ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ ΚΡΙΤΗΡΙΑ

ΕΝΑ ΕΓΚΛΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ

ΚΑΙ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΩΝ ΤΑΞΕΩΝ ΕΝ ΕΤΕΙ 1995

 

"Eάν εισπράξουμε τα ποσά που φοροδιαφεύγουν δεν θα χρειασθεί, δεν θα υπάρχει λόγος για νέες φορολογίες. . . Η κυβέρνηση είναι αποφασισμένη να εφαρμόσει το νόμο προς κάθε κατεύθυνση και να πατάξει τη φοροδιαφυγή . . ."

Δημήτριος Γεωργακόπουλος,
Υφυπουργός Οικονομικών.
Απαντώντας σε σχετική ερώτηση τού βουλευτή Αθ. Χειμάρα στη Βουλή (23/3/95)

"Πρέπει να καταλάβουμε ότι ο αφανισμός των Μικρο-Μεσαίων Επιχειρήσεων θα δημιουργήση τριγμούς και ίσως απρόβλεπτες καταστάσεις αφού θα σημαίνη και διαταραχή στον κοινωνικό ιστό..."

Χαρ. Κεφάλας, Πρόεδρος Εμπορικού Συλλόγου Πειραιώς

Τις ημέρες αυτές-1995- όλοι οι Έλληνες βιώνουμε την επιβολή και εφαρμογή της μεγαλύτερης και τραγικότερης φορολογικής μεταρρύθμισης (απορρύθμισης) στη χώρα μας.
Σε μιά εποχή όπου η Ελληνική οικονομία έχει τελματωθεί σε έναν ανυποχώρητο στασιμοπληθωρισμό, όπου τα στοιχεία δείχνουν να κλείνουν πέντε επιχειρήσεις την ημέρα, όπου η υποτονική λόγω της μακροχρόνιας ύφεσης και πολιτικής λιτότητας ζήτηση απορροφάται κι' αυτή από τα ώς μανιτάρια αναφυόμενα ξένα υπερκαταστήματα, έρχεται ένα αντισυνταγματικό, άδικο, φοροληστρικό νομοσχέδιο με τον παραπλανητικό τίτλο "Αντικειμενικά" Κριτήρια Φορολόγησης να δώση το τελειωτικό, το αποΦασιστικό κτύπημα στον Ελληνικών συμφερόντων ιδιωτικό τομέα της οικονομίας μας.
Μήπως η παρατηρούμενη τα τελευταία χρόνια αθρόα εγκατάσταση υπερκαταστημάτων -ξένης κυρίως ιδιοκτησίας σε όλη την Ελληνική επικράτεια ΕΠΡΕΠΕ να συνοδεύεται απο (ή να υποβοηθείται με) τον βίαιο και φασιστικό τω τρόπω οικονομικό στραγγαλισμό τών Ελληνικής ιδιοκτησίας μικρομεσαίων επιχειρήσεων;
Είναι γνωστός στον πληροφορημένο αναγνώστη ο τρόπος με τον οποίο εμποδίστηκε η ανάπτυξη στη χώρα μας της βαριάς βιομηχανίας.
Ολες ή σχεδόν όλες οι μεγάλες και πετυχημένες επιχειρήσεις στην Ελλάδα κρατικοποιήθηκαν (και κακοποιήθηκαν) είτε κατ' απαίτησιν των κομματικοποιημένων συνδικάτων τους, είτε διά αθρόων χορηγήσεων θαλασσοδανείων, είτε δι' αμεσότερων μεθόδων πού φθάνουν ακόμη και τον στυγνό εκβιασμό.

