"ΠΑΝΤΩΝ ΔΕΙΝΟΝ ΤΟΚΟΣ ΕΣΤΙ !"
Αριστοτέλης

(Πώς σύσσωμη η πολιτική εξουσία τής χώρας μας τών τελευταίων δύο δεκαετιών ανέκοψε βίαια καί απέτρεψε τήν ραγδαίως συντελούμενη τότε αυτοδύναμη οικονομική ανάπτυξη τής Ελλάδος χρησιμοποιώντας ώς κύριο εργαλείο της, τίς Τράπεζες καί τούς . . .τόκους!)

 

ΕΛΛΑΣ: ΜΙΑ ΧΩΡΑ ΥΠΟ ΙΔΙΟΤΥΠΟΝ ΚΑΤΟΧΗΝ
Είναι ευρέως γνωστό ότι η συντριπτική πλειοψηφία τού εκλογικού σώματος στή χώρα μας είναι "εγκλωβισμένη" εις τά δύο μεγάλα κόμματα (καί τρία ή τέσσερα μικρά πού αποτελούν παραφυάδες τών πρώτων), είτε λόγω παραδοσιακών κοινωνικών καί οικογενειακών παραταξιακών εντάξεων, είτε λόγω ατομικού ή οικογενειακού συμφέροντος, συνήθως δέ καί διά τά δύο.
Στήν σημερινή μάλιστα εποχή, τής "χρεοκοπίας" τών ιδεολογιών, ο Έλλην καί η Ελληνίδα ψηφοφόρος παραμένουν εντός κάποιου κομματικού σχηματισμού σχεδόν αποκλειστικώς διά λόγους ατομικού καί οικογενιακού συμφέροντος, καί δή τής επαγγελματικής αποκατάστασης "βόλεμα" τών ιδίων ή τών παιδιών τους σέ κάποια θέση στό Δημόσιο!. . .
Αυτή η συμπεριφορά τού Έλληνα ψηφοφόρου δέν ευνοεί απλώς τους κενόδοξους πολιτικάντηδες πού τό μόνο σχεδόν πού έχουν νά κάνουν γιά νά ανελιχθούν στήν εξουσία είναι νά υποσχεθούν τό βόλεμα τής κομματικής των πελατείας, αλλά δυστυχώς αναδεικνύει ηγεσίες χαμηλής ηθικής καί πνευματικής ποιότητος μή ελέγξιμες, όσον αφορά τίς επιδόσεις τους πρός τό κοινό όφελος ολοκλήρου τού Ελληνικού λαού καί τής Ελλάδος, καί φυσικά ανίκανες, άν όχι απρόθυμες, νά προστατεύσουν τά συμφέροντα τού Ελληνισμού γενικότερα καί τού Ελληνικού λαού ειδικότερα, όταν ισχυροί εξωελληνικοί παράγοντες τό απαιτήσουν.
Η τεράστια διόγκωση τού Δημόσιου τομέα στήν Ελλάδα από τήν μεταπολίτευση καί μετά, κυρίως, επέφερε τελικά τήν χαλιναγώγηση -ομηρεία- τού εκλογικού σώματος ώστε να μήν μπορεί ποτέ νά αντισταθεί ο Έλλην πολίτης, διά τής ψήφου του, στίς όποιες επιλογές τού πολιτικού κατεστημένου τής χώρας, τό οποίο συμπεριφέρεται καί ενεργεί ώς τοποτηρητής καί προστάτης ανόσιων ξένων συμφερόντων, καί ανθελληνικών επιλογών, είς βάρος τής Ελλάδος καί τού Ελληνικού λαού.
Είναι πολύ δύσκολο γιά έναν απληροφόρητο (καί επομένως ανυποψίαστο καί εφησυχασμένο) Έλληνα πολίτη νά συνειδητοποιήση ότι οι ίδιοι οι ηγέτες του σκοπίμως ή ανοήτως (άν καί δέν φθάνει ολόκληρη η ανθρώπινη ανοησία γιά νά τό εξηγήσει), εξετέλεσαν εν ψυχρώ τήν Ελληνική βαρειά βιομηχανία!
Η κάποτε σφίζουσα από πληθυσμό καί παραγωγή Ελληνική ύπαιθρος κατεστράφη κατά τίς 3-4 δεκαετίες πρό τής δικτατορίας 1935-1965, διά τής Αγορανομίας (Δελτίον Αγορανομίας), τής κατευθυνόμενης αστυφιλίας καί τής μεταναστεύσεως από τήν επαρχία πρός τήν πρωτεύουσα ή τό εξωτερικό. . .
Η σειρά τής Ελληνικής βαρειάς βιομηχανίας ήρθε αμέσως μετά τήν πτώση τής δικτατορίας καί τήν επάνοδο στά πολιτικά πράγματα τής χώρας τού Κωνσταντίνου Καραμανλή.
Εις τό παρόν άρθρο θά περιγράψουμε τόν τρόπο μέ τόν οποίο η υπό τούς Κ. Καραμανλή καί Α. Παπανδρέου πολιτική εξουσία, ύπουλα καί συνειδητά διέλυσε τήν στίς αρχές τής μεταπολίτευσης (1974), ισχυρά καί αναπτυσσόμενη Ελληνική Βιομηχανία.
Κατ` αρχήν πρέπει νά επισημάνουμε ότι η προδικτατορική εποχή ήταν ευνοϊκή -από πλευράς πολιτείας- γιά τήν ανάπτυξη τής βιομηχανίαςστή χώρα μας.
