πρέπει να είναι το καύχημα και το σέμνωμα του λαού.
Οφείλομε όμως να πούμε οτι και ο Στρατός πρέπει να κάνη μερικά γενναία βήματα, γιά να βελτιώση την εικόνα του προς τα έξω..
Βήματα όμως προς την κατεύθυνση της καλλιτέρας οργανώσεως και υποδομής και όχι προς την παροχήν ευκολιών και ανέσεων.
Πρέπει να το καταλάβωμε ότι ο Στρατός, ως εκ της αποστολής του, είναι σχολείον σκληραγωγίας και ανδρισμού και εν ουδεμιά περιπτώσει πρέπει να καταντήση θέρετρο ή κολλέγιο.
Δυστυχώς όμως στην δική μας διαλυτική εποχή του ευδαιμονισμού και της αμεριμνησίας, έχουν εμφιλοχωρήσει διάφορα παρακμιακά κηρύγματα, που στρέφονται αναφανδόν κατά της ιδέας του Στρατού, υπό το πρόσχημα της ειρηνοφιλίας και ενός νεφελώδους ανθρωπισμού. Πριν λίγο καιρό, κάποιοι αδιόρθωτοι ονειροπόλοι μιάς "Επιτροπής Θεολόγων" και κάποια κομματική νεολαία, έβαλαν σχεδόν ταυτοχρόνως κατά του Στρατού ως ιδέας και θεσμού, με μία μοχθηρά και εχθρικώτατη φρασεολογία.
Θαυμάστε ύφος και λεκτικά ευρήματα: "..... η άρνηση ένταξης σε μηχανισμούς, όπως ο Στρατός, είναι απόπειρα διάσωσης του προσώπου μας από τον υποβιβασμό σε άβουλο γρανάζι ....", κτλ κτλ.
Ούτε Στρατός κατοχής να ήταν ....
Ώστε έτσι λοιπόν; Με μία μονοκοντυλιά διαγράφονται όλοι οι αγώνες του Έθνους, το ‘21, η Αλβανία, η Εθνική Αντίστασις, γιατί ο Κολοκοτρώνης, ο Καραϊσκάκης, ο Δαβάκης, ο Σαράφης και όλοι οι αγωνισταί ήταν "άβουλα γρανάζια". Μάλιστα!

Λίγα λόγια τώρα γιά τους λεγομένους αντιρρησίες συνειδήσεως.
Τα τελευταία χρόνια οι νέοι μας έγιναν δέκται πολλών αντεθνικών και διαλυτικών κηρυγμάτων των λεγομένων αντιρρησιών συνειδήσεως.
Και σαν να μην έφθανε αυτό, είχαμε μόλις προσφάτως δημοσία συνηγορία και μάλιστα από την εθνική τηλεόραση (ΕΤ1).. Σ' αυτήν ο αμφιτρύων συνομιλών με χιλιαστή, συνεφώνησε οτι η τετραετής φυλάκισης δι' άρνησιν οπλοφορίας και οπλοχρησίας είναι "άδικη και ρατσιστική".
Βολές κατά των νόμων και θεσμών του κράτους εκ των ένδον....
Ήδη έχει δημιουργηθή μία εξαιρετικά σοβαρή κατάστασις, γιατί ενώ πριν λίγα χρόνια είχαμε μόνο τον γνωστό αντιρρησία Μαραγκάκη, τώρα οι έγκλειστοι μόνο στις φυλακές Αυλώνος, έχουν υπερβή τους τριακοσίους.
Το σύνδρομο "Μαραγκάκη" απεδείχθη επικίνδυνα μεταδοτικό και φυσικά το κακό δεν θα σταματήση εδώ. Αν δε αυτή η ανεπίτρεπτη φυγοστρατία λάβη μεγαλύτερες διαστάσεις, η αμυντική θωράκισις της πατρίδος θα καταρρεύσει.
Η άμυνα όμως της χώρας πρέπει να είναι υπόθεσις όλων, παλλαϊκή, χωρίς να επιτρέπονται προνομιακές εξαιρέσεις.
Δεν μπορει, δεν γίνεται, άλλοι να στρατεύονται και να πολεμούν και άλλοι να θεώνται εκ του ασφαλούς. Κανείς δεν θέλει τον πόλεμο, αλλά δυστυχώς δεν ζούμε σε κόσμο αγγελικά πλασμένο.

Στούς αρνητάς στρατεύσεως και τους αντιρρησίας συνειδήσεως, θα είχα να πω τούτο: Εμείς οι Έλληνες δεν έχουμε την πολυτέλεια να είμαστε γείτονες με χώρες, όπως το Λουξεμβούργο, η Νορβηγία, η Πορτογαλλία. Η Ελλάς κατά δυστυχίαν, αποτελεί τμήμα μιάς περιοχής, που αποκαλείται "πυριτιδαποθήκη της Ευρώπης", όχι βεβαίως άνευ λόγου.
Οι κίνδυνοι είναι ορατοί και θα αποτελούσε υψίστην μωρίαν η άγνοια αυτών των κινδύνων και ο εφησυχασμός.
Αν ίσχυαν αυτά που ευαγγελίζονται οι αντιρρησίαι και οι άλλοι αιθεροβάμονες, αυτό θα ισοδυναμούσε με μία άνευ όρων παράδοσι της χώρας.
Με τέτοιους ανθρώπους και τέτοιες ιδέες, σε άλλες ένδοξες εποχές, είναι σίγουρο ότι θα μέναμε αιωνίως ραγιάδες.
Όσο δε γιά τις μεγαλοστομίες περί "κοινωνικής θητείας", αυτά είναι φληναφήματα και προφάσεις εν αμαρτίαις, που υποκρύπτουν αν μη τι άλλο, δειλία, νοσηρό ατομικισμό και αδιαφορία γιά τα κοινά. Είναι η ωραιοποιημένη έκφρασις του "πουρκουά" και της προδοσίας.
Όταν η Κωνσταντινούπολις αγωνιούσε, με τους Τούρκους προ των πυλών, υπήρχε και τότε μία ιδιότυπη άρνησις στρατεύσεως.
Μόνο που τότε οι νέοι αντί γιά "κοινωνική θητεία", διάλεγαν το καλογερικό ράσο.
Είναι ζήτημα αν έφθαναν τους 5.000 οι υπερασπισται της Πόλεως, ενώ υπήρχαν παράλληλα αρκετές χιλιάδες απολέμων καλογήρων, που μάλιστα ανήκαν στην ανθενωτική μερίδα και προτιμούσαν το "τουρκικόν φακιόλιον" από την "παπικήν τιάραν".

Η ιστορία διδάσκει και συχνά επαναλαμβάνεται και αλλοίμονον σ' εκείνους που δεν διδάσκονται από τα σφάλματά τους.

   
 

[ Πίσω ΠΟΛΙΤΙΚΗ] [ Πίσω ΤΕΥΧΟΣ 3ον]