Γιά τους μαρκετίστες των εκάστοτε κυβερνήσεων και αντιπολιτεύσεων η εξασφάλιση της δυνατότητας μαζικού "βολέματος" των ψηφοφόρων σε κάποια υπηρεσία τού κακοπληρωτή(;) Δημόσιου τομέα είναι πολύ "αποδοτικότερη" από την αυτοδύναμη ανάπτυξη της χώρας!
Ετσι μεγάλες ανθούσες οικονομικές μονάδες μετετράπησαν από την κοντόφθαλμη και ανεύθυνη ψηφοθηρική πολιτική τής εξουσίας σε οικονομικά τερατουργήματα, τις λεγόμενες "προβληματικές", γιά να ξεπουληθούν αργότερα όσες απ' αυτές δεν επνίγησαν από τα χρέη και την κακοδιαχείρηση, σε τιμή ευκαιρίας ...
Βέβαια αυτό συνέβαινε και συμβαίνει με τις μεγάλες επιχειρίσεις όπως: ΧΡΩΠΕΙ, ΠΥΡΚΑΛ, ΠΕΙΡΑΙΚΗ- ΠΑΤΡΑΙΚΗ, ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΝΑΜΚΟ ΕΛΛΑΣ, ΟΛΥΜΠΙΑΚΗ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑ, ΝΑΥΠΗΓΕΙΑ ΣΚΑΡΑΜΑΓΚΑ, ΕΑΒ, ΤΣΙΜΕΝΤΑ ΗΡΑΚΛΗΣ, ΜΕΤΑΛΕΙΑ-ΧΡΥΣΟΡΥΧΕΙΑ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ, , ...κ.α.!
Δεν μπορούσε όμως να γίνει το ίδιο με τις μικρού και μεσαίου μεγέθους επιχειρήσεις. Σ'αυτές τα συνδικάτα ήσαν ή ανύπαρκτα ή πολύ μικρά γιά να μπορέσουν να "αγωνισθούν" με τις ευλογίες αν όχι και την προτροπή τού κράτους γιά την πολυπόθητη δημοσιο-υπαλληλοποίησή τους. Ενώ οι ίδιοκτήτες τους μάλλον φάνηκαν πιό συνεπείς και υγιώς σκεπτόμενοι γιά να συνεργήσουν στη χρεωκοπία των επιχειρήσεών τους.
Ετσι λοιπόν είχαμε στην Ελλάδα ένα φαινόμενο μοναδικό στήν Ευρώπη τουλάχιστον. Ενα τεράστιο ποσοστό ελευθέρων επαγγελματιών και ιδιωτών πολλαπλάσιο απ'αυτό που συναντούμε στις υπόλοιπες Ευρωπαικές χώρες.
Η αναλογικά πολυπληθής τάξη των μικρομεσαίων επαγγελματιών στη χώρα μας δεν οφείλεται στη ...ροπή τού Ελληνα πρός τη φοροδιαφυγή ή την κομπίνα όπως επιπόλαια και ίσως σκόπιμα λέγεται, αλλά αφ' ενός στην επιχειρηματικότητά του (το λεγόμενο "επιχειρηματικό δαιμόνιο") πού αντι της ανελεύθερης και συχνά καταπιεστικής εξηρτημένης σχέσης υπαλλήλου - αφεντικού (μισθωτού - επιχείρησης) προτιμά και επιδιώκει να είναι ο ίδιος αφεντικό τού εαυτού του αφ' ενός, και αφ' ετέρου στην ίδια την υγιά παράδοση και δομή της Ελληνικής κοινωνίας και οικογένειας πού ευνοεί την ανάπτυξη της ατομικής πρωτοβουλίας δίνοντας αξία και αρετή στη δημιουργική παραγωγική απασχόληση.
Εξ άλλου αυτοί, ο αγρότης, ο βιοτέχνης, ο μικρός και μεσαίος επαγγελματίας, είναι εκείνοι πού αποτελούν όσον αφορά την συνεισφορά τους στην Εθνική οικονομία τουλάχιστον τα πιό υγιά κύτταρα τού έθνους και την παραγωγική βάση της οικονομίας μας.
Είναι αυτή η ανοργάνωτη πλειοψηφία, σιωπηλή αλλά ακμαία, πού στο μεγαλύτερο ποσοστό έχει ξεφύγει από τον θανάσιμο εναγκαλισμό των κομμάτων και από τον πειρασμό του ρουσφετιού κάθε επίδοξου βουλευτή ή κομματάρχη. Προτάσσοντας απέναντι στο βόλεμμα της καρέκλας και τον συμβιβασμό με τη σάπια και διεφθαρμένη πολιτική μας, κουλτούρα, πού αυτό προϋποθέτει, το υψηλό και άμεμπτο ΕΡΓΑΣΙΑΚΟ ΗΘΟΣ της Ελληνίδος και τού Ελληνα οικογενειάρχη.

ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΗΣ ΝΤΡΟΠΗΣ
Ιανουάριος 1995, Δευτέρα απόγευμα.
Η μεγάλη αίθουσα τού Επαγγελματικού Επιμελητηρίου Θεσσαλονίκης στην οδό Αριστοτέλους ήταν κατάμεστη.
Κατάμεστη από ανθρώπους πού δίνουν καθημερινά τη μάχη γιά το μεροκάματο και την επιβίωση στο σκληρό ανταγωνισμό των καιρών μας.
Πολλοί απ' αυτούς τα καταφέρνουν αρκετά καλά παρά τις δύσκολες συνθήκες στην αγορά. Αυτό θά έπρεπε να προκαλεί τον θαυμασμό και την αναγνώριση. Αντί αυτού όμως συνήθως αντιμετωπίζουν το φθόνο και την εχθρότητα. Όχι βέβαια των συναδέλφων τους πού πολλές φορές είναι και ανταγωνιστές τους, αλλά μιάς μεγάλης μερίδας κρατοδίαιτων μισθωτών τού στενού και ευρύτερου Δημόσιου τομέα και βέβαια κάποιων αδίστακτων "γερακιών" της αδηφάγου κρατικής εξουσίας.
Εύκολα μπορούσε κάποιος να διακρίνει τον εκνευρισμό και την ένταση πού επικρατούσαν στό ακροατήριο.
Θέμα της ημερίδας: "Τα Αντικειμενικά Κριτήρια Προσδιορισμού Τού Εισοδήματος Γιά Εμπόρους Και Επαγγελματίες Σύμφωνα με το ν. 2214/94".
Ωρα 6:30 μ.μ. Οι δύο ομιλητές ο κ. Χαραλαμπίδης προϊστάμενος διεύθυνσης επιθεώρησης και συντονισμού ΔΟΥ νομού Θεσσαλονίκης και ο κ. Ζιαπάκας Αλέξανδρος επιθεωρητής ΔΟΥ Θεσσαλονίκης παίρνουν τις θέσεις τους στο βήμα δίπλα στον πρόεδρο του επιμελητηρίου.
Η αποστολή τους ήταν συγκεκριμένη και ξεκάθαρη: Να εξηγήσουν τη λειτουργία και τις λεπτομέρειες του νέου φορολογικού νόμου και να απαντήσουν στις ερωτήσεις των επαγγελματιών σε επι μέρους προβλήματα κατά την εφαρμογή του.
Η όλη παρουσίαση και συζήτηση δεν παρουσίαζε κανένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον εφ' όσον επρόκειτο περι τεχνικών διευκρινήσεων και μόνο. Ιδού όμως η απάντηση πού ελάβαμε στη παρακάτω ερώτησή μας προς τους δύο εκπροσώπους της Δημόσιας Οικονομικής Υπηρεσίας (ΔΟΥ)
Ερώτηση: Ο νέος φορολογικός νόμος έχει δεχθεί πολλές αρνητικές κριτικές οι οποίες εκτός των άλλων επισημαίνουν την αδικία πού προκαλείται από το γεγονός ότι μιά μεγάλη μερίδα επαγγελματιών -αυτή των χαμηλότερων εισοδημάτων- θα κληθεί να φορολογηθεί επί ενός εισοδήματος αρκετά μεγαλυτέρου τού πραγματοποιηθέντος σύμφωνα με τα παραστατικά και βιβλία των, τη στιγμή μάλιστα πού όσοι δηλώνουν εισόδημα ανώτερο κάποιου ελάχιστου ορίου -δηλ. οι μεγαλοεισοδηματίες- θα συνεχίσουν να φοροδιαφεύγουν όπως πάντα!
Το ερώτημα είναι: μπορείτε να μας καταδείξετε κάποια άλλη στοιχειωδώς προηγμένη οικονομικά χώρα, ή κάποια χώρα της Ε.Ο.Κ., όπου να ισχύει κάτι παρόμοιο; Να έρχεται δηλ. το ίδιο το κράτος και να ακυρώνει τα επίσημα βιβλία και στοιχεία -πού το ίδιο έχει θεσπίσει να τηρούνται- και να φορολογεί τον επαγγελματία εντελώς αυθαίρετα και αντισυνταγματικά επί ενός πλασματικού εισοδήματος πραγματοποιηθέντος μόνον στη φαντασία ή τις ανάκγες τού εκάστοτε νομοθετούντος;
Πριν ακόμη ολοκληρώσουμε το ερώτημα έσπευσε ο πρόεδρος του επιμελητηρίου να βγάλει τούς δύο ομιλητάς από τη δύσκολη θέση λέγοντας ότι η εκδήλωση δεν έγινε γιά τέτοιου είδους θεωρητικές τοποθετήσεις και το νομοσχέδιο ήταν ήδη νόμος του κράτους.
Είς όμως εκ των ομιλητών μη θέλοντας προφανώς να πλανάται το ερώτημα στον αέρα πήρε το λόγο και κατακεραύνωσε τους πάντες λέγοντας: "Μπορείς να μού πεις εσύ κάποια χώρα όπου να γίνεται τόση φοροδιαφυγή όση στην Ελλάδα;..."
Ο καθείς καταλαβαίνει πώς μπορεί να αισθάνεται ένας έντιμος επαγγελματίας όταν τόσο χυδαία και απροκάλυπτα αποκαλείται από επίσημα χείλη εκπροσώπου του κράτους φοροκλέφτης χάριν μιάς μερίδος που λόγω απροθυμίας -και όχι αδυναμίας- των αρχών να επιβάλλουν τη φορολογική νομοθεσία και ειλικρίνεια, όπως γίνεται σε κάθε ευνομούμενη χώρα, α φ ή ν ε τ α ι να φοροδιαφεύγει. Μόνο μιά λέξη μπορεί να χαρακτηρίσει την ισοπεδωτική και αήθη αυτή αντιμετώπιση. ΝΤΡΟΠΗ!

ΠΕΡΙ ...ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΙΚΩΝ "ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΩΝ ΚΡΙΤΗΡΙΩΝ ΦΟΡΟΛΟΓΗΣΗΣ".

¶ς δούμε όμως τι λέει και κάποιος άλλος κρατικός λειτουργός γιά το επίμαχο νομοσχέδιο. Ο λόγος στον κ. Κοκκόρη Παναγιώτη (μέλος της εκτελεστικής επιτροπής ΠανελλήνιαςΟμοσπονδίαςΕφοριακών-ΔΟΥ και μέλος της ΚΔ του ΟΕΕ). Παραθέτουμε τα σημαντικότερα σημεία από άρθρο του, δημοσιευμένο στη μηνιαία έκδοση του Ο.Ε.Ε. (Φεβρ.’95, σελ.26).
"...Με το σύστημα αυτό επιδιώκεται ο προσδιορισμός ενός ελάχιστου ύψους καθαρού εισοδήματος με βάση ορισμένα κριτήρια. Συγκεκριμένα με την αντικειμενοποίηση της φορολογίας εισοδήματος ορισμένων μικρών επιχειρήσεων πού τηρούν βιβλία Α' και Β' κατηγορίας του ΚΒΣ ή δεν τηρούν βιβλία, καθώς και των ελεύθερων επαγγελματιών, επιχειρείται η υπαγωγή στο σύστημα 1.300 επαγγελμάτων και 800.000 περίπου ελεύθερων επαγγελματιών, μικρομεσαίων επιχειρήσεων και αγροτών.
Οι υπαγόμενοι στο σύστημα αυτό θα φορολογηθούν με βάση μιά δέσμη κριτηρίων (μισθωτική αξία επαγγελματικής εγκατάστασης - συντελεστές εμπορικότητας επί απόδοσης - έτη άσκησης επαγγέλματος κ.λ.π.), στην περίπτωση πού το δηλούμενο εισόδημα είναι μικρότερο του προκύπτοντος από το σύστημα.