Η λογική τής "κατευθυνόμενης αστυφιλίας" εστηρίζετο είς τήν ανάπτυξιν τής Βιομηχανίας, πού μόνο στίς μεγάλες πόλεις μπορούσε νά επιτευχθή λόγω υποδομής πού εστερείτο -όπως καί σήμερα...- ή Ελληνική ύπαιθρος.
Η αιτιολογία λοιπόν ήτο οτι ενώ η Ελλάς υπερείχε σε Αγροτική καί Ζωική παραγωγή, δέν είχε αναπτύξει ακόμη τήν βαρειά βιομηχανία. Πρός τούτο έπρεπε (έλεγαν) νά μεθοδευθή η μεταφορά τού εργατικού δυναμικού από τά χωριά, τήν Ελληνική ύπαιθρο, στίς μεγάλες πόλεις!
Τό ίδιο ευνοϊκό, ή τουλάχιστον όχι εχθρικό, ήταν τό κλίμα γιά τήν βιομηχανία στήν Ελλάδα καί κατά τήν διάρκεια τής δικτατορίας (1967-1974).
Έτσι η εφαρμογή τού σχεδίου "καταστροφή τής Ελληνικής βαρειάς Βιομηχανίας" άρχισε αμέσως μετά τήν μεταπολίτευση (1974), μέ τήν επάνοδο τού Κωνσταντίνου Καραμανλή στήν διακυβέρνηση τής χώρας.
Είς αυτό δέ βοηθούσε σημαντικά καί τό έντονα αριστερίστικο καί λαϊκίστικο αντι-βιομηχανικό κλίμα τής μεταπολιτευτικής περιόδου, ωσάν οί Έλληνες βιομήχανοι νά ευθύνονταν διά τήν κατάλυση τών όποιων, τέλος πάντων, Δημοκρατικών θεσμών επί μία επταετία στήν Ελλάδα.
Οί δύο διαδοχικές κυβερνήσεις Καραμανλή εστήριξαν τήν οικονομική τους πολιτική στήν ακατάσχετη διόγκωση τού Δημόσιου τομέα, καί τόν εξωφρενικό εξωτερικό καί εσωτερικό δανεισμό.
Η δέ φαινομενική οικονομική ευμάρεια πού απήλαυσε ο Ελληνικός λαός -τών μεγαλουπόλεων- τήν δεκαετία 1974-1984 εστηρίζετο αφ` ενός στήν κεκτημένη ταχύτητα από τήν έως τότε ισχυρή καί αναπτυσσόμενη Ελληνική Βιομηχανία καί Οικονομία, αφ` ετέρου στήν εκτίναξη τού Δημοσίου δανεισμού είς τά ύψη πρός κάλυψιν καταναλωτικών κυρίως αναγκών αντί παραγωγικών επενδύσεων.
(Φυσικά ακριβώς τήν ίδια πολιτική εφήρμοσαν κατόπιν καί οι κυβερνήσεις τού Ανδρέα Παπανδρέου, καί μάλιστα μέ ακόμη εντονώτερους ρυθμούς, καί διαλυτικές πρακτικές είς όλους σχεδόν τούς τομείς).
Καί ενώ όλο καί περισσότερες μεγάλες εταιρίες περιήρχοντο η μιά μετά τήν άλλη εις τήν κυριότητα τού "ευρύτερου" καλουμένου Δημοσίου τομέα με τήν σύμπραξη τών πανίσχυρων πλέον συνδικάτων καί τού εγκληματικού Ελληνικού κράτους πού εχρειάζετο επειγόντως νέες θέσεις -όχι εργασίας αλλά βολέματος- διά τούς ψηφοφόρους, όλο καί περισσότερες απ` αυτές μετετρέποντο σέ προβληματικές από τούς δυσβάταχτους αθρόους διορισμούς, τόν ανεξέλεγκτο δανεισμό καί τήν εν γένει κακή διαχείριση.
Δέν έλειψαν δέ καί οι περιπτώσεις πού τό ίδιο τό κράτος διά τής νομοθεσίας καί κυρίως τής τιμολογιακής πολιτικής (καθήλωση τών τιμών γιά συγκράτηση -δήθεν- τού πληθωρισμού) υπενόμευσε μεγάλες καί εδραιωμένες διεθνώς Ελληνικές βιομηχανίες, επωφελούμενο όμως τό ίδιο, είτε μέσω διορισμών πού θά μπορούσε νά κάνει αφού τίς κρατικοποιούσε, είτε διά τής λεηλασίας ή καλύτερα "σκύλευσης" από ομάδες - κλίκες δημόσιων "λειτουργών" καί "ημετέρων" από τίς εκποιήσεις τής περουσίας των, όταν "επετυγχάνετο" τελικώς η πτώχευσής των. . .

 
Η ΕΛΛΑΣ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΠΟΚΤΗΣΕΙ ΙΣΧΥΡΗ ΒΑΡΙΑ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ:
Εν` τούτοις, ένα σημαντικό κομμάτι τής Ελληνικής βιομηχανίας έστεκε ακλόνητο καί ανεπτύσσετο παρά τήν εχθρική καί αήθη αυτή συμπεριφορά τού διεφθαρμένου πολιτικού κατεστημένου καί τού Ελληνικού δημοσίου πού σάν τό γνωστό Μυθολογικό τέρας, τήν Χάρυβδη, ρουφούσε καί κατέπνιγε όσες βιομηχανίες δέν αντελαμβάνοντο εγκαίρως τόν εκ προθέσεως υπονομευτικό καί καταστρεπτικό, εις πλείστας τών περιπτώσεων, ρόλο του. Κάτι λοιπόν δραστικότερο έπρεπε νά γίνει! Η εντολή ήταν ξεκάθαρη. Η Ελλάδα σήκωνε οικονομικό ανάστημα, καί έπρεπε νά κτυπηθεί καίρια!
