ΕΠΙ ΤΗΣ ΟΥΣΙΑΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

Συχνά ακούγεται η φράσις "η ιστορία επαναλαμβάνεται" από εγγραμμάτους και αγραμμάτους και ομολογώ ότι ο εκνευρισμός είναι ένα συναίσθημα αρμόζον στην περίσταση.
Γιατί χωρίς βαθειά μελέτη επί της φιλοσοφίας-ουσίας της Ιστορίας καταλήγουμε σε συμπεράσματα που τα πετούμε απερίσκεπτα σαν αποφθέγματα. Εδώ ακριβώς είναι που οφείλει να παρέμβη η επιστήμη της Ιστορίας ή καλύτερα οι εκπρόσωποί της και να διευκρινίσουν διερευνώντας.
Πιό συγκεκριμένα, δεν μπορούμε να σπαταλούμε τον περισσότερο χρόνο από την μελέτη μας, οι αυριανοί ιστορικοί, προκειμένου να μαθαίνουμε ημερομηνίες και γεγονότα στεγνά, που συχνά αναθεωρούνται, όταν δεν είμαστε σε θέση τουλάχιστον να υποπτευθούμε τις βαθύτερες σχέσεις και την ουσία των φαινομένων, που διαισθανόμεθα οι πιό "φωτισμένοι" σε στιγμές στοχαστικής εξάρσεως, οτι υπόκεινται σε αιωνίους και ακαταλύτους Φυσικούς νόμους, ξέχειλους από Μυστικισμό χθόνιο προερχόμενο από την απέραντη αστρική επικράτεια ή από κάποιο Υπερπέραν, αγνώστων Διαστάσεων.
Εάν στοχεύουμε να καταστήσουμε την Ιστορία όπλο γιά το Μέλλον, πρέπον είναι να αρχίσουμε να αναζητούμε (ανοίγοντας τον τρίτο οφθαλμό μας) στο απύθμενο βάθος της, μία απόκρυφη "εν πλήρη κινήσει" Συμπαντική Λειτουργία αρχετυπικών διατάξεων, που τείνει προς τελετουργία άϋλη, αυστηρή, σταθερή ή ρέουσα τη στιγμή ιστορικών πράξεων. Βέβαια, ένα τέτοιο ρέον Μυστήριο θα εξιχνιασθή και θα αναστηθή στο διαυγές φως των ανθρωπίνων οφθαλμών μας, μόνον από τους έχοντες "μαντικές" ικανότητες, τους οραματιστές ιστορικούς, τους Σκηπτροφόρους του Υψηλού Στοχασμού, του ορθολογιστικού, συνταιριασμένου με το "θεϊκό", μέσω μιάς περίεργης ψυχονοητικής σχέσεως, με την πραγματικότητα καθώς και την Άρνηση των Φαινομένων όπως και διά μιάς μυήσεως στις Ατραπούς που ενώ ξεπροβάλλουν μέσα απ' τα ιερά αιματολουσμένα χώματα της πατρικής μας Γης, εξακοντίζονται και φθάνουν ψηλά στις χιονοσκεπείς κορυφές του Ολύμπου, γιά να γίνουν συμποσιαστές με τους Θεούς τους ώστε να συνεχίσουν έπειτα το αείζωο ταξίδι τους στο Παγωμένο Άπειρο.
Η αίσθηση του Απείρου δε, διά της ενοράσεως πλημμυρίζει με δέος τις καρδιές μας και μας κάνει να αμφιβάλλουμε γιά το αν η Ιστορία υποτάσσεται τελικά σε ανθρώπινες εκτιμήσεις και δρώμενα, σε βαθμό τέτοιο που ο Ιστορισμός μας γίνεται Αιρετικός και Θρησκευτικός συνάμα (με και χωρίς τη χριστιανική ερμηνεία του όρου) έως ότου να επέλθει μία ολοκληρωτική μετάλλαξη, (εντός της Ιστορικής επιστήμης) εσωτέρων ανθρωπίνων δογματισμών που την οριοθετούν επικίνδυνα, σε "εν-τέλει" Ιστορικοθρησκευτικές λογικές και διαισθητικές συζεύξεις με όραμα να απελευθερωθούμε τοιυτοτρόπως από την πνευματική στασιμότητα.

Γεώργιος Καλουπτσίδης
Ιστορικός

 
[ Πίσω Ιστορία] [ Πίσω ΤΕΥΧΟΣ 5ον]