Οι προσδοκίες του υπουργείου οικονομικών γιά αύξηση των κρατικών εσόδων, γιά τη δικαιότερη κατανομή των φορολογικών βαρών, γιά τον περιορισμό της φοροδιαφυγής κλπ., κατά την άποψή μας, δεν θα επαληθευθούν με την εφαρμογή του συστήματος αυτού.
Πρόκειται γιά ένα διαφορετικό τρόπο φορολόγησης ορισμένων επαγγελμάτων, με στόχο την είσπραξη εσόδων και όχι για μεταρρύθμιση του φορολογικού συστήματος.
Ως φοροεισπρακτικό σύστημα δεν εισάγει τομές στο φορολογικό καθεστώς που ισχύει και δέν κινείται πρός την κατεύθυνση της δικαιότερης κατανομής των φορολογικών βαρών, γιατί αγνοεί τη φοροδοτική ικανότητα των φορολογουμένων και με βάση κάποια μαθηματική εξίσωση, προσδιορίζει το φορολογητέο εισόδημα, αδιαφορώντας γιά την ύπαρξή του.
Αυξάνει τη γραφειοκρατία και καλλιεργεί τη φορολογική ασυνειδησία, με αποτέλεσμα να επιτείνει τη φοροδιαφυγή και όχι να την περιορίζει.
Χωρίς να παραγνωρίζονται οι θετικές διατάξεις τού νόμου, επισημαίνουμε τα εξής:
Ο τρόπος υπολογισμού του εισοδήματος με τα αντικειμενικά κριτήρια καθιστά το σύστημα φορολόγησης αναχρονιστικό, με πολλές γραφειοκρατικές διαδικασίες και δείχνει την αδυναμία εντοπισμού και φορολόγησης τού πραγματικού εισοδήματος με την εφαρμογή ενός συστήματος απλού, κατανοητού, ευέλικτου, αξιόπιστου και ως εκ τούτου αποδεκτού, ώστε να αποδώσει τα προσδοκώμενα αποτελέσματα.

Τα πλασματικά εισοδήματα που θα προκύψουν, με βάση τα αντικειμενικά κριτήρια, στις περισσότερες περιπτώσεις των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων θα προσεγγίζουν ή θα είναι μεγαλύτερα από τα πραγματικά, ενώ αντίθετα στα μεγάλα εισοδήματα, πού έχουν και τη δυνατότητα να φοροδιαφεύγουν, θα είναι ως επί το πλείστον μικρότερα.
Είναι φανερό, λοιπόν, οτι αυτός ο τρόπος φορολόγησηςείναι εξωπραγματικός, άδικος, άνισος, ισοπεδώνοντας και τυποποιώντας τούς φορολογούμενους.
Επιβαρύνει λοιπόν τις ασθενέστερες οικονομικά τάξεις, ενώ συγχρόνως καλύπτει και ενισχύει τούς φοροφυγάδες.
Αυτή η άδικη ισοπέδωση και τυποποίηση ενδέχεται να οδηγήσει σε άνιση φορολογική μεταχείριση, ακόμα και στην περίπτωση ίσως φορολογικής ικανότητας.
Η θέσπιση ενός πολύπλοκου και δυσεφάρμοστου τρόπου υπολογισμού θα προκαλέσει σύγχυση τόσο στούς φορολογούμενους, όσο και στη φορολογική αρχή...
Ο προσδιορισμός του εισοδήματος με τα αντικειμενικά κριτήρια ωθεί τους φορολογούμενους στην ανεύρεση νέων τρόπων φοροδιαφυγής, στην προσπάθειά τους να αμυνθούν απέναντι σ’ ένα κράτος που εμπλέκεται σε σχέσεις αντιπαλότητας και όχι σε σχέσεις αμοιβαίου σεβασμού και εμπιστοσύνης με τούς πολίτες. Τέλος, τονίζουμε οτι το αντικειμενικό σύστημα φορολόγησης, αν και είναι έντονα φοροδοτικό, πιθανό να βεβαιώσει φόρους, αλλά θα παρουσιάσει αδυναμίες κατά την είσπραξή τους, δεδομένου ότι εφαρμόζεται σε περίοδο ύφεσης και αντικειμενικής αδυναμίας καταβολής των φόρων εκ μέρους των φορολογουμένων.
Συμπερασματικά θεωρούμε υποχρέωσή μας να εκφράσουμε τις επιφυλάξεις μας, σχετικά με το <αντικειμενικό σύστημα φορολόγησης>, το οποίο δεν συμβάλλει στη πάταξη της φοροδιαφυγής αλλά αντίθετα την επιτείνει, αντιμετωπίζει άδικα και άνισα τούς φορολογούμενους και έχει ως αποτέλεσμα τη βεβαίωση εσόδων για την κάλυψη αποκλειστικά και μόνο των ταμειακών αναγκών του κράτους."

ΟΙ ΜΜΕ ΣΤΗΝ Ε.Ο.Κ.