Τό πού καί από ποιούς εδόθει η εντολή δέν είναι δυνατόν να τό γνωρίζουμε, εφ` όσον είναι γνωστόν οτι οι συνωμόται δρούν πάντα εις τό σκοτάδι.
 
Οί τόκοι, είναι μία προκατασκευασμένη δο-μική δυναμική άνισης ανταλλαγής γιά τήν εξασφάλιση συνεχούς αναδιανομής τού πλούτου από τήν διάσταση τής παραγωγικής δραστηριότητας (όπου παράγεται ο πραγματικός πλούτος καί κεφάλαιο), στόν χώρο τού χρηματοοικονομικού κεφαλαίου, ο οποίος δέν είναι τίποτα άλλο από εικονικός πλούτος πού η εξουσία επιβάλλει μέ εξαναγκασμό "ωσάν πραγματικό", καί μέ τόν οποίο η εξουσία αναδιανέμει πρός όφελός της καί κατά τίς επιθυμίες της τόν πραγματικό, μέ σκοπό τήν αναπαραγωγή καί διαιώνισή της.
Οί τόκοι δέν είναι παρά ένα εργαλείο ελέγχου καί λεηλασίας τού πραγματικού πλούτου, καί είναι "ένα τμήμα πού εισπράττεται γιά τό τίποτα", (they take something for nothing), όπως αποδεικνύει εμπεριστατωμένα η βιβλιογραφία τής πολιτικής οικονομίας μέ δημοκρατική φιλοσοφία.
Ανδρέας Αθηναίος, Οικονομολόγος
Καθηγητής Πανεπιστημίου Yale, Η.Π.Α.
Γνωρίζουμε όμως αυτούς πού θά είχαν κάθε λόγο καί κέρδος νά τό επιτύχουν. Δέν είναι άλλοι από τίς πάμπολλες καί πανίσχυρες πολυεθνικές εταιρείες καί οικονομικά συγκροτήματα πού διά τών εθνικών τους κυβερνήσεων, τίς οποίες σέ μεγάλο βαθμό επηρεάζουν, υπερεθνικών οργανώσεων (Ν.Α.Τ.Ο., Ο.Η.Ε., Ο.Ο.Σ.Α., Ε.Ο.Κ. κ.λ.π.), Εμπορικών Επιμελητηρίων, Ξένων Πρεσβειών, ακόμη καί διά τίς αμέσου επιρροής ατόμων πού ανήκουν σέ κλειστές διεθνούς χαρακτήρα Λέσχες (Μπίλντεμπερκ, Τριμερής Επιτροπή) καί αδελφότητες (π.χ. Τέκτονες), καί βεβαίως διά τών Μέσων Μαζικής Επικοινωνίας, πού ασφυκτικά πλέον ελέγχουν, τελικώς δέ καί μέσω τού κύρους πού προσδίδουν οι κατευθυνόμενες "μελέτες" εγκύρων δήθεν Επιστημονικών ιδρυμάτων, μεγάλων Πανεπιστημίων, Επιστημονικών Συλλόγων καί Ερευνητικών κέντρων, χρησιμοποιώντας εν ολίγοις ότι εμπίπτει εντός τών λεγομένων "Οικονομικών Τειχών" τού "πολιτισμένου" κόσμου, προβάλλουν, καί συχνά δύνανται νά επιβάλλουν κυριαρχικώς καί αποικιοκρατικώς, άνομα δικαιώματα καί αξιώσεις υφαρπαγής τού πλούτου, από τίς ηγεσίες τών ανίσχυρων εθνών.
Φυσικά όλα αυτά είναι γνωστά. Πρόκειται γιά τόν ακήρυκτο οικονομικό πόλεμο πού διεξάγεται μεταξύ τών διαφόρων κρατών ή συνασπισμών Κρατών μέ άλλα, καί μεταξύ των, καί όπου φυσικά τά κτυπήματα κάτω από τη μέση όχι μόνο επιτρέπονται αλλά ευρίσκονται στήν ημερήσια διάταξη.
 
Είς τήν διεθνή οικονομική αρένα υπερισχύει εκείνος πού θά αποδειχθεί ό ικανώτερος είς τό νά συγκαλύπτει τίς απάτες καί νά επιβάλη μέσα από τό διεθνές νομικό καί οικονομικό περιβάλλον τήν δική του πολιτική τής υφαρπαγής τού πλούτου άλλων ανίσχυρων, μαλθακώτερων ή ευκολώτερα εξαγοράσιμων -δηλ. ανήθικων- ηγεσιών.
Αλλοίμονο λοιπόν είς τά έθνη εκείνα πού δέν διαθέτουν ισχυρές εθνικές κυβερνήσεις καί ηγέτας αποφασισμένους νά μήν υποκύψουν είς τίς άνομες αξιώσεις τών πανίσχυρων πολυεθνικών καί οικονομικών συγκροτημάτων, αξιώσεις υφαρπαγής τού εθνικού των πλούτου.