Σύμφωνα με την ορολογία και τα δεδομένα της Ευρωπαϊκής Κοινότητας ορίζονται ως ΜικροΜεσαίες Επιχειρήσεις εκείνες που απασχολούν λιγώτερους από 500 εργαζόμενους.
Βέβαια για την παρούσα ανάλυση εξετάζοντας τις επιπτώσεις πού θα έχει η θέσπιση του Ν. 2214/94, (και συγκεκριμένα τού "αντικειμενικού" συστήματος φορολογίας εισοδήματος πού μεταξύ των άλλων περιλαμβάνει), επί των Ελληνικών ΜΜΕ, δεν μας ενδιαφέρουν τόσο οι ΜΜΕ με πολλούς εργαζόμενους, διότι αυτές δεν συμπεριλαμβάνονται σ' αυτό το σύστημα αφού χρησιμοποιούν βιβλία Γ' ή Δ' κατηγορίας.
Γιά τις ανάγκες της παρούσας εξέτασης λοιπόν άς δούμε ορισμένα στοιχεία πού αφορούν τη προσφορά των μικρών ΜΜΕ στη Κοινότητα (αυτών πού απασχολούν λιγότερους από 10 εργαζόμενους) όσον αφορά την απασχόληση και την παραγωγή και πώς αυτές αντιμετωπίζονται σε Κοινοτικό επίπεδο.
Όλες οι ΜΜΕ στην 'Ενωση καλύπτουν άνω του 70% της απασχόλησης στη Κοινότητα. Το 29% του ποσοστού αυτού καλύπτεται από επιχειρήσεις με λιγότερους από 10 εργαζόμενους!
Όπως φαίνεται στον πίνακα πού παραθέτουμε ακόμη και στα πλαίσια της ΕΟΚ η κατηγορία των ΜΜΕ με μικρό αριθμό εργαζομένων (κάτω των 10) στη πράξη συμβάλλει περισσότερο στην απασχόληση απο οτι οι μεγάλες επιχειρήσεις (άνω των 500 εργαζομένων).

 

Μικρές Μ.Μ.Ε.
εργαζόμενοι κάτω από 10

Μεγάλες Μ.Μ.Ε.
εργαζόμενοι 10-500

Μεγάλες Επιχειρήσεις
εργαζόμενοι άνω των 500

Ποσοστό απασχολουμένων εργαζομένων
33.3%
42%
24.7%

Αλλά εξ' ίσου καθοριστική ειναι η συμβολή των μικρών ΜΜΕ και στην παραγωγή. Οι ΜΜΕ κάτω των 10 εργαζομένων αποτελούν το 92.4% τού συνόλου των κοινοτικών επιχειρήσεων και αντιπροσωπεύουν το 70% τού συνολικού κύκλου εργασιών στη κοινότητα!
Αυτή η τεράστια προσφορά των μικρών κυρίως ΜΜΕ στήν απασχόληση και στην παραγωγική δραστηριότητα σε συνδυασμό με την μειονεκτική τους θέση έναντι των μεγάλων επιχειρήσεων, και το αυξανόμενο ποσοστό "θνησιμότητας" πού παρουσιάζουν (στην Ελλάδα βέβαια μας έχουν λίγο ως πολύ πείσει οτι όλοι οι μικροί επιχειρηματίες ...θησαυρίζουν!) έχει οδηγήσει την επιτροπή της Ε.Ε. να προτείνει το αποκαλούμενο "Ολοκληρωμένο Πρόγραμμα υπέρ των ΜΜΕ και της Βιοτεχνίας".
Με αυτό επιδιώκει να εισαγάγει ένα συναινετικό πλαίσιο και αλληλοεξαρτώμενα μέτρα σε εθνικό και κοινοτικό επίπεδο τά οποία συντονίζονται στο επίπεδο της 'Ενωσης.

Μεταξύ των μέτρων πού προτείνει η Επιτροπή περιλαμβάνονται:
-Μέτρα προς βελτίωση τού περιβάλλοντος των ΜΜΕ μέσω της απλούστευσης των διοικητικών διαδικασιών
-Μέτρα γιά την ανάπτυξη των επιχειρήσεων με τη βελτίωση τού νομικού και φορολογικού περιβάλλοντος καθώς και μέτρα αμεσότερης υποστήριξης.
-Διοργάνωση φόρουμ συντονισμού σχετικά με τις υπηρεσίες προς τα ΜΜΕ, όπως πρόσβαση σε χρημα-τοδοτικούς πόρους, βελτίωση της παραγωγικότητας στις επιχειρήσεις παροχής υπηρεσιών και τη βελτίωση των γνώσεων σχετικά με τις αγορές.
Η προτεινόμενη συμβολή της κοινότητας διατηρείται και αυτή σε μέτρα πού αποσκοπούν στη βελτίωση τού διοικητικού, νομικού και φορολογικού περιβάλλοντος των ΜΜΕ και σε μέτρα ενεργού υποστήριξης των ΜΜΕ.
Όσον αφορά το νομικό και φορολογικό περιβάλλον, η επιτροπή προτείνει σειρά συστάσεων προς τα κράτη - μέλη ιδίως όσον αφορά τη μεταβίβαση των επιχειρήσεων, τον τρόπο φορολόγησής τους (!!!) και τη βελτίωση των προθεσμιών πληρωμής μεταξύ των επιχειρήσεων!

ΟΙ ΜΜΕ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ.