Γνωρίζουμε επίσης τόν τρόπο μέ τόν οποίο εξετελέσθη η συγκεκριμένη εντολή, καθώς καί τούς ανθρώπους πού τήν εφήρμοσαν, καί πού εφρόντισαν, ώς άξιοι υπηρέται τών ξένων αυτών συμφερόντων, νά λειτουργήσει χωρίς εμπόδια μέχρις επιτεύξεως τού επιδιωκόμενου σκοπού.
Τά συμπεράσματα δικά σας.
 
Η ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑΣ ΜΕΓΑΛΩΝ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ, ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΓΧΩΡΙΑΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ.
30 Οκτωβρίου 1980. Ψηφίζεται στήν Βουλή ο Νόμος 1083/1980, "Περί Συναλλάγματος Καί Ξένων Τραπεζικών Γραμματίων". Είς τό άρθρο 8, παράγραφος 6, ο νόμος αυτός έδινε τό δικαίωμα στίς Τράπαζες νά κεφαλαιοποιούν τούς τόκους καί νά ανατοκίζουν τά υπερήμερα δάνεια, ΧΩΡΙΣ ΚΑΝΕΝΑΝ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟ χρονικό ή άλλο(!!!), κατά παγκόσμιον πρωτοτυπίαν, μέ απόφαση τής Νομισματικής Επιτροπής τής Τράπεζας τής Ελλάδος, τήν περιβόητη. ΝΕ 289/3/30.10.80
Έκτοτε οί Τράπεζες απεφάσισαν νά κεφαλαιοποιούν καί νά ανατοκίζουν ανά τρίμηνο, αντί εξαμήνου πού συνήθως ίσχυε. Μέ αυτήν όμως τήν συχνότητα ανατοκισμού τό χρέος αυξάνει κατά γεωμετρική πρόοδο καί διπλασιάζεται ανά δύο έτη!
Γιά νά δούμε τήν διαφορά αρκεί νά σκεφθούμε (μέ ...ψυχραιμία γιά νά μήν παραφρονήσουμε!), οτι ένα χρέος 1.000.000 δραχμών στήν Εφορία γινότανε σέ 30 χρόνια 11.800.000 δρχ, δηλ. 1.000.000 τό αρχικό κεφάλαιο καί 10.800.000 οί τόκοι, ενώ τό ίδιο χρέος τού ενός εκατομμυρίου, στίς Τράπεζες, μέ τόν ανά τρίμηνο εκτοκισμό τών τόκων, έφθανε σέ 30 χρόνια τό αστρονομικό ποσόν τών 32.252.000.000 δραχμών! Δηλ. 1 εκατ. τό αρχικό κεφάλαιο καί 32 δισ. 251 εκατ. οί τόκοι!!!
Εάν λοιπόν υπάρχει κάποιο παγκόσμιο ρεκόρ τοκογλυφίας πού θά κατεχωρείτο εις τό βιβλίο ...Γκίνες αυτό θά ανήκε χωρίς αμφιβολία εις τίς Ελληνικές Τράπεζες.
 
Την έντονη διαμαρτυρία τους γιά τήν έναρξη μπαράζ πλειστηριασμών ξενοδοχείων στά νησιά τού Ανατολικού Αιγαίου εκφράζουν οι ενώσεις ξενοδόχων τών νησιών καί ζητούν τήν άμεση επέμβαση τής κυβέρνησης καί τήν τήρηση τών δεσμεύσεών της οτι δέν θά γίνει κανένας πλεισ-τηριασμός έως ότου τελειώσει η μελέτη τού τρόπου ρύθμισης τών χρεών τών Τραπεζικών απαιτήσεων. Σύμφωνα μέ στοιχεία πού έδωσαν χθές στή δημοσιότητα οι ενώσεις, υπήρξαν οι εξής εξελίξεις στήν Σάμο:
-Τό ξενοδοχείο "Νίκη", 14 δωματίων, εκπλειστηριάζεται στίς 16 Οκτωβρίου από τήν Εμπορική Τράπεζα.
-Τό ξενοδοχείο "Κοάλα", 18 δωματίων, εκπλει-στηριάζεται στίς 13 Νοεμβρίου από τήν ΕΤΒΑ.
Σύμφωνα μέ τίς πληροφορίες τών Ενώσεων, η ροή τών πλειστηριασμών στά νησιά θά είναι 4-5 τήν εβδομάδα, γεγονός πού αποδεικνύει ότι οι τράπεζες δέν πρόκειτε νά περιμένουν νά ολοκληρωθούν οί μελέτες γιά τήν αντιμετώπιση τού μείζονος προβλήματος του ανατοκισμού και των τόκων υπερημερίας. . .
Οί Ενώσεις ξενοδόχων τών νησιών επισημαίνουν οτι τά ξενοδοχεία στά νησιά τού Ανατολικού Αιγαίου δέν μπορούν νά πωληθούν, καθώς δέν είναι δυνατόν νά ελεγχθεί η ακριβής ταυτότητα τών ξένων συμφερόντων πού βρίσκονται πίσω από τίς εταιρείες πού εκδηλώνουν ενδιαφέρον (έχει αποδειχθεί ότι σέ πολλές περιπτώσεις υπάρχουν τουρκικά επιχειρηματικά συμφέροντα), ανακοινώνουν οτι θά συγκληθεί γενική συνέλευση όλων τών Ενώσεων ξενοδόχων Ανατολικού Αιγαίου εντός τών ημερών γιά νά ληφθούν αποφάσεις καί νά συμφωνηθεί ο τρόπος αντίδρασης τών μελών τους. Σύμφωνα μέ πληροφορίες, τουλάχιστον 35 ξενοδοχεία, κυρίως μικρής καί μέσης δυναμικότητας, αντιμετωπίζουν άμεσα τήν περίπτωση πλειστηριασμού στά νησιά τού Ανατολικού Αιγαίου, ενώ άλλα 50 έχουν περάσει στή διαδικασία καθυστέρησης καί αναβολών. Εφημ. "ΕΞΠΡΕΣ", 4/10/`96
Διότι η τοκογλυφική ασυδοσία τών χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων -πού λόγο καί σκοπό ύπαρξης υποτίθεται πώς έχουν νά βοηθούν στήν ανάπτυξη τής οικονομίας, δηλ. τών επιχειρήσεων διά τής Τραπεζικής πίστεως- έφθασε σέ περιπτώσεις όπου ο ανατοκισμός γινόταν ακόμη καί ανά μήνα!!! (Οικον. Ταχυδρόμος: 1/8/1996, σελίς 4).
Η θεσμοθέτηση αυτού τού πρωτοφανούς μέτρου, όχι γιά τά Ελληνικά μόνον αλλά καί γιά τά παγκόσμια δεδομένα, δηλαδή τής υπό τής νομοθεσίας προστατευομένης αισχροκέρδειας τών Τραπεζικών ιδρυμάτων διά τής υπέρ-τοκογλυφίας, συνετελέσθει μέ εκπλήσουσα σπουδή καί άριστο συντονισμό κατά τρόπον όχι απλώς ασυνήθιστο αλλά θά έλεγα χωρίς δισταγμό ύποπτο!
Στίς 30/10/1980 ψηφίσθηκε στή Βουλή ο Νόμος 1083. Τήν ίδια κι` όλας ημέρα δηλ. στίς 30/10/80, συνήλθε η Νομισματική Επιτροπή. Τήν ίδια μέρα στίς 30/10/80 τήν συνέταξε καί τήν καθαρόγραψε, στίς 30/10/80 τήν υπέγραψε, καί πάντα τήν ίδια ημέρα 30/10/80 δημοσιεύθηκε καί στήν Εφημερίδα τής Κυβερνήσεως, καταρρίπτοντας τό πανελλήνιο ρεκόρ (ίσως καί τό παγκόσμιο) τής ταχύτητας νομο-παρασκευής!
Αυτό όμως πού ξενίζει δέν είναι μόνον η αστραπιαία ταχύτητα μέ τήν οποία "μαγειρεύθηκε" αυτός ο Νόμος αλλά καί ο τρόπος μέ τόν οποίο αυτό έγινε:
Σέ ένα Νομοσχέδιο "Περί Συναλλάγματος καί Ξένων Τραπεζικών Γραμματίων" καταχωρούνται δύο εμβόλιμες καί εντελώς άσχετες καί ασύνδετες μέ τό εν λόγω Νομοσχέδιο σειρές: "ο εκτοκισμός τών οφειλομένων είς Τραπέζας καί τούς λοιπούς πιστωτικούς οργανισμούς εν καθυστερήσει τόκων δύναται νά γίνεται από τής πρώτης ημέρας καθυστερήσεως άνευ οιουδήποτε χρονικού ή άλλου περιορισμού . . ."
Από λάθος; μήπως γιά νά μπορούν, εάν ποτέ κάτι στραβώσει καί τούς ζητηθούν ευθύνες, νά ισχυρισθούν ότι εξαπατήθηκαν από ...τήν δακτυλογράφο; ή μήπως πιστεύοντας οτι τελικά θα περάση κι` αυτό -όπως καί τόσα άλλα- στά ψιλά γράμματα, απαρατήρητο ώς μία ακόμη περίπτωση Ελληνικής "ανικανότητας", καί δέν θά ζητηθούν ευθύνες αφού όλοι στήν ουσία τά ίδια αφεντικά υπηρετούν; Ας δούμε όμως τί έγραφε ο γνωστός δημοσιογράφος καί διευθυντής τού περιοδικού Οικονομικός Ταχυδρόμος Γιάννης Μαρίνος στίς 1/8/1996:
"Έτσι -θεωρήθηκε- ότι θεμελιώθηκε τό δικαίωμα ανατοκισμού κατά βούλησιν ώς πρός τόν χρόνο (ακόμη καί κάθε μέρα!) ενώ κρίθηκε επίσης ότι από τόν Αστικό Κώδικα παρέχεται τό δικαίωμα επιβολής επιτοκίου υπερημερίας 4% (τό 4% στόν Α.Κ. αναφέρεται στόν δανεισμό μεταξύ ιδιωτών). Καί διαμορφώθηκε η εξής πρακτική: αμέσως μετά τήν μή εκπλήρωση τής υποχρέωσης επιβαλλόταν ένα +4% επιτόκιο, ενώ ο ανατοκισμός γινόταν συνήθως κάθε τρείς μήνες.
Τό μέχρι τό 1980 ισχύσαν καθεστώς στηριζόταν στό άρθρο 296 τού Α.Κ. τό οποίο επέτρεπε τόν ανατοκισμό υπό προϋποθέσεις, καί βέβαια μόνον κατόπιν εγκρίσεως γιά τήν κάθε περίπτωση συγκεκριμένα από τήν Νομισματική Επιτροπή, καί όχι αυτοδικαίως από τίς ίδιες τίς Τράπεζες όπως θεσμοθετήθηκε τώρα!