Οι Μ.Ε. (Μικρές Επιχειρήσεις) αποτελούν το κυρίαρχο κομμάτι της Ελληνικής απασχόλησης. Μόνο στή Βιομηχανία οι επιχειρήσεις πού απασχολούν 1-9 άτομα, αποτελούσαν το 1983 το 94% τού συνολικού αριθμού των επιχειρήσεων τού τομέα και αντιπροσωπεύουν το 42% της συνολικής απασχόλησης. Η κατάσταση αυτή δεν έχει αλλάξει σημαντικά από το 1958 (πλήν της απασχόλησης πού από 52% το 1958 μειώθηκε στο 42% το 1983).
Ενώ λοιπόν η υπόλοιπη Ευρώπη παίρνει δραστικά μέτρα ενίσχυσης καί ανάπτυξης των ΜΜΕ αναγνωρίζοντας την τεράστια σημασία τους γιά την οικονομία, στην Ελλάδα αυτές τίθενται υπό διωγμόν καί μάλιστα με έναν τρόπο βάναυσο και αντισυνταγματικό καταστρέφοντας εκατοντάδες χιλιάδες Ελλήνων πολιτών, μετατρέποντάς τους από παραγωγούς πλούτου σέ ανέργους, είτε σε μισθοσυντήρητους - τού Δημοσίου κατά προτίμησιν- με μόνο "κέρδος" την άμεση είσπραξη μερικών δεκάδων δισεκατομμυρίων από δικαίους καί αδίκους!
Με τη βάρβαρη αυτή φορολογική επιδρομή, το Δημόσιο εκτιμάται ότι θα εξασφαλίσει μέσα στά επόμενα δύο χρόνια όχι πάνω από 300 περίπου δισ. δραχμές.
Ποσόν αστείο γιά να θεραπεύσει έστω και προσωρινά την οικτρή κατάσταση των δημοσίων οικονομικών μας, όταν χωρίς δισταγμό χαρίζονται πάνω από 450 δισ. στούς σπάταλους διαχειριστές των αγροτικών συνεταιρισμών διαγράφονται 600 δισ. από τα χρέη της Ολυμπιακής και περίπου 500 δισ.από την Ε.Τ.Ε.Β.Α.
Συγχρόνως φορτώνουμε 250 περίπου δισ. με την επανακρατικοποίηση των συγκοινωνιών στον κατά περίπου 30 δισ. ελλειμματικό κρατικό προϋπολογισμό, και επιχειρείται να ξαναλειτουργήσουν επειχειρήσεις (Ναυπηγεία, Πειραϊκή-Πατραϊκή, κλπ) πού στοιχίζουν στούς φορολογούμενους πάνω από 4 έως 5 δισ. τον μήνα!
Είναι λοιπόν απαράδεκτο να λέγεται ότι το "Αντικειμενικό" Σύστημα Φορολόγησης θα οδηγήσει στην απαλλαγή της Ελληνικής οικονομίας από τα ελλείμματά της αφού όχι μόνο δεν αντιμετωπίζει τα αίτια πού τα δημιουργούν, αλλά αντίθετα κτυπά και υπονομεύει τη παραγωγική βάση της χώρας.

Το ίδιο παραπλανητικός είναι καί ο ισχυρισμός ότι το νομοθέτημα αυτό θα πατάξη τη φοροδιαφυγή, διότι τα κατ' ευφημισμόν αποκαλούμενα "Αντικειμενικά" Κριτήρια ουδεμίαν σχέσιν έχουν με την πάταξη της φοροδιαφυγής η οποία μπορεί να επιτευχθεί μόνο με τη θέσπιση πιό αυστηρών ποινών γιά κάθε αποπειρώμενο να κρύψει ή να αλλοιώσει φορολογικά στοιχεία, και από τη πλευρά των φορολογουμένων αλλά καί από τη πλευρά των ελεγκτών καί άλλων υπευθύνων της Εφορίας
Ο αποτελεσματικός αυτός προληπτικός έλεγχος σε συνδυασμό με την πληρέστερη μηχανοργάνωση τού Υπουργείου Οικονομικών θα οδηγήσει με βεβαιότητα - όπως επιβεβαιώνεται από τη διεθνή εμπειρία - στην σύλληψη όλης της φορολογητέας ύλης, ώστε να φορολογούνται όλοι σύμφωνα με τα έσοδά τους όπως ορίζει το σύνταγμα καί όχι επί υποθετικών κερδών.
Παραπλανητικό είναι επίσης το επιχείρημα της πιό δίκαιας κατανομής των φορολογικών βαρών πού δήθεν θα επιβάλλει το νέο σύστημα φορολόγησης, κατά τούς ισχυρισμούς τού Υπουργείου των Οικονομικών, και πού το επαναλαμβάνουν εν χορώ οι περισσότεροι δημοσιογράφοι.
Το επιχείρημα αυτό βασίζεται στην λανθασμένη θέση ότι οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι είναι αυτοί πού επιβαρύνονται τα μέγιστα πληρώνοντας τους πιό πολλούς φόρους.
Αυτό δεν είναι αλήθεια . Η αλήθεια είναι εντελώς διαφορετική, αλλά την αποκρύπτουν όλοι γιά την αποφυγή τού πολιτικού κόστους.
Το 90% περίπου των μισθωτών και των συνταξιούχων, γύρω στο 1,5 εκατ. φορολογούμενοι, πληρώνουν μόνο το 19% των φόρων. Στήν καλύτερη περίπτωση πληρώνουν μερικές χιλιάδες δρχ. ο καθένας. Συνήθως δεν πληρώνουν τίποτα.
Το 34,1% των άμεσων φόρων το πληρώνουν μονάχα 57.000 περίπου Ελληνες πολίτες!! Από αυτούς 22.396 είναι μεγαλομισθωτοί (μέτοχοι Α.Ε., μέλη Διοικ.Συμβ. επιχειρήσεων, στελέχη επιχειρήσεων, τραπεζών, δημοσιογράφοι, έμμισθοι δικηγόροι, έμποροι, γιατροί κλπ.)
Το δε υπόλοιπο 47% των άμεσων φόρων προέρχεται από εμπορικές και βιομηχανικές επιχειρήσεις (στοιχεία '93-’94).
'Οσο γιά το επιχείρημα πως οι μισθωτοί δηλώνουν περισσότερο εισόδημα από τούς εμπόρους, τούς επιχειρηματίες και τούς βιομηχάνους, είναι φανερό πως ο παραλογισμός του ισχυρισμού αυτού είναι αυταπόδεικτος. Είναι ποτέ δυνατόν κάτι παραπάνω από 1,5 εκατομ. άνθρωποι (χαμηλόμισθοι και μεγαλόμισθοι μαζί) να δηλώνουν μικρότερο εισόδημα από 15.000 συνολικά (εμπόρους, επιχειρηματίες και βιομήχανους) φορολογούμενους;
Αυτό όμως πού είναι εκπληκτικό, είναι ο αριθμός των φόρων πού αυτές οι συγκεκριμένες ομάδες πληρώνουν, όπως φαίνεται από τον παρατιθέμενο πίνακα. Ενάμισι εκατομ. Έλληνες πληρώνουν το 19% μόνο των φόρων και 57.000 συμπολίτες μας το 34,1% των φόρων