Γιά παράδειγμα, άν είχε συμφωνηθεί ή ζητηθεί δι` αγωγής αλλά αυτό μόνο γιά τούς τόκους πού οφείλονταν γιά ένα τουλάχιστον έτος. Η διαφορά ανάμεσα στό παλιό καθεστώς καί τό νέο ήταν τεράστια! Μέ τό νέο, ένα δάνειο 1 εκατ. τό 1980 πού δέν εξυπηρετήθηκε έχει φθάσει σήμερα τίς 128 εκατ. δραχμές.
 
Ο τόκος πού αναλογεί άν γίνουν οι κατάλληλοι υπολογισμοί είναι 900% ετησίως γι` αυτά τά 16 χρόνια ή 75% τό μήνα! Μέ τό παλιό σύστημα καί χωρίς τόν ανατοκισμό τό ίδιο χρέος θά ήταν μόνο 7 εκατ.!
Βρισκόμαστε δηλαδή μπροστά στήν πιό ακραία μορφή -νομότυπης- τοκογλυφίας. Οί αριθμοί έχασαν τό πραγματικό νόημά τους, ενώ κανείς πιά -σχεδόν- δέν γνωρίζει οτι πίσω από τά δεκάδες ή καί εκατοντάδες δίς "χρεών" μιάς επιχείρησης πού συχνά δημοσιεύονται, βρίσκεται αυτός ο μηχανισμός παραγωγής ενός προβλήματος (οικονομικού καί κοινωνικού), καί ενός ψεύδους (διότι τό πραγματικό χρέος είναι πολύ μικρότερο).
Δικαιολογητική βάση τής απόφασης τού 1980 ήταν ότι οί Τράπεζες εφ` όσον πληρώνουν στούς καταθέτες - χρεώστες τους μέ ανατοκισμό (ή εκτοκισμό), τότε γιά νά μήν χάνουν από τούς υπερήμερους δικούς τους οφειλέτες, θά πρέπει επίσης καί αυτές νά προβαίνουν σέ εκτοκισμό. Εκείνο όμως τό οποίο έκαναν κατά τήν εφαρμογή οί Τράπεζες ήταν τό εξής: αφ` ενός υιοθέτησαν τό αυξημένο επιτόκιο, αφ` ετέρου τόν ανατοκισμό ανά τρίμηνο αντί -έστω- όσο καί τών καταθετών τους ή τού ίδιου τού δανείου, δηλαδή τό εξάμηνο.
Παρά τήν κατακραυγή τών Μικρομεσαίιων κυρίως επιχειρήσεων καί τίς αθρόες χρεοκοπίες, κυβερνήσεις, ΜΜΕ καί τράπεζες παρέμεναν απαθείς μέχρις ότου απελευθυερώθηκε η Καταναλωτική πίστη.
Εδώ αμέσως τό πρόβλημα πήρε εκρηκτικές διαστάσεις διότι καί οι δανειζόμενοι σπανίως μετρούν τίς δυνατότητες εξυπηρετήσεως τών δανειων, αλλά καί παντελώς αγνοούσαν τί συμφορά θά αντιμετώπιζαν εάν θά καθυστερούσαν τήν πληρωμή τών δόσεών τους. Οί βαρείς τόκοι υπερημερίας, καί οί ανατοκισμοί διογκώνουν εξωφρενικά τό δανειάκι τους καί κινδυνεύουν εκ τού λόγου συτού όχι μόνο νά χάσουν τήν επιχείρησή τους αλλά καί τό ίδιο τους τό σπίτι!
Φυσικά ο μηχανισμός αυτός δημιούργησε καί στίς ίδιες τίς Τράπεζες προβλήματα ουσίας. Αρχισαν νά εμφανίζουν εντελώς πλασματικούς ισολογισμούς, δηλαδή πλασματικά κέρδη ώς απαιτήσεις από τά παραφουσκωμένα αυτά υπερήμερα δάνεια, καί οί μέτοχοι είχαν -δικαιολογημένα- απαιτήσεις.
Στήν πραγματικότητα όμως τό ίδιο τό Κράτος σκαρφιζόταν κάθε χρόνο "κομψούς" τρόπους επιδότησης τών μεγάλων Κρατικών Τραπεζών γιά νά αποκρύπτουν τίς ζημιές πού στήν πραγματικότητα είχαν!
Έτσι οί Κρατικές Τράπεζες (οι οποίες συνήθως δίνουν καί τά πιό επισφαλή δάνεια, ακριβώς επειδή είναι κρατικές καί δέν τίς ενδιαφέρει η φερεγγυότητα τών δανειοληπτών) είτε εισπράττουν πλούσια κέρδη από νόμιμη τοκογλυφία, είτε ενώ δέν εισπράττουν τίποτε, εμφανίζουν υψηλά κέρδη στούς ισολογισμούς τους, πράγμα πού επιτρέπει νά καμαρώνουν γι` αυτά, νά μοιράζουν, όπως είπαμε ανύπαρκτα μερίσματα καί νά δίνουν τό δικαίωμα στούς συνδικαλιστές τών τραπεζοϋπαλλήλων νά υπερηφανεύονται γιά τήν υψηλή κερδοφορία τών Τραπεζών στήν οποία, όπως λένε, συνέβαλαν κι` εκείνοι μέ τήν . . .εργατικότητά τους!"
Βέβαια ο κ. Γιάννης Μαρίνος αποδίδει τήν όλη υπόθεση σέ "πολιτική ανικανότητα".