Ομάδες πού Υπόκεινται σε Φορολόγηση 90% περίπου Μισθωτών καιΣυνταξιούχων Ελεύθ. Επαγγελμ.(Δικηγ., Εμποροι, Γιατροί κλπ.) (35.000)

Μεγαλομισθωτοί (μέτοχοι ΑΕ, Διοικ. Σύμβ. επιχειρήσ.) (22.396)

Έμπορικές & Βιομηχανικές Επιχειρήσεις
ΑριθμόςΦορολογουμ. Πολιτών
1.500.000
57.396
15.000
Ποσοστό Φόρου κατά κατηγορία.
19 %
34,1 %
47 %


Σ' αυτό, βέβαια, πρέπει να προσθέσει κάποιος ότι και το υπόλοιπο 47% των άμεσων φόρων, πού προέρχεται από τις εμπορικές και βιομηχανικές επιχειρήσεις, είναι ουσιαστικά φόροι πού πληρώνουν οι έμποροι, οι επιχειρηματίες και οι βιομήχανοι.
Δεν πρέπει όμως να λησμονούμε ότι το μεγαλύτερο μέρος των δημόσιων δαπανών διατίθεται γιά τις ανάγκες των μισθωτών τού δημόσιου κυρίως τομέα!
Είναι λοιπόν πολύ άδικο 57.000 συμπολίτες μας και επιχειρήσεις να συντηρούν τούς υπόλοιπους 'Ελληνες και ταυτόχρονα να λοιδορούνται και να υβρίζονται σαν φοροφυγάδες και απατεώνες.