Ο γράφων αντίθετα πιστεύει ότι χρειάζεται πολύ μεγάλη ικανότητα πρώτα - πρώτα νά συλλάβης διανοητικά, δεύτερον νά περάσεις καί νά θεσμοθετήσης σέ μία Βουλή "Δημοκρατικής" χώρας, καί τρίτον νά διατηρήσης επί δεκαέξι συνεχή έτη, έναν νόμο ο οποίος ουσιαστικά διέλυσε όσους παρήγαγον πλούτο σ` αυτή τη χώρα! ". . .οδήγησε σέ οικονομικό αδιέξοδο καί χρεωκοπία πλήθος επιχειρήσεων, ιδίως μικρομεσαίων, πού δέν είχαν σημαντικό αριθμό εργαζομένων, ώστε νά προσελκύσουν τό ενδιαφέρον τών συνδικάτων καί τών πολιτικών πού γιά λόγους ψηφοθηρικούς (όπως συμβαίνει μέ τίς μεγάλες επιχειρήσεις, ορισμένες από τίς οποίες επίσης οδηγήθηκαν μιάν ώρα αρχήτερα στό οικονομικό αδιέξοδο μέ αυτό τό άφρον σύστημα τόκων υπερημερίας καί ανατοκισμού)." Γ. Μαρίνος, Οικονομικός Ταχυδρόμος, 1/8/96.
  ΥΒΡΙΣ - ΑΤΗ - ΝΕΜΕΣΙΣ !
Αυτόν τόν Νόμο -λαιμητόμο- γιά τούς δανειζομένους τόν εισηγήθηκε ο αρχηγός τής αξιωματικής αντιπολίτευσης καί παρ` ολίγον πρωθυπουργός μας κ. Μιλτιάδης Έβερτ, ώς υπουργός τών οικονομικών τότε, άραγε εκτελώντας εντολές; καί ποίων;
Αλλά εξηγήσεις στόν Ελληνικό λαό ωφείλουν, διότι είναι συνυπεύθυνοι, καί όσοι συνυπέγραψαν τό εν λόγω νομοθέτημα, δηλαδή ο κ. Ράλλης ώς πρωθυπουργός, ο κ. Καλατζάκος ώς υπουργός εμπορίου, ο κ. Παλαιοκρασάς ώς αναπληρωτής υπουργός συντονισμού, -ο κ. Σταμάτης ώς υπουργός Δικαιοσύνης δέν ζεί πλέον- καί βέβαια ο αρχι-μαέστρος τού ξεπουλήματος τού εθνικού πλούτου καί τής υποτέλειας εις τούς Δυτικούς "φίλους" μας, κ. Κ. Καραμανλής, ο οποίος ώς πρόεδρος τότε τής Δημοκρατίας, κύρωσε τόν Νόμο.
Ακόμη εξηγήσεις οφείλουν καί οι επόμενες Κυβερνήσεις καί δή αυτές τού ΠΑΣΟΚ καί τής Οικουμενικής, διά τών εκάστοτε υπουργών τών Οικονομικών καί Πρωθυπουργών, καί μετά πάλι τού ΠΑΣΟΚ καί τής Νέας Δημοκρατίας, πού δέν τόν κατήργησαν αλλά τόν διατηρούσαν επί δεκαέξι συνεχόμενα έτη, μέ αποτέλεσμα νά οδηγηθούν στήν υπερχρέωση καί τή διάλυση σχεδόν όλες οί κολοσσιαίες Ελληνικές Βιομηχανίες, όπως:
ΠΕΙΡΑΪΚΗ-ΠΑΤΡΑΪΚΗ, ΙΖΟΛΑ, ΧΑΡΤΟΠΟΙΙΑ, ΦΑΡΜΑΚΟΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΧΡΩΠΕΙ, ΑΙΓΑΙΟ, ΒΟΜΒΥΞ, ΠΕΡΦΙΛ, ΕΛΒΙΝ, ΜΑΛΚΟΤΣΗΣ, ΚΥΡΙΤΣΗΣ, ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ-ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΝΑΜΚΟ ΕΛΛΑΣ, ΚΟΥΠΑΣ, ΧΟΙΡΟΤΡΟΦΙΑ ΕΥΒΟΙΑΣ, ΑΧΑΪΑ ΚΛΑΟΥΣ, κ.ά., πού απασχολούσαν χιλιάδες εργαζομένους, καί παρήγον προϊόντα αρίστης ποιότητος καί καταξιωμένα διεθνώς, πρός κάλυψιν όχι μόνον τών αναγκών τής χώρας καί τής ραγδαίως τότε αναπτυσσόμενης Ελληνικής Οικονομίας, αλλά καί εξαγώγιμα.
Δέν αφανίσθηκε όμως μόνον η βαρειά βιομηχανία στήν Ελλάδα εξ` αυτού τού νόμου, αλλά καί χιλιάδες μεσαίες καί μικρομεσαίες επιχειρήσεις, Γεωργοί, Κτηνοτρόφοι, Ξενοδόχοι (πού τώρα πωλούν τά Ξενοδοχεία τους όσο-όσο γιά νά μή πάνε φυλακή από τά χρέη καί τά αγοράζουν -στό Αιγαίο- οί Τούρκοι!), καί γενικώς κατεστράφει σχεδόν ολοσχερώς η Ελληνική παραγωγή, διά νά αλωνίζουν τώρα στή χώρα μας οί Ξένες πολυεθνικές, καί νά μή μπορείς πλέον νά βρείς στά ράφια τών καταστημάτων ή ακόμη καί στά περίπτερα Ελληνικό προϊόν!
Ό μόνος άνθρωπος ο οποίος επί τριετίας καί πλέον καταγγέλει δημοσίως καί συστηματικώς τόν Νόμο αυτό από όσα Μ.Μ.Ε. τού εδίδετο η πρόσβασις ήτο ο ...παθών από αυτήν τήν ανίερη μεθόδευση τού Ελληνικού Κράτους, πρώην διευθυντής τής γνωστής μεγάλης Φαρμακοβιομηχανίας "ΧΡΩΠΕΙ Α.Ε.",και πρόεδρος του ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ κ. ΣΩΤΗΡΙΟΣ Α. ΣΟΦΙΑΝΟΠΟΥΛΟΣ, ο οποίος μάλιστα στίς 5/3/1996, μέ εξώδικο πρός τόν Διοικητή τής Τράπεζας τής Ελλάδος, θέτει τήν υπεύθυνη πολιτική ηγεσία πρό τών ευθυνών της.
Αυτή τή φορά τά διευθυντήρια, μή θέλοντας προφανώς νά εκθέσουν τούς τοποτηρητάς των διά μιάς δίκης πού θά καθήλωνε γιά άλλη μιά φορά τό πανελλήνιο στίς τηλεοράσεις, καί μή θέλοντας νά δοθεί μεγάλη δημοσιότητα -γιά ευνόητους λόγους- στό θέμα, διέταξε τήν ημι-κατάργηση, επί τέλους, αυτού τού τερατο-νόμου τόν Ιούλιο τού 1996 ύστερα από 16 ολόκληρα έτη, μέ τήν Πράξη Αριθμ. 2393/15-7-1996.
Τό κακό όμως είχε ήδη γίνει! Ο νύν Διοικητής τής Τράπεζας τής Ελλάδος δέν θά αναγκασθεί νά ανακαλέσει τήν κατάργηση του Νόμου όπως μερικά χρόνια πρίν ό συνάδελφός του κ. Καμάρας! Τώρα τά αφεντικά είναι ικανοποιημένα!
Ο νόμος διά τού οποίου κυριολεκτικά διελύθει η παραγωγική βάση καί η Οικονομία τής χώρας, καί αυτό δέν έχει βρεθεί κανένας αρμόδιος πού νά τό αμφισβητήσει, είναι πλέον παρελθόν!
Παρελθόν όμως είναι καί η ευκαιρία τής χώρας γιά αυτοδύναμη οικονομική ανάπτυξη. Παρελθόν είναι καί οί τόσο συκοφα-ντημένοι, φιλόπονοι καί άξιοι κάθε σεβασμού καί εκτίμησης Έλληνες καί Ελληνίδες πρώην βιομήχανοι καί επιχειρηματίες, (καί όχι οί κομπιναδόροι), πού παρήγαγον πλούτο γιά τόν τόπο καί δημιουργούσαν θέσεις εργασίας γιά τούς εργαζόμενους, καί οι οποίοι αντί αναγνώρισης καί συμπαράστασης, συνήντησαν ένα Κράτος-τιμωρό τών ικανών, ένα χρηματοπιστωτικό σύστημα-τοκογλύφο καί ληστή. καί μιά δημόσια διοίκηση-αρπακτική καί αχάριστη.
Οί μόνοι πού δέν είναι παρελθόν, είναι οί υπαίτιοι αυτής τής καταστροφής τής Εθνικής Οικονομίας καί κοινωνίας, αυτοί οί ίδιοι άνθρωποι πού μας κυβερνούν εδώ καί 50 χρόνια καί έχουν φέρει τή χώρα σ` αυτό τό κατάντημα!
Ας έχουν όμως κατά νού οι κύριοι αυτοί πολιτικοί μας ηγέται ότι γιά νά εξιλεωθούν απέναντι στούς Έλληνες, στήν Ελλάδα, καί στήν ίδια τους τήν συνείδηση -άν έχουν- θά πρέπει νά επανορθώσουν. Αλλως άς περιμένουν τήν επερχόμενη τιμωρία τους.
Ας γνωρίζουν επίσης ότι οί Θεοί τής Ελλάδος ΔΕΝ ΣΥΓΧΩΡΟΥΝ! καί καμμία δουλοπρεπής μετάνοια δεν θά τούς σώσει από τήν δικαίαν οργή τής Νεμέσεως.
ΟΊ Έλληνες γνωρίζουν: Τήν ΥΒΡΗ διαδέχεται πάντα η ΝΕΜΕΣΙΣ!

Τέλλος Ευρύτου.

Παραπομπές:
- Οικονομικός Ταχυδρόμος, 1/8/96, Γιάννης Μαρίνος, σελ. 4.
- Ημερ. Οικον. Εφημερίς "ΕΞΠΡΕΣ", 4/10/96, Γ. Ν. Αγγελής, σελ. 5.
- Σωτήριος Α. Σοφιανόπουλος, "Λόγον διδόναι καί λόγον δέχεσθαι", ΚΟΜΜΑ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ, σελίς 45.
- Οικον. Ταχυδρόμος, 26/10/`96, "Κρίση υπερχρέωσης στόν τουριστικό τομέα", Κώστας Σοφούλης. σελις 99.
- Οικονομικά Χρονικά, Ιούλιος`96, Ανδρέας Αθηναίος, σελ 16.

 
[ Πίσω ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ] [ Πίσω ΤΕΥΧΟΣ 9ον]