ΟΙ ΖΟΦΕΡΕΣ ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ

Τά στατιστικά στοιχεία τού σταθεροποιητικού προγράμματος 1994-1995 δείχνουν οτι την επόμενη πενταετία οι οικονομικές τάξεις πού φέρουν το κύριο φορτίο των φορολογικών βαρών, (δηλ. οι ειλικρινείς επιχειρηματίες, επαγγελματίες και οι μισθωτοί και συνταξιούχοι) θα καταβάλουν 13% περισσότερους άμεσους φόρους και 10% περισσότερους έμμεσους φόρους όταν η μέση αύξηση τού ΑΕΠ (Ακαθάριστο Εθνικό Εισόδημα) θα είναι μόλις 5,9% κάθε χρόνο.
Δηλαδή την επόμενη πενταετία οι Ελληνες θα πληρώσουν φορολογικά βάρη τα οποία στατιστικώς είναι πέραν από τις παραγωγικές δυνατότητες της οικονομίας.
Αλλά η χρεοκοπία της Ελληνικής οικονομίας φαίνεται και από την ταχύτητα αύξησης τού δημόσιου χρέους, πού γιά το 1994 εκτιμάται σε 140% επί τού ΑΕΠ και το 1995 αναμένεται οτι θα φτάσει στο 145% επί του ΑΕΠ.
Γιά το 1994 υπολογίζεται οτι το 99% των κρατικών εσόδων δηλαδή όλες οι εισπράξεις τού Δημοσίου επαρκούν μόνο γιά την κάλυψη τού δημόσιου χρέους, τό οποίο φθάνει τα 30 τρισεκατομμύρια δραχμές και επιβαρύνει με 3 εκατ. δραχμές κάθε πολίτη της χώρας ανεξαρτήτως ηλικίας!
Τό τεράστιο χρέος, πού έχει προσλάβει διαστάσεις χιονοστιβάδας, δημιουργεί υπέρογκες ανάγκες γιά την εξυπηρέτησή του. Γιά την πληρωμή χρεολυσίων κατά τη διάρκεια τού 1995 θα καταβληθούν 2.832,5 δις δρχ. έναντι 2.364,9 δις δρχ. το 1994 (αύξηση 19.8%).
Είναι λοιπόν προφανές οτι μόνο ένας τρόπος υπάρχει γιά να αποφευχθεί η επικείμενη κατάρρευση της Ελληνικής οικονομίας και η βίαια υποταγή της στα συμφέροντα και τις ορέξεις των δανειστών μας μεγάλων δυνάμεων κρυφών και φανερών.
Εξάλειψη των δανειακών αναγκών της χώρας ή τουλάχιστον δραστική μείωση αυτών σε επίπεδα ανίκανα να δημιουργούν εξάρτηση.
Κάτι πού εκτός από τις θυσίες πού θα απαιτήσει από τη πλευρά του λαού μας προϋποθέτει ΧΡΗΣΤΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ και ΗΘΟΣ από τούς κυβερνώντες και τους κάθε υπευθύνους!
Σήμερα η Ελλάς εξαρτάται σε ανησυχητικά μεγάλο βαθμό από τους δανειστές της -αφού ουσιαστικά δανειζόμαστε γιά να μπορούμε να πληρώνουμε τούς τόκους των προηγούμενων δανείων!- και είναι δέσμια ενός κακοηθέστατου, αλαζονικού και διεφθαρμένου πολιτκού κατεστημένου.
Βουλευτές-βολευτές και οι βολευόμενοι οπαδοί τους βυθισμένοι στην ραθυμία και ανεμελιά τού "βολέματος" αρνούνται να δούν και να συνειδητοποιήσουν πού οδηγούν τη χώρα με αυτή τους την στάση.
Δεν αντιλαμβάνονται οτι ετσι πριονίζουν το κλαδί επάνω στο οποίο κάθονται;
Η εφαρμογή τού ψευδεπίγραφου νόμου 2214/94 των "αντικειμενικών" (πού όμως είναι 100% υποκειμενικά) κριτηρίων προσδιορισμού τού εισοδήματος για τούς αγρότες, τους εμποροβιοτέχνες και άλλους ελευθεροεπαγγελματίες δεν αποσκοπεί στή πάταξη της φοροδιαφυγής όπως επίσης ψευδώς υποστηρίζεται, αλλά στην άντληση πρόσθετων πόρων προκειμένου να συνεχισθεί η αήθης αυτή συμπαιγνία βολευτών και βολεμένων σε βάρος των παραγωγικών τάξεων της χώρας, και προς όφελος τού ξένου κυρίως όχι επενδυτικού αλλά κυριολεκτικά ΑΠΕΚΔΥΤΙΚΟΥ κεφαλαίου.
Διότι το ξένο επενδυτικό κεφάλαιο είναι ευεργετικό όταν προάγει τήν τεχνολογία και τεχνογνωσία ή όταν έρχεται να καλύψει αναγκαίες επενδύσεις υπερβολικά μεγάλου μεγέθους γιά τα δεδομένα και τις δυνατότητες της χώρας υποδοχής, και οπωσδήποτε με δεδομένη την αν όχι ίση τουλάχιστον όχι σκανδαλωδώς προνομιακή μεταχείρισή του.
Είναι όμως ΑΠΕΚΔΥΤΙΚΟ όταν έρχεται για να εκτοπίσει και να οδηγήσει εκτός αγοράς τις ντόπιες παραγωγικές δυνάμεις χρησιμοποιώντας μόνο το μέγεθός του για να δελεάσει τους καταναλωτές με μιά προσωρινή και φυσικά εκ του πονηρού "φιλολαϊκή" τιμολογιακή πολιτική.
Αυτό όμως πού είναι αδιανόητο έως εγκληματικό είναι να υπονομεύει το ίδιο το Ελληνικό κράτος την παραγωγική του βάση την στιγμή πού είναι κρισιμότατο γιά την επιβίωσή του να πράξει ακριβώς το αντίθετο δηλ. να την στηρίξει, να την προστατέψει και να την ενδυνάμωσει.
Πιστεύουμε οτι το σημερινό αυτό πολιτικό κατεστημένο στη χώρα μας, τα υπάρχοντα πολιτικά κόμματα και οι ηγεσίες τους και δυστυχώς και ένα μεγάλο μέρος της πολιτικής των πελατείας, είναι ανίκανα και απρόθυμα να δημιουργήσουν την απαραίτητη και σωτήρια μεταστροφή.

ΤΕΛΛΟΣ ΕΥΡΥΤΟΥ

Παραπομπές:
1."Φορολογικοί μύθοι καί η αλήθεια". Α. Ανδριανόπουλου, Βουλευτή, Οικον.Ταχ. (27/4/95),σελ.55
2."Οικονομικά Χρονικά", μηνιαία έκδοση του ΟΕΕ (Φεβρ. 1995), σελ. 26
3."Κλιμάκωση αντιδράσεων γιά τα αντικειμανικά κριτήρια". Οικον. Εφημερίς ΕΞΠΡΕΣ,(14/3/95),σελ.5
4."Εγκλημα η αγνόηση των μικρομεσαίων". Παύλου Κλαυδιανού, Οικ. Ταχ. (30/3/95),σελ.81.
5. "Η κυβέρνηση θα πατάξει τη φοροδιαφυγή". Οικον.Εφημερίς BONUS, (24/3/95).
6."Οι Μ.Μ.Ε. διασώζουν την οικονομία της Ευρωπαικής Ενωσης". Οικονομικός Ταχ. (27/4/95),σελ.30
7."Πολιτικές γιά τις Μ.Μ.Ε." Αναστάσιου Τσαπατσαρη, Οικον/λόγος, M. Sc τού Πανεπ. τού Λονδίνου (Οικον. Ταχυδρόμος,15/6/95, σελ.87).

****(στο επόμενο τεύχος: "ΤΟ Ι.Π.Π.Ε.Σ. ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΩΝ ΚΡΙΤΗΡΙΩΝ". Ο Διευθυντής του Ινστιτούτου Προστασίας και Προώθησης Επιχειρηματικών Συμφερόντων κ. Γιάννης Στεφανίδης αναλύει τις θέσεις και τις ενέργειες του Ι.Π.Π.Ε.Σ. σχετικά με τον νόμο 2214/94 και τους θιγόμενους από αυτόν επαγγελματίες και ΜΜΕ).

   
 
[ Πίσω ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ] [ Πίσω ΤΕΥΧΟΣ 5ον]